eKudos

In m’n leven voor m’n crisis wilde ik het iedereen naar de zin maken en besefte niet dat dat een onmogelijke opgave is. Na m’n crisis ontdekte ik dat ik m’n eigen wil helemaal kwijt was, ik wist niet wat ik wilde. Toen las ik ‘Uw wil geschiede’ en dat was voor mij liefde, mededogen, hartelijkheid, vreugde, dankbaarheid, voorspoed en geluk om een paar dingen te noemen en daar kon ik me in vinden, dat wilde ik ook tot mijn wil maken.

Dr.Joseph Murphy schrijft:’Woordenboeken definiëren de wil als het menselijk vermogen bewust naar iets te streven, naar een als wenselijk voorgesteld doel te handelen; veelal gelijk met begeerte of wens. Daarnaast kan men de wil omschrijven als: ‘keuze, bedoeling, neiging of voornemen’’.

Roberto Assagioli, de grondlegger van de psychosynthese, heeft een heel boek over de wil geschreven. Het heet:’Over de wil’ en heeft als ondertitel:’sturend mechanisme in het menselijk handelen’. Hij maakt een onderscheid tussen verschillende soorten wil o.a. de sterke wil die te maken heeft met kracht, stuwkracht en energie. Ook schrijft hij over een kundige wil. Hij schrijft: De eigenlijke functie van de kundige wil die wij dienen te ontwikkelen is het vermogen die strategie te ontwikkelen die het meest effectief is en zo min mogelijk inspanning kost.

Vervolgens schrijft Assagioli over de goede wil om dat te doen wat goed is voor jezelf en de ander wat bijdraagt aan ieders geluk en voorspoed. Dan schrijft hij over de transpersoonlijke wil en doelt op o.a. de Boeddha. Hij zegt transcendentie betekent ook goddelijk of op God gelijkend te worden en het heeft te maken met zelfrealisatie waarbij je je ego overstijgt.

Tot slot heeft hij het over de universele wil en dat wordt gekarakteriseerd met de uitspraak van Christus:’Ik en de Vader zijn één!’

Ik weet nu pas, na m’n crisis wat ik wil. Ik wil mezelf verder ontwikkelen en ontplooien om nog meer voor mezelf en de ander te kunnen betekenen, het is een win/win formule voor iedereen. Ik wil van nemers gevers maken en mensen leren wat dienstbaarheid is zonder jezelf tekort te doen. Ik wil lezen en goud delven dat ik noteer in aantekenboeken. Ik wil muziek blijven maken en van muziek genieten. Het brengt me bij m’n gevoel en geluk is een gevoel. Ik wil heerlijke maaltijden bereiden en daar zelf en door anderen van te laten genieten. Ik ga volledig op in het koken en doe het meditatief en met liefde en dat proef je. De reacties die ik krijg zijn: ‘voortreffelijk en subliem en overheerlijk’.

Ik wil liefde, mededogen, bewustzijn, licht, vreugde en dankbaarheid in m’n wereld bevorderen en leef daarvoor. Ik wil het licht in de mensen zien en niet wat het licht tegenhoudt en leer over dit principe bij attitudinal healing.

Ik las ooit de volgende uitspraak van Seneca: Niet willen is de reden, niet kunnen het voorwendsel.

Als ik zei dat ik iets niet kon doen, zeiden m’n ouders altijd: ‘Kan niet ligt op het kerkhof en wil niet ligt ernaast’, ze gingen ervan uit dat ik het wel kon, maar niet wilde. Ik vond m’n jeugdspreuk toen, te weten: ‘Nil volentibus arduum’ ofwel niets is te moeilijk voor hen die willen

Assagioli was het opgevallen dat mensen met veel liefde vaak weinig wil hebben en dat mensen met veel wil vaak weinig liefde hebben. Kies nu voor veel liefde en universele wil wat hetzelfde is. Nietzsche had het over ‘De wil tot macht’ en doelde daarmee op de behoefte van het ego om macht over de ander uit te oefenen(omdat het geen macht over zichzelf heeft). Op Internet vond ik een site waar ze het hadden over The law of fear and faith, ze schrijven:’The law of fear and faith states that one or the other will rule your life depending on the person and their will’.

Shakespeare zei:’Ons lichaam is onze tuin, onze wil is de tuinier’

Er is een mooi schema over de vrije wil en het determinisme, die elkaar niet uit hoeven te sluiten.



Het libertarisme en Hard determinisme behoren beide tot het Incompatiblisme.

Ik stel me op het standpunt van ‘Uw wil geschiede’ en kies voor Liefde als de hoogste vorm van willen en dat is Liefde delen/geven en kunnen ontvangen uit vrije wil.

