Moi en haar lastige zoon - deel 1
Door assyke nieuw sinds ongeveer 1 jaar
Hij stond bekend om zijn moeilijke karakter.
Bang als zijn moeder was voor zijn wetende ogen nam ze hem op een dag mee op een lange wandeling. Met een verrassing in het verschiet.
Wat was hij blij. Hij mocht met zijn moeder mee, alleen hij.
Hij voelde zich uitverkoren en hij huppelde blij en energiek naast haar. Terwijl zijn moeder her en der de weg vroeg, bleef hij uitgelaten en had hij niets in de gaten.
-Is het vandaag feest, mama? Mag ik daarom met jou mee?
Zijn vragen bleven onbeantwoord.
Het deerde hem niet, want iets anders kende hij niet. Dit uitje was al genoeg en warmde zijn kinderhart.
Toen de straatjes steegjes werden en ook de steegjes almaar smaller en donkerder werden begon hij zich toch wel ongerust te maken.
-Mama, we zijn verdwaald hé?
-Mama, ik vind het hier eng, ik ben bang mama...
In antwoord op zijn klagerige stem greep Moi hem stevig bij de hand en trok hem mee.
-We zijn er zo.
Het waren haar eerste woorden sinds hun vertrek uit huis ruim een uur geleden.
Haar woorden konden hem niet troosten...hij was bang en hij voelde hoe zijn haartjes rechtovereind gingen staan.
Een schreeuw vocht zich omhoog...maar zijn keel zat dicht en zijn knieen waren slap.
Voor een kleine deur bleef zijn moeder staan. Ze tilde hem op en droeg hem naar binnen.
-We zijn er, zei ze tegen niemand in het bijzonder.
Bang als zijn moeder was voor zijn wetende ogen nam ze hem op een dag mee op een lange wandeling. Met een verrassing in het verschiet.
Wat was hij blij. Hij mocht met zijn moeder mee, alleen hij.
Hij voelde zich uitverkoren en hij huppelde blij en energiek naast haar. Terwijl zijn moeder her en der de weg vroeg, bleef hij uitgelaten en had hij niets in de gaten.
-Is het vandaag feest, mama? Mag ik daarom met jou mee?
Zijn vragen bleven onbeantwoord.
Het deerde hem niet, want iets anders kende hij niet. Dit uitje was al genoeg en warmde zijn kinderhart.
Toen de straatjes steegjes werden en ook de steegjes almaar smaller en donkerder werden begon hij zich toch wel ongerust te maken.
-Mama, we zijn verdwaald hé?
-Mama, ik vind het hier eng, ik ben bang mama...
In antwoord op zijn klagerige stem greep Moi hem stevig bij de hand en trok hem mee.
-We zijn er zo.
Het waren haar eerste woorden sinds hun vertrek uit huis ruim een uur geleden.
Haar woorden konden hem niet troosten...hij was bang en hij voelde hoe zijn haartjes rechtovereind gingen staan.
Een schreeuw vocht zich omhoog...maar zijn keel zat dicht en zijn knieen waren slap.
Voor een kleine deur bleef zijn moeder staan. Ze tilde hem op en droeg hem naar binnen.
-We zijn er, zei ze tegen niemand in het bijzonder.
Agnes Kant
Door assyke nieuw sinds ongeveer 1 jaar
kelige schorte
gescheurde zang
pauwselijke veren in de storm
ik wil niet
wappert blauwig in de wind
sssssttt...
kleine krokus in de wind
sssssttt...
het is maart het is maart
het is maart voor Agnes Kant
gescheurde zang
pauwselijke veren in de storm
ik wil niet
wappert blauwig in de wind
sssssttt...
kleine krokus in de wind
sssssttt...
het is maart het is maart
het is maart voor Agnes Kant
Uit de winkel
Door assyke nieuw sinds ongeveer 1 jaar
Zouden mannen nou echt denken dat je een baby in de winkel kan kopen?
Dat je vervolgens het product kan terugbrengen als het je teveel wordt?
Of zie ik het verkeerd?
