eKudos

Speelfilms met spannende verhaallijnen, documentaires met dubbele lagen, Arthouse met interessante invalshoeken en mooie beelden. Dat is natuurlijk de top van wat er gemaakt wordt op het gebied van film. De genoemde  ingrediënten zijn ook herkenbaar in kleinere producties. Zo zijn er prachtige com

Als eindelijk de telefoon gaat, nadat ik maanden heb zitten wachten op het advies van een consultancy bureau om te weten of mijn bedrijf voldoende kans heeft om te overleven, schieten de hartkloppingen in mijn keel. Dit is het moment van de waarheid. Gespannen wacht ik af wat er gezegd wordt. “We

Ik had bij de GetClientsClub (lidmaatschap van 1 jaar) van Laura Babeliowsky meer persoonlijke feedback verwacht en kom erachter, dat ik het verkeerde product heb aangeschaft. Er is ook een GetClientsNow programma, waar je in 6 weken persoonlijke coaching krijgt. Dus ik neem contact op en probeer de

Je bent op een ondernemersbijeenkomst en er wordt gevraagd wat je doet. Wat zeg je dan en met welke gevolgen?
Een blog voor zelfstandig ondernemers.

Hij is een jaar in behandeling geweest bij de Jellinek. Gestopt met alcohol en drugsgebruik, psychotherapie gevolgd en ook van alle medicatie af. Geen methadon meer en geen andere pillen. En dat betekent heel wat na 35 jaar gebruiken. Hij heeft zijn krachten teruggevonden en zijn talent als tekenaar weten te ontplooien. Een overwinning van de bovenste plank! Dus op een goede dag hield de geboden therapie op van de Jellinek en kon hij terugkeren naar de maatschappij. Maar er was nergens een plek waar hij naartoe kon. Hij was al een paar jaar zijn huis kwijt, zwierf rond voordat hij bij de Jellinek werd opgenomen Er waren ook geen vrienden of familieleden bij wie hij (tijdelijk) kon intrekken. De enige mogelijkheid die hij had was zich aanmelden bij een pension, waar vooral druggebruikers zitten. Dat leek nou niet meteen een wenselijke plek om zijn nieuw verworven bestaan voort te zetten. Bovendien wilde hij graag de rust hebben om te kunnen tekenen. Een woning was het enige wat hij nodig had. Maar blijkbaar schiet de hulpverlening daar tekort. Bemiddelen naar een woning moet heel ingewikkeld zijn in Amsterdam. Blijkbaar is hij niet speciaal genoeg of zijn er een heleboel andere mensen die wel voorrang krijgen. Het is natuurlijk ook zijn eigen schuld, dat hij niet met een laptop rondloopt en dagelijks online kan kijken wat de aanbiedingen zijn op het woningnet. Hij weet sowieso helemaal niets van computers. En was het niet ook zijn eigen schuld, dat toen hij als therapeutische opdracht kreeg “teken een woonplek” hij een tentje had getekend? Zijn therapeute had toen al geroepen, dat wanneer je een tentje als woonplek tekent je dat ook als woonplek zult krijgen. Ze heeft gelijk gehad. Hij staat weer met een tentje ergens buiten. Al na een paar weken was de moed hem in schoenen gezonken. Hij was helemaal terug naar af, terug de straat op, terug naar overleven. Dan ook maar weer aan de alcohol en aan de dope. Nu kan hij tenminste terug op de wachtlijst van de Jellinek. Hopelijk duurt het niet te lang om weer opgenomen te worden. Misschien is dat het wel, dat de Jellinek eigenlijk haar klanten niet kwijt wil. Gewoon op straat schoppen, dan komen ze vanzelf terug!

Gisteren was ik op een dag voor ondernemers "Breaking Out!". Geweldig inspirerend en veel leuke en gedreven mensen ontmoet. Er waren tal van gastsprekers en workshops, waardoor je weer helemaal het ondernemersvuur voelt oplaaien. Het opvallende van veel van die presentaties was dat men vooral gebruik maakte van storytelling. Emile Ratelband vertelde zijn persoonlijke verhaal hoe hij van poffertjes overstapte naar zijn welbekende specialiteit op het gebied van coaching. Ralph van Hessen vertelde hoe hij als hopeloze student telkens van studie switchte voor hij zich met communicatie ging bezighouden, maar dat het switchen uiteindelijk zijn kracht bleek. Aukje Metz hoe zij begon met een kantoorruimte die zij slechts 1 dag in de maand tot haar beschikking had, maar wel het AD binnenhaalde voor haar streetmarketingideeën. Al die persoonlijke verhalen en geschiedenissen die schuilgaan achter de successtories zijn natuurlijk om te smullen. Stuk voor stuk geschikt om een digi-tale over te maken. Mensen als Emile of Ralph moet je gewoon laten praten. Dat zijn mensen die altijd boeiend blijven om naar te luisteren. Maar dan Rajesh Patel, goed voor een miljoenenomzet in de computerbusiness. Ook hij maakte gebruik van storytelling en vertelde over zijn komaf (India) en hoe hij zijn eerste schreden zette op het vlak van ondernemen. Maar hij ondersteunde zichzelf daarbij met een slappe powerpointpresentatie. De manier waarop die beelden werden gebruikt en lang bleven staan leidde eigenlijk heel erg af, waardoor je van zijn verhaal afdwaalde. Die man had zichzelf een groot plezier kunnen doen door zichzelf met een digi-tale te introduceren. Dan had het allemaal vaart en schwung kunnen hebben. Daarna had hij het over groei kunnen hebben en hoe hij de wereld veroverde. Gemiste kans dus. Hetzelfde vond ik eigenlijk ook van Aad Ouburg, de man achter Princess. De man ook die grootse shows rondom zijn producten wist neer te zetten. Hij begint met een film ter introductie en begint dan te vertellen. So far so good. Maar ook hij laat dan zijn verhaal illustreren met een powerpoint. En ook daar wordt het verhaal vertraagd door de manier waarop overgangen gebruikt worden en ook de inzet van de foto's, die allemaal op elkaar gaan lijken. Als er dan gezongen wordt denk je dat het mooi afsluiting is, maar dan komen er weer een heleboel voorbeelden van zijn publiciteitsstunts. Dan heb ik het helemaal gehad en vooral met de powerpoint. Wat is dat een suf medium. Geef mij maar een digi-tale, veel compacter, creatiever en boeiender!