Inayat Khan zei: ‘Het is slechts de wil die iemand succes brengt en wanneer de wil ontbreekt faalt de mens’ en ook:’Wil is niet een kracht, maar alle kracht die bestaat’

Bossard schrijft:’Hoe sterker het aandeel van de wil naar voren treedt, des te duidelijker en geprononceerder schijnt het karakter te zijn, terwijl de mens die overwegend geleid wordt door affecten en driften uit zijn belevenissen eerder een wankelend, onbestemd karakter heeft.

Assagioli heeft het over 3 fasen van training en ontdekking van de wil, te weten:

-1-Dat de wil bestaat

-2-Dat men een wil heeft

-3-Dat men een wil is

Hij benoemt ook de hoedanigheden van de wil:

-1- Energie, dynamische kracht

-2- Meesterschap, controle, discipline

-3- Concentratie

-4- Vastberadenheid, beslistheid

-5- Volharding, geduld

-6- Initiatief, moed en durf

-7- Organisatie, integratie en synthese

Ik maak een groot onderscheid tussen de wil tot nemen en willen ontvangen en de wil tot delen en geven. Van een vriendin hoorde ik dat ze in een cursus hadden moeten zeggen wat ze wilden, de een wilde warmte, de ander aandacht en weer een ander liefde, ze wilden allemaal wat hebben/ontvangen. De cursusleidster zei toen:’Dat kan niet’ waarop de deelnemers kwaad,teleurgesteld en verdrietig reageerden en hun wil lieten vallen en die vriendin zei:’Toen was ‘Het’ er, zonder te benoemen wat dat ‘Het’ nou is....

Ik las ooit dat als de wil tegenstrijdig is aan de verbeelding en het onderbewuste, de wil het gaat verliezen, dan zijn we niet ‘clear’ zoals de Amerikanen dat noemen. In de Bijbel staat dat ook dat we het goede willen maar het slechte doen en dat heeft alles te maken met onwetendheid en onbewustheid.

Ik wil nu een beker yogho yogho en ga dat nu regelen en ben me bewust dat God me in staat stelt dat te doen(determinisme), maar dat ik de vrije wil heb om het te regelen(compatibilisme)...

Het was lekkere yogho yogho en ik heb in m’n aantekenboeken waar ik het goud noteer van wat ik lees nog heel wat gevonden over de wil en dat laat ik hier volgen:

Karen Horney zei:’Het is deze onschatbare kracht, de genezingswil, die door hopeloosheid wordt verlamd.

Nietzsche had het over de wil tot macht en Victor Frankl over de wil tot zingeving.

Edgar Cayce noemt 9 funkties van de wil: 1) actief beginsel, 2) individualisator, 3) kiezer, 4) gehoorzaamheid, 5) bemiddelaar, 6) veranderaar, 7) opponent van het verstand, 8) ontwikkelaar, 9) motivator en gids.

Als je verbeelding en onderbewuste ermee overeenstemmen krijg je precies wat je heel graag wilt en ook wat je niet wilt, het onderbewuste kent geen niet..

Horney: ‘In mijn visie is de bron van het confict gelegen in de omstandigheden dat de neuroticus zijn vermogen om iets van ganser harte te willen heeft verloren, omdat zijn wensen zelf verdeeld zijn d.w.z. in tegengestelde richtingen gaan.

Erich Fromm zegt:’Alleen een bewustwording van de wortel van deze twijfel is in staat de verlamming van de wil op te heffen, die van deze innerlijke onmachtgevoelens het gevolg is.

Inayat Kan schrijft:’Omdat we niet weten wat de wil is, noch waar hij is, verliezen we zijn bestaan dikwijls uit het oog en verdiepen we ons in oorzaken die buiten ons liggen.

Martin Kojc zegt:’De in tegengestelde richting werkende overtuiging wordt in dezelfde mate versterkt als de wil haar bestrijdt’ en ook: ‘Uw wil, waarop gij tot nu toe zo trots was, was uw grootste vijand. Gij wilde met alle geweld al het mogelijke en bouwde daardoor juist het tegengestelde op’ Ik denk dat Kojc doelt op de wil tot nemen, bezitten, krijgen, hebben en niet de wil tot delen en geven want dat is werk dat gezegend wordt.

Phoebe Lauren schrijft:’Ik moet vaststellen wat ik wil, wat ik niet wil en dan aktie ondernemen. Als ik dat niet doe schep ik disharmonie waaruit ziekte kan volgen, ook schrijft ze:’Wees dankbaar voor wat je hebt, vraag om wat je wenst. Hoe zal je weten dat je gekregen hebt wat je wenst, als je niet eerst weet wat je wilt?!’