En zijn mannen gewoon behept met een teveel aan romantiek?
Nummer twee is nu zes maanden en slaapt pas sinds kort door (belangrijke informatie!!!) en papa begint nu al over nummer drie.
-Fafa, zeg eens, zou je graag een zusje willen hebben?
(...????...)
Mijn mond valt open van verbazing: Fafa, zeg eens? Sinds wanneer beslissen kinderen over dit soort zaken?
Natuurlijk ziet fafa een zusje wel zitten. Want dat broertje, tja, dat broertje, daar is hij toch wel een beetje in teleurgesteld, misschien dat een meisje wel met hem kan spelen en praten.
-Ja!!! Dat is een goed idee!!!
-Mama, Mama!
-Wanneer krijg ik nou mijn zusje?
En nu is het aan mama om uit te leggen dat er geen zusje komt.
Want als 1,5 kind het gemiddelde is, dan zit ik met 2 toch al aan de hoge kant. Nu maar hopen dat fafa vandaag en de rest van de week veel spannende dingen meemaakt.
Nog altijd het beste medicijn tegen goede ideeen...
sept. 2008
Dat je vervolgens het product kan terugbrengen als het je teveel wordt?
Of zie ik het verkeerd?
En zijn mannen gewoon behept met een teveel aan romantiek?
Nummer twee is nu zes maanden en slaapt pas sinds kort door (belangrijke informatie!!!) en papa begint nu al over nummer drie.
-Fafa, zeg eens, zou je graag een zusje willen hebben?
(...????...)
Mijn mond valt open van verbazing: Fafa, zeg eens? Sinds wanneer beslissen kinderen over dit soort zaken?
Natuurlijk ziet fafa een zusje wel zitten. Want dat broertje, tja, dat broertje, daar is hij toch wel een beetje in teleurgesteld, misschien dat een meisje wel met hem kan spelen en praten.
-Ja!!! Dat is een goed idee!!!
-Mama, Mama!
-Wanneer krijg ik nou mijn zusje?
En nu is het aan mama om uit te leggen dat er geen zusje komt.
Want als 1,5 kind het gemiddelde is, dan zit ik met 2 toch al aan de hoge kant. Nu maar hopen dat fafa vandaag en de rest van de week veel spannende dingen meemaakt.
Nog altijd het beste medicijn tegen goede ideeen...
sept. 2008
De zwarte haan
Door assyke nieuw sinds ongeveer 1 jaar
Ze had op mijn eten gespuugd.
Hoe ik dat zo zeker wist, kon ik niet zeggen.
Het was waarschijnlijk de triomfantelijke blik in haar ogen toen ze binnenkwam met de extra schotel voor mij.
Toen ik het bordje in de richting van haar dochter schoof, reageerde ze te alert. Nee, nee...het was echt alleen voor mij bedoeld.
-Ja, maar...
-Niks ervan, ze bleef resoluut het bordje in mijn richting duwen.
Wat kon ik anders dan mijn lepel ter hand nemen en de aangeboden voedsel op eten.
En ik wil het woord zweren, in deze omstandigheden niet graag gebruiken, maar ik durf toch echt te zweren dat het anders smaakte.
Vanaf die middag ging ik niet meer op haar uitnodigingen in.
Tot vandaag.
Ze had zo aangedrongen en zelfs mijn excuus dat ik al iets op het vuur had staan kon daar niets aan veranderen.
Ik zou en ik moest komen lunchen.
Tegen een uur of elf hield ik het niet meer van de buikpijn. Ik besloot haar te bellen om de eetafspraak af te zeggen.
Natuurlijk nam ze niet op. Ik belde en belde. Niets. Geen gehoor.
Uiteindelijk belde ik mijn man om te vragen of hij mee ging.
Zoals ik al wel had verwacht kon hij moeilijk weg.
De leveranciers konden elk moment komen.
Joh, ga lekker alleen, was het laatste wat ik hoorde voor hij ophing.
