eKudos

Jammer maar het is tijd om deze dienst te verlaten. De reden? Artikelen zijn niet meer te verwijderen, niet door jezelf en niet door de dienst. Spijtig dat mijn artikelen ongevraagd levenslang via google te vinden zijn

Overheard.. Leuk om te lezen wat voor vreemde opmerkingen onbekende mensen op straat maken. Geweldig!

Donderdag 27 november 2008 te 23.06 uur

Vandaag via msn wat gebabbeld met vrienden en vriendinnen... We hadden het over het mannelijke geslacht, misschien wel het mannelijke ‘zwakke’ geslacht, who knows.. Natuurlijk!?! Hoe kan het ook anders haha..
Wat zouden we wel willen en nóg belangrijker... Wat niet?!?.. Wie zouden we wel willen en wie niet.. Hoe? Wat? En waar? Hah.. ja.. hele discussies, hier kunnen we hele avonden mee vullen met dit ‘speciale’ onderwerp. Breek me de bek niet open hahaha..
Maar goed.. het zette mij wederom aan het denken... Ja, inderdaad weer aan het denken.. Pfff.. ik denk wat af de laatste tijd hahaha.. Wat wil ik? Wat wil ik ooit? Ooit... Ooit.. Geen idee eigenlijk.. Uiteindelijk krijgt mijn mogelijk al inmiddels seniele geest de smaak te pakken, begint te ratelen, ik hoor ’t zelf kraken.. Mijn scherpe tong is weeral geslepen.. Ondertussen blijft mijn brein malen.. Draait door en...

Ahwel.. een laatste kans veertiger wil ik ook niet, dat heb ik de dames en heren al wel duidelijk gemaakt. Dat zijn een soort Ikea-mannen. We zoeken er eentje uit, één die er normaal en redelijk uitziet, zetten ‘m ineen.., de helft van het pakketje met name de schroefjes ontbreekt natuurlijk, de gebruiksaanwijzing is (hoe kan het ook anders) in het Japans en uiteindelijk heb je door hoe het bizarre mechanisme werkt. Vervolgens gaat ‘m nog maar een korte tijd mee in gebruik en dan komt ‘m op het stort terecht om wat voor reden dan ook. Dát is een laatste kans veertiger... Aan mijn lijf geen polonaise dus.. Duh.. ik ben niet zot. Het lijkt soms alsof iedereen gek is geworden.. Dat is al meer dan genoeg haha.. Ja! Dat is al genoeg!

Venten die zó oversekst zijn dat ze de gaten in je baarmoeder zouden kunnen schieten.. Man.. Die moeten we ook niet hè.. Die kerels zijn rijp om bij de psychiater op de sofa te gaan liggen als je het mij persoonlijk vraagt. Meestal urenlang lullen over hun rode met blaren bezette piet omdat ze er zelf te veel aan hebben gezeten (om over het ‘overal in hangen’ nog maar niet te spreken, we houden het gemakkelijk vandaag). Ik ben nu eenmaal geen Dr. Clooney.
Geen zware jongens zoals in de Donald Duck, ik kan al weemoedig genoeg van mezelf zijn als het zou moeten.
Geen knullen die hun eigen bindingsangst en/of verlatingsangst bespreken met hun maten aan de toog, vervolgens zichzelf volgooien met alcoholische versnaperingen om het leed te verzachten waardoor hun biertjes geregeld zweven, om vooralsnog gewoon door te gaan met waar ze al mee bezig waren... wat dus niet goed is, zelfs niet in hun eigen ogen. Voor mij dus maar geen kerel die van zijn eigen statiegeld dat in de schuur paradeert zich een Superbike kan aanschaffen. Oké, ik lust ‘m ook graag, maar we moeten niet overdrijven, doe ik ook niet!

Voor mij geen man die penopauze veertiger is.. of onlangs is geworden...
Geen vent die een Porsche rijdt en een dertiger wil om zichzelf jong te voelen. Nee, dat is wederom niks voor mij zenne..
Geen vent die zwemt in het geld en mij overlaadt met kado’s. Nee, daar ben ik te nuchter voor en ik dop bovendien mijn eigen boontjes wel. Liever gelukkig in een hutje op de hei dan ongelukkig in weelde.