Inayat Khan zegt:’En hoe minder men zich bewust is van de wil, des te meer zal men zich onderworpen voelen aan het noodlot’ en ook:’En hoe meer men alle twijfel overwint en hoe meer het zelfvertrouwen groeit ders te groter zal onze wil worden’ en: ‘Het leven verwart de mens zodanig dat er op de 1000 mensen ternauwernood één is die werkelijk weet wat hij wil en op de miljoen mensen is er misschien één die weet waarom hij het wil’

Rundqvist schrijft:’De wil is de stuwende kracht in mijn leven. Weet ik niet wat ik wil dan kan ik m’n energie niet duidelijk richten’

Irmgard Schloegl zegt:’Want hoe meer we iets niet willen en afwijzen des te meer macht kennen we aan dat af te wijzen onbject toe..’

Erich Fromm schrijft:’De verwisseling van oorspronkelijk denken, willen en voelen met pseudo gedachten of pseudo daden leidt in laatste instantie tot de vervanging van de oorspronkelijke persoonlijkheid door een schijnpersoonlijkheid. De oorspronkelijke persoonlijkheid is het Zelf dat de oorsprong van geestelijke activitieti is’ ook schrijft Fromm:’De waarheid nl. dat de moderne mens de illusie heeft als zou hij weten wat hij wil, terwijl hij in feite slechts wil, wat hij veronderstelt wordt te willen’

Inayat Khan nog even aan het woord:’Welslagen wordt bereikt wanneer vrije wil en omstandigheden hand in hand gaan’

Jezus Christius zei:’Mijn spijze is de wil te doen desgenen die mij gezonden heeft en Zijn werk te volbrengen’

De eerste ervaring na m’n crisis was dat ik niet wist wat ik zelf wilde ik had het altijd anderen geprobeerd naar de zin te maken, zonder al te veel succes natuurlijk. Ik vroeg me af wat vind je mooie muziek en kon wat bedenken en stelde toen de vraag:’Heb je daar een CD van?’, het antwoord was nee en dat ging zo maar door, ik moest weer uitzoeken wat ik zelf wilde en of dat ook ten goede zou komen aan anderen en dan is het goed

Hier volgen nog wat quotes die ik over de wil vond en waardeer:

De wortels van echt iets tot stand brengen liggen in de wil om het beste te worden dat je kunt worden – Harold Taylor

De spirit, de wil om te winnen, de wil om te excelleren zijn de dingen die stand houden en zijn belangrijker dan wat er ook gebeurt – Vince Lombardi

Een mens is pas gelukkig wanneer hij het geluk zelf wil en uitdenkt – Alain

De deugt is het juiste gebruik van de vrije wil - Augustinus



Bron: www.hennybos.com

De oude Richard is wel ouder geworden, maar nog niet zoveel wijzer, hij denkt dat hij in de 4e dimensie leeft en nu op weg is naar de 5e dimensie. Op mij kijkt hij neer als een simpele ziel uit de 3e dimensie. Hij gaf me een ongevraagd advies en dat was:’ Adem het slechte uit en het goede in’. Ik zei toen:’Dank je voor je advies, maar ik doe precies het omgekeerde, ik adem het slechte in en transformeer dat en adem het goede, de liefde weer uit’. ‘Maar dat is meesterschap’ riep hij vol afgrijzen uit, want daar achtte hij me niet toe in staat.

Tonglen is wat de bodhisattva’s ook doen, de bodhisattava’s zijn gerealiseerde wezens die hun boeddhaschap nog uitstellen om eerst anderen beter te kunnen helpen.

Wat Richard voorstelde was de shit geven en de liefde willen krijgen, het is mag ik even vangen en een afschuw van pijn met de neiging dat niet te verwerken, no pain no gain. Liefde is in je en geef en deel je en dan ontvang je ook vanzelf weer.

Ik las een prachtig verhaal van Nancy Groom, ze schrijft: ‘Ik herinner me de verwondering die ik voelde toen m’n counselor huilde toen ik haar een verhaal over misbruik vertelde. Ik had de diepte van m’n verdriet niet gevoeld op eigen kracht totdat m’n counselor me dat door haar tranen spiegelde en toen kon ik m’n pijn op een veel dieper niveau binnen laten komen’. Welke counselor heeft zoveel liefde te geven dat hij of zij kan huilen om de pijn van de cliënt?, ik ben ze niet tegengekomen, ze waren allemaal kil en afstandelijk en noemden dat gedrag een professionele houding en waren dus zeer ingenomen met zichzelf en voelden zich superieur, daar zat geen liefde bij.