Ik trok mijn laarzen aan en verliet het huis. Ik kon haar net zo goed recht in het gezicht zeggen, dat ik besloten had niet te komen. Ze woonde tenslotte vlak om de hoek.
Met de hand voor de mond stond ik dan voor haar deur.
De deur was open en als ik wilde zou ik zo naar binnen kunnen.
Uit beleefdheid zou ik ervoor kunnen kiezen aan te kloppen. Maar echt nodig was het niet. Daarvoor zagen we elkaar te vaak.
Daar stond ik en moest de knoop doorhakken.
Ik besloot beleefdheid voor een andere keer te bewaren en duwde de deur open.
Een golf misselijkheid benam me de adem.
Op de vloer van haar tuinkeukentje ving Farida het bloed op van een zwarte haan.
Ze zag me niet. Het bloed mocht niet verspild. Het ritueel was duidelijk.
Ik kon blijven en haar confronteren. Maar ik was geen partij.
Voor ik me stil terugtrok hoorde ik mijn naam, opgenomen in een lied.
Of was het geen lied?
assyke
16 januari 2011
Hoe ik dat zo zeker wist, kon ik niet zeggen.
Het was waarschijnlijk de triomfantelijke blik in haar ogen toen ze binnenkwam met de extra schotel voor mij.
Toen ik het bordje in de richting van haar dochter schoof, reageerde ze te alert. Nee, nee...het was echt alleen voor mij bedoeld.
-Ja, maar...
-Niks ervan, ze bleef resoluut het bordje in mijn richting duwen.
Wat kon ik anders dan mijn lepel ter hand nemen en de aangeboden voedsel op eten.
En ik wil het woord zweren, in deze omstandigheden niet graag gebruiken, maar ik durf toch echt te zweren dat het anders smaakte.
Vanaf die middag ging ik niet meer op haar uitnodigingen in.
Tot vandaag.
Ze had zo aangedrongen en zelfs mijn excuus dat ik al iets op het vuur had staan kon daar niets aan veranderen.
Ik zou en ik moest komen lunchen.
Tegen een uur of elf hield ik het niet meer van de buikpijn. Ik besloot haar te bellen om de eetafspraak af te zeggen.
Natuurlijk nam ze niet op. Ik belde en belde. Niets. Geen gehoor.
Uiteindelijk belde ik mijn man om te vragen of hij mee ging.
Zoals ik al wel had verwacht kon hij moeilijk weg.
De leveranciers konden elk moment komen.
Joh, ga lekker alleen, was het laatste wat ik hoorde voor hij ophing.
Ik trok mijn laarzen aan en verliet het huis. Ik kon haar net zo goed recht in het gezicht zeggen, dat ik besloten had niet te komen. Ze woonde tenslotte vlak om de hoek.
Met de hand voor de mond stond ik dan voor haar deur.
De deur was open en als ik wilde zou ik zo naar binnen kunnen.
Uit beleefdheid zou ik ervoor kunnen kiezen aan te kloppen. Maar echt nodig was het niet. Daarvoor zagen we elkaar te vaak.
Daar stond ik en moest de knoop doorhakken.
Ik besloot beleefdheid voor een andere keer te bewaren en duwde de deur open.
Een golf misselijkheid benam me de adem.
Op de vloer van haar tuinkeukentje ving Farida het bloed op van een zwarte haan.
Ze zag me niet. Het bloed mocht niet verspild. Het ritueel was duidelijk.
Ik kon blijven en haar confronteren. Maar ik was geen partij.
Voor ik me stil terugtrok hoorde ik mijn naam, opgenomen in een lied.
Of was het geen lied?
assyke
16 januari 2011
Ontruimingen in tijden van liefde
Door assyke nieuw sinds ongeveer 1 jaar
Ze kende hem van de zwarte markt.
Wekelijks kwam ze daar voor groente en fruit.
Waarom zou ze naar de Turk gaan, als Beverwijk net zo dichtbij is.
HIj verkocht aubergines, courgettes, koriander en vooral veel paprika.
Ook had hij bakjes met onhollandse kruiden.
