eKudos

Het meisje met de zwavelstokjes

Het beroemde sprookje van Hans Christian Andersen over een arm meisje

Voorgelezen door OPA JOEP.

Overmand door verdriet en mededogen met naasten die het zelfde doormaakten of wie het nog te wachten stond, begon ik mijn zoektocht naar het ultieme medicijn. Het medicijn dat iedere ziekte zou genezen, het levenselixer, de vernietiger van dood en diep verdriet. De tocht was lang en zwaar maar ik hield vol omdat ik wist dat het bestond.
Uiteindelijk vond ik het in een streek ver buiten de beschaving, waarschijnlijk was het God zelf die het mij gaf maar in de gedaante van een oude vermoeide man wiens ogen verraadden dat alle ellende op deze aardkloot zijn deel was geweest. Hij sprak:”Neem het, ervaar de weldaad en vernietig het voor de vloek overwint.”
Het was een kruik gevuld met water en door telkens nieuw water toe te voegen voor de kruik helemaal leeg was ontstond nieuw levenselixer, onbeperkt bruikbaar.
Iedere ziekte was te genezen door 28 dagen een klein deel te drinken, een maancyclus ongeacht de aard van de ziekte. Kanker, aids, melaatsheid, brandwonden, kreupelen, alles genas in 28 dagen.
Alle volkeren op aarde smeekten mij om hulp, de rijken beloofden mij oneindige rijkdom, generaals vervolgden mij om dit machtige wapen te verkrijgen.
Maar ik bleef mijn geweten trouw en hielp arme mensen, mannen die kostwinnaar waren voor hun gezin, moeders die hun kinderen moesten verzorgen, mensen die het niet verdiend hadden om te vroeg te sterven en ik voelde me heilig en vroom dat ik zoveel goeds deed, jaren aan een stuk tot ik de vloek zag.
Ik wilde fruit maken met de heilzame werking van het elixer om nog meer mensen te kunnen helpen en om die reden besprenkelde ik planten en bomen. Iedere plant en boom die ik besprenkeld heb stierf uiteindelijk verschrompeld van ouderdom zonder nog ooit fruit of een bloem geproduceerd te hebben en ik begreep niet waarom. Het kostte mij jaren om de afschuwelijke waarheid, de vloek, de schoonheid van ziekte te ontdekken.
Een plant die de dreiging voelt van de dood gaat haar voortbestaan verzekeren door voor nageslacht te zorgen, bloemen en fruit. Als er geen dreiging is komt er ook geen nageslacht. De mogelijkheid van eeuwig leven, neemt de noodzaak tot voortplanting weg en daarmee sterft ook de liefde uit.
Door ziekte te bannen uit de wereld wordt ook veel van de liefde gebannen en ontstaat een harteloze harde maatschappij waar de liefde voor het leven ondergeschikt raakt. Het einde van ziektes is het einde van onze beschaving en alles waarvoor liefdevolle mensen leven.
De kruik is leeg. De vernietiger van dood en diep verdriet heeft nooit bestaan.

Het leven moet door in alle eenzaamheid. Zwijgzaam, nors van binnen maar stralend van uiterlijke schijn. Sprankelend in gezelschap, populair bij de klanten maar altijd alleen thuis.
Het leven stuwt en zit je in de foute stroom dan wordt je overweldigd, je kunt niet roeien tegen de stroom is, wat is het doel? Heeft het nut? Spartel mee, niet tegen en aan de ene kant win je maar je wordt aan alle kanten voorbij gerend alsof je stopt na een finish maar de rest van het veld gaat door, ze lagen een volle ronde achter en racen om dat goed te maken maar niemand heeft jouw rondes geteld en weet dat je al gefinisht bent en lachen je uit omdat je je voorsprong weggaf door te stoppen terwijl de anderen nog in de race waren en je wordt niet gehuldigd maar versmaad ondanks dat je weet dat je beter bent, de beste, de snelste, de geheime kampioen!Te moe om de smaad te bestrijden en onder oorverdovend gejoel ga je weer alleen naar huis. Je won. Applaus voor je zelf.

Wat mij opvalt aan haar bioritme op haar sterfdag zijn het lage getal voor intuïtie en het hoge getal voor eigenwaarde. Te hoge eigenwaarde leidt tot onderschatting van het gevaar en door het gebrek aan intuïtie zag ze het gevaar niet aankomen. Fysiek stond heel hoog, verder is het een redelijk gemiddelde dag. Normaal gesproken zou het een positieve dag geweest zijn.

angst voor vrouwen
11 jaar het geloof dat ik impotent was
gepensioneerd, oud, voorbij
geen hoop
Spelletjes met sex
niet voor mij,
alleen de sport
had het gekund
met het juste gereedschap?

Ik ben sportman,
alles kan
het gereedschap werkt
frustraties voor niets
of juist voor alles
om dit moment te waarderen
voor wat het waard is

een beetje rust.
Nu.
Sorry als je dit onzin vind.
xxx

geloof alleen in mensen die echt belangrijk zijn.
geloof dat je leeft
controleer of je leeft
als je niet leeft ...
Zorg dan dat je minimaal dood bent
want je kunt niet dood zijn als je niet hebt geleefd

ik leef
leef mee
ik zit in een conflict
maar mag en durf het niet te uiten
ben ik slecht als ik van meer mensen hou?
Ik ben verkouden en cognac helpt.