De pijn van de ander binnen laten komen en er liefde voor teruggeven dat is tonglen en dat doet me aan m’n vader denken. Ik vertelde hem dat het niet zo best me mij en m’n huwelijk ging en hij kreeg toen tranen in z’n ogen en voelde mijn pijn, waar ik me toen pas meer van bewust werd, ik voelde zijn liefde voor mij en z’n medeleven en medelijden en dat deed me goed. Het opende me ook de ogen voor het feit dat ik dat nare gevoel voor mezelf verborgen had gehouden en had verdrongen. Als ik het lied van Kate Bush ‘The man with the child in his eyes’ hoor moet ik aan m’n vader denken met liefde.

De westerse wereld zit in z’n denken en ik had daar ook last van. De pijn binnen laten komen en beseffen dat je nog meer liefde kunt geven en dat het dan meer wordt al naar gelang je meer geeft en deelt. Geven en ontvangen zijn éen.

We kunnen geen liefde en mededogen voor de ander opbrengen als we dat niet eerst voor onszelf hebben, dat is een voorwaarde om aan tonglen te kunnen doen, begin klein met de pijn van een vriend of kennis en laat dat binnen komen en geef liefde terug en bouw het dan uit steeds verder tot je bij je dorp of stad komt. Tonglen betekent in het Tibetaans ‘nemen en geven’. Door het lijden van anderen te accepteren en voelen leren we dat ook voor onszelf te doen.

Als je gaandeweg verder komt met tonglen kun je je voorstellen dat je alle ellende van de wereld die je kent in je opneemt, alle duisternis, negativiteit die laat je door je hart absorberen, je ademt het in. Als je uitademt komt er vreugde, mededogen en liefde weer uit en dat geef je terug aan de wereld. Op het moment dat je het lijden van de wereld in je opneemt zul je merken dat het geen lijden meer is. Pijn is er, maar lijden is een keuze.

M’n vriend Peter de Kock attendeerde me op het verhaal van een ezel die in een oude put viel. De boer dacht ‘Het is al een oude ezel en van niet veel nut meer en de put moet toch gedempt worden dus laat hem maar zitten daar’ Met z’n buren begon de boer vuil in de put te gooien om de put te dempen. Eerst schrok de ezel daarvan maar balkte daarna vriendelijk en liefdevol. De boer keek in de put en zag tot z’n verbazing dat de ezel het vuil van zich afschudde en er op ging staan en zo steeds hoger kwam, net zolang tot hij uit de put kon stappen. Moraal van dit verhaal is: Het leven schept ook vuil op je de truc is om uit de put te komen en het vuil af te schudden en als stapstenen te gebruiken om uit de put en verder te komen.

Bron: www.hennybos.com

Codependenten doen aan impressie management. Ze doen hun uiterste best om een goede indruk te maken op de ander, zelfs als ze daarvoor de realiteit moeten vervormen en verdraaien. Het is leugenachtig maar daar zit de codependent niet mee, het gaat om de bijval die hij van de ander nodig heeft.

Ik ken het heel goed uit m’n eigen leven, ik woog alles af wat ik deed en zei om ervoor te zorgen dat het het effect had dat ik graag wilde. Ik deed me altijd goed en ‘blij’ voor ook al voelde ik me diep van binnen heel anders en vaak eenzaam en geïsoleerd, ik overschreeuwde mezelf met een crisis tot gevolg.

Als je de neiging hebt om indruk te maken op een ander, ben je vaak onder de indruk van die ander en laat je je dus door die ander controleren zonder dat te willen.

De codependent die aan impressie management doet weet precies in te schatten wat de ander van hem wil en speelt daarop in, zelfs als dat ten koste gaat van hemzelf. Hij wil het koste wat kost ‘goed’ doen en doet het dus niet goed. Hyperintentie stoot het gewenste af.

Als codependent was ik dus de goede marketing manager die inspeelde op de behoeften van de klant, ik vergat m’n eigen behoeften, die waren van ondergeschikt belang vond ik, ik redde me wel en was flink vond ik zelf. Het gebrek aan zelfreflectie is kenmerkend voor de codependent.

De reflectie komt ook al niet van de ander omdat ze het wel prima vinden dat je inspeelt op hun behoeften, het komt ze dus goed uit, ze hebben er gemak van en profiteren ervan en zeggen dus niks of het valt hen zelfs helemaal niet op dat jij aan impressie management doet. Het is slechts de enkeling die echt waarneemt en ziet, de massa laat zich gemakkelijk misleiden door je mister nice guy show. Het is zelfs zo dat je bevestigd wordt in je show en dan wordt je gedrag dus ook nog eens bekrachtigd en herhaalt het zich en blijf je de gevangene van je eigen toneelstuk. Shakespeare zei al dat we allemaal een rol spelen op het levenstoneel...