Als het te druk was bij zijn kraam schoof ze een kraampje op.
Dat had ze zo met zichzelf afgesproken.
Dit om te voorkomen dat ze echt elke week voor zijn neus zou staan.
Al kon ze bijna met zekerheid zeggen, dat hij haar ook leuk vond, een beetje spanning deed haar zaak alleen maar goed.
De winst van vorige week was zijn naam. Abdulkarim heette hij.
Ze moest nog lachen als ze er aan terug dacht.
Hoe hij zijn naam letter voor letter voor haar uitspelde.
Het was een moeilijke naam, dat gaf hij zelf toe. Daarom mocht ze hem ook wel kortweg Karim noemen.
Nadat ze er thuis in bed eindeloos op geoefend had, kwam ze tot de conclusie dat het wel mee viel.
Ze zou hem geen karim noemen. Hij zou zich vast gestreeld voelen als ze niet de makkelijkste weg koos.
Vandaag zou ze hem weer zien.
Met opzet was ze extra vroeg. Ze wilde zijn eerste klant zijn, want ze had een kadootje voor hem: vandaag zou ze hem haar naam geven.
Uit de bus stappend verhoogde ze snel haar pas.
Een week was toch wel erg lang. Het werd tijd telefoonnummers uit te wisselen.
Bij de ingang van de hal zag ze meteen dat er iets loos was. Er liepen mannen in uniformen druk heen en weer. Toen ze naar binnen wilde werd haar de toegang versperd en wees men haar op het aanplakbiljet.
"Markten, moskeeen en theehuizen zijn broedplaatsen van zwarte eensgezindheid. Derhalve worden zij gesloten tot het land daarvan bevrijd is."
Wijze woorden, gesproken namens Zijne Koninklijke Hoogheid G.W.
Vol afschuw las en herlas ze het biljet tot de strekking ervan haar duidelijk was. Abdelkarim! Ze keek verward om zich heen. Wat nu?
Hoe moest ze hem vinden? Waar was hij heen? Hadden ze hem opgepakt?
Het was inmiddels druk geworden. Klanten verdrongen zich om haar heen. Vroegen schreeuwend om uitleg. Wilden weten waar ze nu hun goedkope tomaten moesten halen. Liepen haar omver.
Er zat niets anders op dan terug te gaan naar de bushalte en haar kado mee terug te nemen.
14 januari 2011
copyright assyke
Wekelijks kwam ze daar voor groente en fruit.
Waarom zou ze naar de Turk gaan, als Beverwijk net zo dichtbij is.
HIj verkocht aubergines, courgettes, koriander en vooral veel paprika.
Ook had hij bakjes met onhollandse kruiden.
Als het te druk was bij zijn kraam schoof ze een kraampje op.
Dat had ze zo met zichzelf afgesproken.
Dit om te voorkomen dat ze echt elke week voor zijn neus zou staan.
Al kon ze bijna met zekerheid zeggen, dat hij haar ook leuk vond, een beetje spanning deed haar zaak alleen maar goed.
De winst van vorige week was zijn naam. Abdulkarim heette hij.
Ze moest nog lachen als ze er aan terug dacht.
Hoe hij zijn naam letter voor letter voor haar uitspelde.
Het was een moeilijke naam, dat gaf hij zelf toe. Daarom mocht ze hem ook wel kortweg Karim noemen.
Nadat ze er thuis in bed eindeloos op geoefend had, kwam ze tot de conclusie dat het wel mee viel.
Ze zou hem geen karim noemen. Hij zou zich vast gestreeld voelen als ze niet de makkelijkste weg koos.
Vandaag zou ze hem weer zien.
Met opzet was ze extra vroeg. Ze wilde zijn eerste klant zijn, want ze had een kadootje voor hem: vandaag zou ze hem haar naam geven.
Uit de bus stappend verhoogde ze snel haar pas.
Een week was toch wel erg lang. Het werd tijd telefoonnummers uit te wisselen.
