eKudos

Onlangs hadden we een klein krediet nodig. We zijn naar een Nederlandse bank gestapt -nee, geen Rabo- om dit aan te vragen. De afdeling kredietverstrekking werd bemenst door vier personen. Drie hadden er door de crisis niets te doen en deden zelf niet eens hun best de schijn te wekken dat e dat wel hadden.
De vierde mocht ons te woord staan.
Na wat leuterpraat en een uitgebreide koffie kwamen ter zake. alle gegevens die we verstrekten gingen in de computer, want meneer kredietverstrekker mocht niets zelf beslissen.
We hadden vijf kilo papier bij ons om onze aanvraag te onderbouwen en ook dat ook weer zelf kopieeren. Het was anders 'zoveel werk'.
Onze kredietverstrekker ging er eens uitgebreid voor zitten toen ik hem naar zijn bonussen vroeg. Ja, deze bank -ook niet ING- verstrekte een 13e maand in december, een winstdelingsbonus in januari, het reguliere vakantiegeld in mei en natuurlijk een bonus voor het nog niet toegestane krediet. Verder mocht hij profiteren van een aantrekkelijke hypotheekrente en waren er nog een aantal voordelige regelingen waar hij ijverig aan meedoet.

De schrijver van dit stuk is timmerman, ontvangt daarvoor iedere maand 2300 euro bruto, een 1600 euro netto. Eenmaal per jaar vakantiegeld en een handjevol vrije dagen. Ik werk hard en veel, maar over een winstdeling wordt nooit gepraat. Ik durf mezelf specialist van iets boven de vijftig te noemen die zelf knopen kan en mag doorhakken en jongeren wegwijs mag maken in dit vak. Wat is het verschil tussen deze ouwehoerende, computervoerende kredietverstrekker en mij?

Hutspot, wortels met uien in een ouderwets jasje. Dit recept komt uit een oud en beduimeld kookboekje van oma. Hutspot was een van haar favorieten en ze kookte het op koude dagen dan ook voor minstens twaalf personen tegelijk. En nog lekkerder: de overgebleven hutspot de volgende dag opbakken met een beetje roomboter.

Sinterklaas zit al lang en breed in Spanje, de kerstman is de deur uit en nu staat het laatste feest van het jaar voor de deur. Dat is de laatste jaren vet knallen. Moeders zorgt voor de oliebollen, vaders voor de veiligheid en de zoons voor het carbid en alles wat daarbij hoort en dochter voor de interne mens.
Het carbid ligt te wachten totdat het met kleine hoeveelheden in een ijzeren melkbus gestopt kan worden. Deze melkbussen zijn geduren het hele jaar opgekocht bij boeren in de omgeving. Ouderwetse ijzeren bussen waar aan de bovenkant precies een bal in past. Op het moment supreme gaat een handjevol carbid de bus in, wordt een beetje water toegevoegd en een vlammetje bij het kleine gaatje aan de zijkant gehouden. Hoe beter de samenstelling, hoe harder de knal. Dan wordt het even stil en vliegt een lange bal met een oerknal van de bus. Vervolgens wordt er uitgebreid nagepraat over de carbidsamenstelling en de knalkwaliteit om daarna de bal weer meters verder op te halen. Het ritueel kan weer opnieuw beginnen.
Oudjaar knalt voor ons de hele dag, 's avonds kijken we gewoon met iedereen mee naar het vuurwerk, want dan zie je geen lange bal meer gaan. Vervolgens roepen we 'gelukkig nieuwjaar' en zijn we blij met de twaalf maanden rust die voor ons ligt.

Namens 1300 gedupeerde beleggers van Fortis dient de stichting Fortis Effect een claim van minstens 11 miljard euro bij minister Wouter Bos.
De 11 miljard euro is gebaseerd op een 'voorzichtige becijfering' op basis van de koers van ongeveer 5 euro bij de eerste reddingsactie van de overheid in september ten opzichte van de huidige koers van Fortis van ongeveer 1 euro.
Een kleine schatting toont aan dat iedere aandeelhouder goed is voor ettelijk miljoenen. Ongeacht de uitkomst roept het de vraag op of deze claim sowieso gerechtvaardigd is, omdat na september ook vele andere fondsen aanmerkelijk gedaald zijn.
Daarnaast wil ik de kanttekening plaatsen dat altijd iedere belegger bij elke transactie gewezen wordt op zijn eigen verantwoordelijkheid en dat behaalde cijfers uit het verleden geen garantie voor de toekomst vormen.
En als derde krijg ik wederom de indruk dat de Fortis-bank een bank is van gokkers en gelukszoekers. Ik zou mezelf diep schamen als ik een van die dertienhonderd gelukszoekers zou zijn die hun handtekening onder de hebberige claim geplaatst hebben.

Waar een oud receptenboekje al niet goed voor is. Hierbij een honderdjarig recept voor het bereiden van warm bier. Lekker als het koud is en weer iets heel anders dan de traditionele gluhwein!

Lekkere haché voor koude dagen. Een eenvoudig en origineel recept van zo'n honderd jaar geleden.

Begin jaren tachtig was de rente hoog,zuchtte Nederland onder een behoorlijk werkloosheidscijfer en kelderden de huizenprijzen. In die jaren kocht menig ondernemer een bedrijfspand om verder uit te bouwen. Daarvoor kregen ze een dikke 20% belastinggeld terug via de Wet Investerings Regeling (WIR). Een stimuleringswet om de economie uit het slop te halen.
Veel vooruitstrevende ondernemers pasten schaalvergroting toe en professionalisserden hun bedrijfstak. Investeren bracht vooruitgang.
Achteraf bezien is toen een nieuwe tijd ingetreden. De computer brak door en de werkloosheidcijfers begonnen te dalen.
Door de tegemoetkoming van de WIR werd op deze manier veel ruimte voor nieuwe initiatieven gecreerd en het o zo belangrijke MKB profiteerde evenredig mee.
Weg met al die branchesteun voor de grote jongens, lang leve het maatwerk. Voor mij mag de WIR onder voorwaarden hier en daar weer van stal gehaald worden. Een goed draaiend MKB is de olie van de samenleving en perfect als sturingsmechanisme in te zetten om Nederland weer aan het draaien te krijgen.