Door m’m crisis kwam ik tot zelfinkeer en werd ik me pas bewust van wat ik aan het doen was en kon ik er dus wat aan doen en kwam tot zelfreflectie en leerde daar veel van.

People pleasers zijn de codependente impressie management mensen bij uitstek, ze willen het iedereen naar de zin maken en iedereen gelukkig maken ook al zijn ze zelf ongelukkig. Op de achtergrond speelt de angst voor ontmaskering voortdurend mee, waardoor de codependent altijd op z’n hoede moet zijn en niet kan ontspannen en die stress zorgt weer voor vele andere problemen.

Bron: www.hennybos.com

Het ontkennen van de realiteit is een codependente trek. Het vluchten in een illusie, een leugen krijgt dan de voorkeur.

Ontkenners noemen hun situatie gewoon en normaal en doen dus niks. Maslow zei:’ Wat de mensen normaal noemen is de psychopathologie van de gemiddelde mens’. Wie helemaal normaal is is niet helemaal normaal.

Ik sprak een vrouw die ik Carla zal noemen. Ik merkte aan haar dat ze niet zo lief was voor haar innerlijke kind, een typische codependente trek. Ik vroeg Carla hoe haar gezin was waarin ze opgroeide. Ze zei: ‘O ik ben in een heel gelukkig gezin opgegroeid, m’n ouders waren heel liefdevol’. Ik geloofde haar niet en verdacht haar ervan in de ontkenning te zitten van de nare realiteit en vroeg dus door: ‘Hoe was je vader dan voor je’ vroeg ik. ‘M’n vader die was er nooit’ zei ze doodleuk. Toen wist ik meteen hoe het zat en zei haar dat ze zo ook haar innerlijke kind in de steek liet net zoals haar vader haar in de steek had gelaten.

Er is een verhaal van een meester die vertelde over de ellendige toestand van een leerling zonder zijn naam te noemen. Toen de meester uitgesproken was zei deze leerling: ‘Wat ben ik blij dat u het niet over mij hebt, degeen die u beschrijft is er ellendig aan toe’ Zo zitten velen van ons ook in de ontkenning en zo slecht kennen we onszelf.

Nancy Groom somt een aantal consequenties op van ontkenning, ze noemt:

-spitituele steriliteit

-verlies van authenticiteit

-afwezigheid van intimiteit

Ik voeg daar nog aan toe:

-vervreemding van je ware zelf

-een grote blokkade op zelfkennis en zelfreflectie

-verdringing van je woede

Nancy Groom schrijft: ‘Een vriendin van mij vroeg me: ‘Hoe lang denk je dat mijn man een vreemde voor me is geweest’. Ik antwoordde:’Hij is altijd een vreemde voor zichzelf geweest, voor z’n drijfveren, emoties en behoeften, hoe kan hij zichzelf aan je openbaren als hij niet eens weet wie hijzelf is!’. Het is onmogelijk te delen wat je niet weet en niet kent. Totdat we uitreiken naar onze pijn en vreugde kunnen we ons niet inleven in de pijn en vreugde van de ander.

Velen van ons ontkennen dat we spirituele wezens zijn met een menselijke ervaring en dat houdt de codependentie in stand.

Ingeborg Bosch heeft het over de afweer van oude pijn die ze ‘Ontkenning van behoeften’ noemt. De moeilijkst te overwinnen afweer omdat je dan zegt dat er met jou niets aan de hand is. Je bent volmaakt onvolmaakt en er is dus altijd wat aan de hand!.

Ontkenning is een daad van geweld naar jezelf, je wordt dan je eigen vijand(zie woede naar je zelf, je eigen vijand zijn). Nietzsche zei al: ‘Hoeveel waarheid kan een mens verdragen, aan hoeveel waarheid waagt hij zich’ De waarheid maakt veel mensen woedend, ze willen er niks van weten want het is een bedreiging voor hun geïdealiseerde zelfbeeld dat ze koste wat kost in stand willen houden.

Let maar een op hoe snel mensen uitverdedigen met ja maar(nee dus) en dan ontkennen wat je tegen ze zei over hunzelf. We zien wel de splinter in het oog van de ander maar niet de balk in ons eigen oog zegt de Bijbel.

Je kunt geen meesterschap verwerven over de dingen die je niet wilt kennen en niet kent, je blijft dan een slaaf, een slachtoffer en een robotje, geprogrammeerd door anderen.