Jasterke, mag dit ook in jouw column?

Angela Merkel (55) heeft haar doel bereikt. Zij kan regeren met de liberale FDP en de 'grote' coalitie met de sociaaldemocratische SPD vaarwel zeggen. Heel haar campagne richtte zich daarop.

Voor sommige winkeliers extra inkomsten, voor veel winkeliers extra lasten!

Mijn moeder had een sigarenwinkeltje in een kleine stad in het midden van het land.
Ze was niet de enige, er was ook nog een ander aan het eind van de zelfde winkelstraat.

De koopzondag was voor haar een groot probleem. Ging ze niet open en de ander wel, dan zou een aantal vaste klanten overlopen. Ging ze wel open dan moest ze 7 dagen per week werken en/of personeel nemen.

De omzet op zondag is goed, die kun je als winkelier niet missen!
Maar niemand van de klanten gaat meer roken omdat ze op zondag open is.
Op de totale weekomzet heeft de koopzondag weinig invloed als de winkel niet in een toeristengebied gevestigd is.

De hele situatie doet me denken aan een artikel wat ik eerder geschreven heb over de hemel en de hel. Maak samen met de andere winkel een afspraak, blijf alle twee dicht of verdeel de zondagen. De ene keer de 1 open en de volgende keer de ander. Dat is de situatie van de hemel.

Helaas lag de winkelstraat niet in de hemel. Wantrouwen en afgunst zorgden ervoor dat beide winkels kampten met het zelfde probleem…

Het was nacht. Een uur of 3. Hij wachtte. Stil. Hij luisterde. Van binnen. Zijn naam, haar stem, waar ben je? Ik heb je nodig! Soms komt de stem. Dan is hij verdrietig. Soms komt de stem niet. Dan wacht hij. Ooit zal de stem niet meer komen. Dan moet hij haar aankijken. Vergeving vragen. Dan zullen ze weer samen zijn.
Hij ging 2 x per dag op bezoek in het ziekenhuis. Een uur heen, een uur terug, een uur heen, een uur terug, dag in, dag uit. Het werk verslonsde, de rekeningen konden niet betaald worden, de schulden liepen op. Maar de operatie was geslaagd. Ze zou volledig genezen.
Alleen ze kon niet meer eten en haar gezicht was misvormd. Plastische chirurgie mocht niet, dat was te gevaarlijk en ze schaamde zich, ze wilde niet zo verder leven. Het mooiste meisje van de klas ….
Ze dronk, eten ging niet en ze viel af. Heel snel. Ze kon niet zelf in bad, niet alleen naar de wc. Het huis werd smerig en de hond verwilderde. De man kon het niet aan maar er was geen hulp. Er bestond geen hulp, alleen schaamte en angst en twijfel en moeheid.
Ze had driftbuien, woedeaanvallen en niemand mocht haar zien. Niemand mocht het huis binnen. De schijn moest worden opgehouden. Maar ze ging steeds verder achteruit. Achteraf besefte de man dat ze dit zelf deed, zelf wilde. Het was haar keus om te sterven, voor hem. Om hem kans te geven op een toekomst. Zonder haar. Maar toen wist hij dat nog niet. Hij vocht voor haar leven. Probeerde haar te overtuigen dat ze nog mooi was. Maar ze geloofde hem niet.
Hij kon haar niet meer alleen laten, bleef dag en nacht bij haar. Als ze sliep luisterde hij naar haar adem die telkens even stopte. Dan raakte hij in paniek maar telkens begon het toch weer. Hij wist: Als ik in slaap val word ik wakker en dan is ze dood. Dan is ze alleen gestorven. Zonder mij.
Ze kreeg epileptische aanvallen en hij belde de ambulance. In het plaatselijke ziekenhuis werd ze wild. Als een beest werd ze vastgebonden om haar te beschermen tegen zichzelf. Of om het voor het personeel makkelijker te maken. De dokter bezwoer dat de kanker niet was uitgezaaid en ze zou beter worden. Maar ze lag alleen op een achterafkamertje. Een sterfhok.
Het was nacht. Een uur of 3. Hij besefte wat er ging gebeuren, ze moest naar dat andere ziekenhuis, een uur verderop. Hier kon ze het niet redden. Hij stapte in de auto en reed naar het ziekenhuis om haar weg te halen. Het was 4 uur en hij stond op de parkeerplaats, staarde naar het raam en rookte een sigaret. Twijfel, angst. In zijn hoofd hoorde hij haar stem. Ze riep klagend zijn naam, waar ben je? Ik heb je nodig! Het werd stil en de mobiele telefoon rinkelde. Het ziekenhuis. Ze was zojuist gestorven.
De man is nooit meer terug gegaan naar huis. Na de begrafenis heeft hij iemand geld betaald om het hele huis leeg te halen. Alle papieren en foto’s te vernietigen. Alle herinneringen uit te wissen.
Maar het lukte niet. Zelfs na 10 jaar bleef de herinnering. De stem. Zijn naam, haar stem, waar ben je? Ik heb je nodig!