Die zoen in de parkeergarage heeft Nederland niet onberoerd gelaten. Iedereen heeft er wel op de één of andere manier iets over te zeggen, zelfs Balkenende. Hij had waarschijnlijk even niets beters te doen en ja, natuurlijk ging het niet om één maar om twee bekende Nederlanders. Greet stond ook een keer in zo'n parkeergarage, met haar vriendje in een Nissan. Ze hadden weer eens ruzie en deze keer riep hij, dat ze van hem op kon zouten. Toen ze aanstalten maakte om haar spullen bij elkaar te rapen, greep hij haar ineens bij haar lange haren, trok met een ruk haar hoofd omhoog. Voor ze besefte wat er gebeurde had zij een vuistslag te pakken en sloeg met haar hoofd tegen het zijraampje aan. "Wat ben je toch een ongelooflijk kutwijf!" en ze klapte dubbel toen zijn elleboog in haar maag stootte. Ze wilde schreeuwen, maar er kwam alleen wat gekerm uit haar mond. Ze wist niet meer hoe lang het allemaal duurde en wat er daarna allemaal is gebeurd toen hij de parkeergarage weer uitreed. Geen beveiligingscamera die het had geregistreerd, was vast een dode hoek. Ze wil er eigenlijk niet over praten. Op aanraden van een vriendin had ze diezelfde avond nog aangifte gedaan. Maar hij had er naderhand zoveel spijt van, dat ze de aangifte wel weer wilde intrekken. Hij had het niety zo bedoeld en hij heeft nou eenmaal een kort lontje. Hij is gewoon gestresst de laatste tijd, maar ze weet zeker, dat het weer zo wordt zoals het begon nog geen jaar geleden. Ze had dan toch die brief geschreven naar de officier van justitie, om van strafvervolging af te zien. Ze wilde niet dat hij in de gevangenis kwam of een hoge geldboete zou krijgen. Navraag leert echter dat justitie zeer terughoudend is in het bestraffen van huiselijk geweld. Men wil de vrouw beschermen tegen wraak. Maar eigenlijk laat deze vrouwe Justitia zich op die manier ook meeslepen door angsten. Als niemand een vuist maakt tegen die man, hoe moet de vrouw zich dan leren weren? Was er maar in deze parkeergarage gefilmd en waren het maar twee bekende Nederlanders geweest. Dan had de media zich in grote getale gestort op het onderwerp huiselijk geweld. Is toch heel wat zinniger dan je bezighouden met die ene zoen?

Dat de Toppers zouden floppen verbaasde niemand. Het liedje was te cliché, de mannen te oud en de pakken te kitscherig. Het was allemaal over de top, maar op een bepaalde manier had het ook wel wat. Weleens in café Nol (Amsterdamse Jordaan) geweest rond kersttijd? Eén en al glitter, geen milimeter onbenut en aangevuld met vele oplichtende lampjes, maar ook rode spotjes en blacklight, waardoor de bezoeker er een beetje onwerkelijk uit gaat zien. Precies dezelfde smaak als deze Toppers, ver over de top en je moet ervan houden. Dankzij hun enthousiasme en de manier waarop zij zich in dit songfestivalavontuur hadden gestort kreeg het toch een hoge gunfactor. Laat die kitschkids toch maar een beetje scoren. Maar toen Gordon ineens een statement wilde maken voor de homobeweging, toen werd het even echt spannend. Die Gordon toch! Blijkt ineens een man met karakter en echt ergens voor te staan! Dat had een verrassende draai kunnen geven aan het songfestival, waar sowieso de deelnemers een hoog gaypercentage hebben. Maar die Gordon wist niet hoe snel hij zich terug moest trekken. En dat vond ik pas echt teleurstellend. Voor mij was hij toen pas echt een flopper. Nee, dan Hans en Joachim, 50-ers en onlangs in het huwelijk getreden. Niet uit berekening of omdat er geld mee gemoeid is, maar puur uit liefde. De ceremonie werd in kleine kring gehouden. Beide heren hadden hun beste vriendinnen laten getuigen en ik was erbij om wat foto’s vast te leggen. Het was ontroerend om deze mannen zo voor elkaar te zien gaan. Wij konden alleen maar de hele tijd vertederd glimlachen. Aanstekelijk geluk! Die mondhoeken van ons dames, die konden alleen nog maar krullen. Binnenkort gaan ze naar Israel, hun echte huwelijksreis. Gearmd zullen ze niet over straat gaan, maar wel af en toe hand in hand. Maar de grote missie is om de familie van Joachim te vertellen dat ze getrouwd zijn. En dat is al heel wat in zo’n land. Want zij gaan wel degelijk voor zichzelf en voor elkaar staan. Hans en Joachim, echte toppers!

commentaar op het blog seksloos van Catherine Keyl nav uitzending De wereld draait door

Reactie op het drama vanuit een andere hoek bekeken