In het disfunctionele gezin waarin de codependent opgroeide is nooit sprake geweest van een hechte emotionele band tussen ouders en kinderen, daardoor zijn de kinderen gaan denken dat een emotionele band niet bestaat en ontkennen ze die dus en daarmee ontkennen ze ook elke intimniteit en kunnen ze ook geen emotionele verbinding aangaan met een ander. Ze hebben een verwrongen beeld van God, zichzelf en de ander die ze voor de waarheid houden, met alle desastreuse gevolgen van dien. Ze ontkennen dus ook de liefde in henzelf, die liefde die ze in essentie zijn, een soort geestelijke zelfmoord is het dus. Echte verbindingen kennen ze niet en ontkennen ze dus

In codependentie is er alleen gebondenheid, in interdependentie is er sprake van verbondenheid met God, zichzelf en de ander.

Codependenten ontkennen hun reële zelf en creëren een vals, onecht zelf om te overleven. De ervaringen van het reële zelf zijn te pijnlijk voor ze, dus ontvluchten ze dat. Het reële zelf wordt in het disfunctionele gezin misbruikt, genegeerd, gekleineerd, etc dus leert de codependent als kind dat z’n reële zelf niet oké is en creëert dan het valse zelf ofwel een ego en leeft voortdurend in angst dat dat valse zelf wordt doorgeprikt en ze worden onmaskerd.

Ze houden zich erg in uit angst dat de ander er achter komt hoe ze echt zijn, er is dus geen initimiteit maar afstandelijkheid en geen kans op een gezonde en goede relatie met iemand anders en zichzelf. Er is angst in plaats van liefde. Als ze hun ware zelf zouden ontdekken zouden ze merken dat dat Liefde is die ze kunnen delen, geven en ontvangen en dat is interdependentie.

Bron: www.hennybos.com

Codependenten hebben vaak verdrongen woede in zich, die zich ook tegen henzelf kan richten door roddel en een genadeloze innerlijke criticus die je zegt dat je niet oké bent, niet goed genoeg bent een mislukkeling bent, etc.etc. De woede is verdrongen omdat we in het disfunctionele gezin onze gevoelens niet mochten uiten en de negatieve al helemaal niet op straffe van verlies van de ‘liefde’ van onze ouders en dat zou onze dood betekenen, dus slikken we alles in en verdringen we onze woede.

We zijn wel woedend omdat we niet de aandacht, erkenning, waardering, liefde en het respect kregen waar we zo’n behoefte aan hadden. We gaan die woede sublimeren en passief-agressief gedrag vertonen door dwars te gaan liggen, te spotten, sarcastische opmerkingen te maken, humor hebben ten koste van de ander, leedvermaak, advocaat van de duivel te spelen, te beledigen, aandacht te ontzeggen, dingen te ‘vergeten’, de ander ‘doodzwijgen’(the silent treatment),je irritant gedragen, je snel te ergeren, veel kritiek te leveren,etc.etc.

We projecteren onze verdrongen woede dan vaak op de ander, die we dan de schuld kunnen geven. Graag zorgen we ervoor dat de ander onze verdrongen woede voor ons uitspeelt door hem of haar kwaad te maken door ons gedrag en daar plezier in te hebben en dan weer de ander de schuld geven, zelfreflectie is ons vreemd, dat is te beangstigend.

Thich Nhat Hanh schreef het boek ‘Omarm je woede’, dat is een goed advies. Erken dat je woede er is en zie het als een boodschapper die je een waardevolle boodschap te brengen heeft, namelijk dat je niet kreeg van je ouders en nu tevergeefs van buiten probeert te halen. Je kunt van je woede leren dat je waar je behoefte aan hebt ook aan jezelf kunt geven en liefdevol voor jezelf kunt zijn, een liefdevolle vader en moeder voor jezelf kunt zijn, die je onvoorwaardelijk liefhebben om wie je bent en wordt(Nietzsche zei: ‘Word wie je bent’).

Jung zei: ‘Wie naar buiten kijkt droomt en wie naar binnen kijkt ontwaakt’. Kijk dus naar binnen en zie jezelf voor het eerst en zie dan wat er aan de hand is. Vaak hebben we wel belangstelling en aandacht voor de ander maar niet voor onszelf en al helemaal niet voor ons innerlijke kind. In codependentie is bekend dat we ons innerlijke kind net zo behandelen als onze ouders ons als kind hebben behandeld, de appel valt niet ver van de boom. In mijn geval was dat in de steek gelaten zijn, geen liefde en aandacht krijgen, niet gezien zijn en dat geldt voor velen van ons, ook ik leerde toen dat je het van buiten moet halen, een dwaalweg, maar dat wist ik toen nog niet. De woede erkennen en transformeren in liefde en mededogen naar onszelf en onze medemens is de uitdaging.