Wat dan wel? Geen idee! Er zwemmen nog meer vissen in de zee, zeggen ze dan.
Tja, de zee... De zee blijkt een vijvertje waar alle lekkere snoeken en karpers al uit zijn gevist. Maar ik lig er niet van wakker.. Ik ben happy alleen en heb voor alle andere nu zichtbare toekomstige ‘problemen’ al een oplossing gevonden.
Misschien ooit, ooit... één die uitstraling heeft. Geen overdreven knappe kerel. Nee, als ik die knul overdreven knap vind (gevalletje fotomodel of zo), dan vinden 600 andere wijven dat ook. Zo’n vent moet ik ook niet hoor. Ik heb geen zin om continue over mijn schouder te moeten kijken omdat meneer in elk stadje een ander schatje heeft of zou kunnen hebben. Nee, dat is ook weeral niks voor mij.

Eén met uitstraling ja. Dát is het. Iemand die vrolijk is van zichzelf.
Iemand die niet opvalt in een menigte.
Iemand die ik niet eerst uit een diep gat hoeft te trekken. Iemand die, net als mij, misschien ooit in een diepe put is gevallen, er zichzelf heeft uitgetrokken, desnoods zichzelf op handen en voeten boven water heeft kunnen houden. Iemand die, mocht hij niet in een diepe put zijn gevallen, (hey, ik wens het tenslotte niemand toe) wél wat levenservaring heeft opgedaan. Iemand die ik niet hoeft te vertellen dat Imagination een band was welke in de jaren ‘80 enkele hits scoorde.
Iemand waar ik niet alleen spreekwoordelijk mijn nagels in kan zetten!
Iemand die bij het horen van Abba niet het idee heeft dat het een eendagsvlieg was en aan mij moet vragen wie het betreffende lied zingt.
Een die gelukkig is zoals hij nu is. Met of zonder meid in zijn leven. Een die werkt, al is hij putjesschepper, het doet er niet toe, want normaal gezien, ben ik ook graag een bezig bijtje. In ieder geval geen overmatige luie lamzak.. Dat zie ik al genoeg rond me heen op café of elders.
Iemand die alles op orde heeft. Ach, er mogen best wat losse eindjes zijn. No probs..
Een knul die verder kijkt dan alleen een leuke kop want deze pittige tante is, geloof het of niet, toch goed gevuld met aardig wat intelligentie met heel wat levenservaring (misschien wel té veel).

Ik weet het trekt als kut op Dirk maar het begint er (nu ik dit schrijf) op te lijken dat het vijvertje misschien toch eerder een super kleine ovale vissenkom is waar een krolse kat dagelijks boven zit te vissen. Of die vissenkom uiteindelijk nu gevuld is met goudvissen met of zonder zijn guppies doet er eigenlijk niet eens toe. Een vis met flinke ballen! Dáár draait het om, figuurlijk dan wel.

Ach, het is toch allemaal voor de kat z’n kut dat ik dit zit te vertellen. Geen hond die het zich aantrekt maar dat hindert niet.. Het is wel lachen en bovendien de waarheid haha..
Ben ik nu veeleisend? Haha.. You tell me! Mijn scherpe tong is redelijk terug..
Ik blijf dus voor mijn eigen veiligheid nogmaals bij mijn motto:
“If I’m here, who’s watchin’ hell?”

Zaterdag 22 november 2008 en zondag 23 november 2008

Ja, ja, het is weer weekend, ik ben wat opgeknapt en besloot om mijn zaterdagavond maar weer op stap te gaan.
Ik haalde ’s avonds een frietje (wat al uitzonderlijk is) peuzelde deze lekker op, maakte me in orde door een heerlijk warm bad te nemen wat overigens wel goed voor mijn rugje was en ging de hort op.
Karen sms’te mij of ik op gang ging en bood aan om me op te halen. Ahwel.. dat sla ik natuurlijk niet af. Het was bijzonder fris, zo tegen het vriespunt en dan is een autoritje naar centrum Mol geen overbodige luxe.