Bij de ingang van de hal zag ze meteen dat er iets loos was. Er liepen mannen in uniformen druk heen en weer. Toen ze naar binnen wilde werd haar de toegang versperd en wees men haar op het aanplakbiljet.
"Markten, moskeeen en theehuizen zijn broedplaatsen van zwarte eensgezindheid. Derhalve worden zij gesloten tot het land daarvan bevrijd is."
Wijze woorden, gesproken namens Zijne Koninklijke Hoogheid G.W.
Vol afschuw las en herlas ze het biljet tot de strekking ervan haar duidelijk was. Abdelkarim! Ze keek verward om zich heen. Wat nu?
Hoe moest ze hem vinden? Waar was hij heen? Hadden ze hem opgepakt?
Het was inmiddels druk geworden. Klanten verdrongen zich om haar heen. Vroegen schreeuwend om uitleg. Wilden weten waar ze nu hun goedkope tomaten moesten halen. Liepen haar omver.
Er zat niets anders op dan terug te gaan naar de bushalte en haar kado mee terug te nemen.
14 januari 2011
copyright assyke
Vkblog Verdwijnt - Bloggers in Diaspora
Door assyke populair sinds ongeveer 1 jaar
Gister was een memorabele dag.
Een dag die bij velen in het geheugen gegrift zal staan.
De Volkskrant, de enige krant met een bloggersplatform, is van plan
dit uniekeforum te sluiten.
Het is de bloggers niet duidelijk wat de motieven zijn van de krant om dit te gaan doen.
Het wil er bij mij in elk geval niet in, dat het slechts een ordinaire geldkwestie is.
Zo cynisch zou ik niet willen zijn. En de trouwe Volkskrantlezer zal ook zeker niet willen dat zijn favoriete krant uit zulk cynisme gehandeld heeft.
Wie echter een blik werpt op de Voorpagina van de Volkskrantblog ziet dat de Blogger, nog nauwelijks van de schrik bekomen, alweer de krachten bundelt. Samen zoeken ze naar een oplossing. Want wie denkt dat de blogger een Looner is, komt bedrogen uit.
Solidariteit, gemeenschapszin zijn belangrijke waarden op het Vkblog.
Waarden die de Volkskrant had kunnen verzilveren, gezien de kille en egoistische normen en waarden die momenteel hoogtij vieren in de politiek en de samenleving.
Ik kan dan ook gerust concluderen dat het niet meer de Krant is, die Vernieuwing brengt, maar de Blogger. Niets voorstellend in zijn up, maar veelzeggend met zijn Allen.
Dit berichtje heb ik kunnen plaatsen dank zij een alternatief van Glaswerk, Willem Melsen.
Een dag die bij velen in het geheugen gegrift zal staan.
De Volkskrant, de enige krant met een bloggersplatform, is van plan
dit uniekeforum te sluiten.
Het is de bloggers niet duidelijk wat de motieven zijn van de krant om dit te gaan doen.
Het wil er bij mij in elk geval niet in, dat het slechts een ordinaire geldkwestie is.
Zo cynisch zou ik niet willen zijn. En de trouwe Volkskrantlezer zal ook zeker niet willen dat zijn favoriete krant uit zulk cynisme gehandeld heeft.
Wie echter een blik werpt op de Voorpagina van de Volkskrantblog ziet dat de Blogger, nog nauwelijks van de schrik bekomen, alweer de krachten bundelt. Samen zoeken ze naar een oplossing. Want wie denkt dat de blogger een Looner is, komt bedrogen uit.
Solidariteit, gemeenschapszin zijn belangrijke waarden op het Vkblog.
Waarden die de Volkskrant had kunnen verzilveren, gezien de kille en egoistische normen en waarden die momenteel hoogtij vieren in de politiek en de samenleving.
Ik kan dan ook gerust concluderen dat het niet meer de Krant is, die Vernieuwing brengt, maar de Blogger. Niets voorstellend in zijn up, maar veelzeggend met zijn Allen.
Dit berichtje heb ik kunnen plaatsen dank zij een alternatief van Glaswerk, Willem Melsen.
Reacties