Hier nog een tweetal quotes over woede:

Spot is de woede van kleinzielige geesten - Alfred Lord Tennyson

Elke woede is een bewijs van onmacht. - Herwig Verleyen

Bron: Boek: ‘Woedemotivatie & codependentie’ van Henny Bos, dat in 2012 of 2013 gaat verschijnen.

www.hennybos.com

Ik zeg samen met Melody Beattie dat je door zelfkennis en bewustzijn van codependentie af kunt komen. Zelfkennis kun je op vele manieren verwerven, er zijn vele wegen die naar Rome leiden en kies dus de weg die bij je past, je voelt dat vaak wel intuïtief aan.

M’n vriend Peter de Kock schreef op 24 november 2011 het artikel ‘Hoe kom ik van van codependentie af’ op z’n blog/site www.peterdekock.nl . Hij heeft diverse aanbevelingen geschreven o.a. de 12 stappen, spiegelogie, dagboek bijhouden, speaking circles, familie opstellingen, meditatie, the work, geweldloze communicatie, etc.

Jung zei:’We worden niet verlicht door ons lichtgestalten voor te stellen maar door ons bewust te worden van het duister in ons’, een waardevol advies, als codependent zijn we vaak, zonder dat te beseffen, onze eigen ergste vijand. Freud zei:’We zijn beter dan we weten, maar slechter dan we denken’ en dat komt door het geïdealiseerde zelfbeeld dat we er meestal op nahouden omdat we ons reële zelfbeeld niet uit kunnen staan, het lijkt te helpen, maar in werkelijkheid kunnen we daardoor ons reële zelf helemaal niet meer uitstaan en keren we ons tegen onszelf.

Ik heb veel baat gehad bij o.a.: attitudinal healing gespreksgroep, psychosynthese, intuïtieve ontwikkeling, PRI(Past Reality Integration), Mindfulness, The Work van Byron Katie, Ho’oponopono, zelfstudie en meditatie

Een goede methode om achter je onbewuste schaduwzijde te komen is vast te stellen wat je ergert en irriteert in andere mensen, dat zijn de eigenschappen in jezelf die je niet wilt zien en dus projecteert op de ander, zodat je de ander de schuld kunt geven van jouw ellende. Wat Peter zegt over Paul zet meer over Peter dan over Paul.

Zelfs de ergste dingen die mensen over je zeggen bevatten een kern van waarheid namelijk...over hen!

Wat je boos maakt is vaak een trigger naar oude, onverwerkte pijn uit het verleden dat nu gezien en geheeld mag worden.

Als je nergens mee zit is dat wellicht de afweer van oude pijn die Ingeborg Bosch ‘Ontkenning van behoeften’ noemt, dan zeg je dat er met jou niks aan de hand is en dat een ander het veel erger heeft en dat je dus geen hulp nodig hebt, je geeft dan geen enkele liefdevolle aandacht aan jezelf.

Loslaten en vergeven, wat levenswerk is, is ook heel goed om de codependente controleneiging te bestrijden. Herhalingsdwang noemde Freud als oorzaak van veel ellende. In de overgave zit de grootste overwinning, Uw wil geschiede is het dan.

Verder zou ik zeggen: niet alleen aardig doen, maar aardig zijn. De codependent is vaak de people pleaser uit berekening om aardig gevonden te willen worden, het werkt heel vaak tegen je omdat je jezelf niet eens aardig vindt en daarin dus gespiegeld wordt.

Aardig zijn in plaats van alleen maar doen. Mindfulness heeft het ook over van de doe-modus naar de zijn-modus te gaan en heeft daar mooie aanbevelingen over die de moeite waard zijn.

Wees nooit bang voor waarheid en wees eerlijk naar jezelf. Waarheid zal je vrijmaken zegt de Bijbel, maar mijn ervaring is dat waarheid je ook vaak eerst woedend kan maken. Thich Nhat Hanh zegt: ‘Omarm je woede’, zie het als een signaal een boodschapper een levensles om meer over jezelf te weten te komen. Nietzsche zei: ‘Hoeveel waarheid kan een mens verdragen, aan hoeveel waagt hij zich’.

Bron: www.hennybos.com

Is aardig zijn codependentie?

Mijn antwoord op deze vraag is dat dat waar kan zijn als het berekenend gedrag is(ik kom daar nog op terug), maar ook niet waar kan zijn als het voortkomt uit bewustzijn en een goed gevoel van eigenwaarde en vriendjes zijn met jezelf, dus aardig te zijn in plaats van alleen maar te doen.

Als je je verbonden voelt met je medemens ben je aardig voor jezelf en voor de ander zonder codependent te zijn.

Er zijn echter ook mensen die daar anders over denken. Tijdens een groepsbijeenkomst van de Anonieme Codependenten bracht een vrouw lekkere koekjes mee voor iedereen en zorgde zo voor een lekker koekje bij de koffie en de thee. Haar werd codependent gedrag verweten...Voor mij is het gewoon aardig zijn voor de ander.

Ook bij de Anonieme Codependenten was een vrouw die een zakdoekje aanreikte aan een andere vrouw die moest huilen ook dit werd bestempeld als codependent gedrag, voor mij is het gewoon medelevend, attent, vriendelijk en aardig gedrag..

Hoe we moeten omgaan met aardige mensen is nog wel eens een probleem. We kunnen zo iemand ervan verdenken dat hij wat van ons wil, wat nogal achterdochtig is. Niet zo lang geleden waren er zelfs reclamespotjes op TV over hoe je moet omgaan met vriendelijke en aardige mensen een teken aan de wand is dat.

Als je aardig bent met alleen maar het doel om aardig gevonden te willen worden is het naar mijn mening manipulerend en berekenend gedrag en ben je een codependente people pleaser. Dan ben je uit op controle van het gedrag van de ander omdat je je afhankelijk voelt van zijn mening over jou en dus alle belang hebt om dat te sturen.

Een ander hoeft mij niet aardig te vinden, dat is helemaal zijn zaak of hij daartoe bereid is. Bovendien ben ik ook niet altijd aardig en kan soms bot en beledigend zijn en heb vele facetten. Elly vindt me lief en aardig omdat ze dat zelf ook is. It takes one to know one. Je kunt alleen erkennen en herkennen wat je zelf ook kent.

Ik volgde ooit yogalessen bij Christy, een vriendin van me. Ze deed alles met heel veel zorg en was erg aardig voor ons en zelfs zo aardig dat ze aan het eind van de sessie ons in onze slaapzakken toe kwam dekken, een hele liefdevolle aktie van haar die ik niet zal vergeten. Nu leidt Christy een hulpverlenersgroep om mensvriendelijker te zijn, de hulpverleners worden door hun werkgever verplicht om de lessen van Christy te volgen, zo hard is het kennelijk nodig.

Als je aardig bent hoef je dat niet te doen dan gaat het vanzelf, komt het voort uit je aard en wezen. Als je aardig doet dan ben je het nog niet, maar het is een goed begin ‘Fake it until you make it’ zeggen Amerikanen.

Mijn ervaring is dat er altijd mensen zijn die afwijzend zullen reageren op aardig en vriendelijk gedrag, en niet goed weten wat ze daarmee aanmoeten, dat is het geval als liefde pijn doet en niet op waarde wordt geschat, dat is dan hun probleem, waar ik me ongevraagd niet snel mee zal bemoeien en er mijn probleem van zal maken

Daniël Lohues zingt: Aordig doen veur mensen die niet aordig doet, want die hebt het het hardste neudig’. Daar zit wat in. Als iemand onaardig reageert op aardig gedrag van jou, laat je dan niet door dat gedrag naar benenden trekken door ook onaardig te gaan doen, blijf jezelf.

Een ober was heel aardig en vriendelijk voor een norse, chagrijnige miljonair, die de ober slecht behandelde en zelfs beledigde. Ondanks alles bleef de ober aardig en vriendeijk en na een week vroeg de miljonair verbaasd hoe hij dat toch voor elkaar kreeg. De ober zei dat z’n aard nu eenmaal vreindelijk en aardig was en dat hij dat door niemand liet vernietigen. De miljionair was zo onder de indruk dat hij de ober een baan als gerant in een van zijn hotels aanbood en 5000 dollar fooi gaf.

" Het is aardig om belangrijk te zijn, maar het is belangrijker om aardig te zijn" - onbekend
Een Haiku over aardig zijn die ik bedacht is:

Je doet heel aardig

maar bent dat niet voor jezelf

dus codependent



Nog wat quotes over aardig zijn:

Een mens bezorgt zichzelf een boel ellende door zo graag aardig gevonden te willen worden. - Miep Diekmann

We vinden iemand aardig, omdat. We houden van iemand, hoewel. - Henry de Montherlant

" Als je aardig bent voor jezelf ben je het ook voor een ander, je behandelt de ander zoals je jezelf en je innerlijke kind behandelt" - Henny Bos

Bron: www.hennybos.com