In de Hangar aangekomen voelde ik me bijzonder bekeken. Karen en ik hadden het echt goed naar de zin. Menig mens sloot zichzelf bij ons aan en het groepje werd weer steeds groter. Uiteindelijk met een man of 10 à 15. Gezelli!

Tja, bekeken ja.. inderdaad. Het was niet alleen mijn verbeelding, het bleek ook gewoon zo te zijn, ik had het mij niet ingebeeld. Ik wist mij geen houding meer te geven en wist niet meer waar te gaan staan. Doe mij nog maar een pintje... pfff...
Blijkbaar was het als een lopend vuurtje gegaan dat G en ik uiteen zijn met alle gevolgen van dien.
Niet één maar zelfs een paar goede vrienden lieten mij duidelijk blijken in woord en gedrag dat ik nog steeds in de spreekwoordelijke ‘vleesmarkt’ lag. Ik voelde me bekeken en handelswaar. Niet leuk. Ja, ja, het streelt ook je ego ja maar erover is erover hè. En vrienden.... tja, dat verziekt altijd alles. Ik zou nooit met mijn vrienden iets beginnen, puur omdat het een goede vriendschap vernield. Hoewel ik een superleuke vriendenclub heb zit daar niemand bij die mijn hartje zou kunnen veroveren.

Frans, Lange Jan en Anne hadden zich ook aangesloten en met hen ben ik uiteindelijk naar de QP verplaatst. Daar was het voor mij niet veel beter.
Van: “Van welke catwalk ben jij gekomen?” tot het zowaar tegen me aan staan te rijen, tot het continue in mijn nek snuffelen omdat de parfum wel lekker riekte was het gevolg. Eerder die avond had ik Frans al gemeld dat ik me zo voelde en telkens als het zich voordeed keek ik hem aan. Hij had nu ook gezien wat ik bedoelde en vertelde mij dat ook. Ik had er tabak van.
Dit is niet het moment. Koud een week uiteen met G en dan al zo overdreven beladen worden met complimentjes waar een duidelijke bedoeling achter zit. Nee, dat is niet voor mij se....

Frans bood me aan om te helpen. Ik zei ‘m dan ook dat ik mogelijk nog wel eens van zijn aanbod gebruik zou maken want wat er deze avond allemaal op me af kwam ging er duidelijk over.
Ik besloot om me gedeisd te houden, dorste niet te dansen want dan val je te veel op.... het verpeste zowaar mijn hele avond. Tegen 03h30 bracht Frans mij thuis. Ik had het gezien, genoeg gehad van al die overdreven mannelijke aandacht.
Tja, het leven van een single... gaat niet over rozen, in ieder geval het mijne niet.

Ik heb een artikel gelezen, nog niet zo lang geleden over een Amerikaan die zijn zus voor de rechter had gesleept omdat haar Siamese kat hem in zijn hand had gebeten. Als gevolg hiervan liep de man opgezwollen vingers op tot formaat hotdogs. De verzekering van de vrouw vergoedde de ziekenhuisopname van drie weken niet. De man was gedwongen om zijn eigen zus voor het gerecht te slepen en kreeg uiteindelijk een schadevergoeding van ruim 90.000 euro.

Onder het mom van: “Van je familie moet je het maar hebben!” Het zou toch een complete familievete kunnen uitlokken. Ha.. waar gaat dit alles toch naar toe? Nog even en dit soort praktijken komt ook in Nederland en België voor.. Had meneer Broerkonijn niet even zijn eigen verzekering kunnen laten betalen? Hij had dat toch ook op die wijze kunnen oplossen? Maar nee… Je bloedeigen big sister voor de rechtbank slepen is beter nietwaar?

Verwonderlijk is wel dat in dit soort berichten nooit staat vermeld wat nu eigenlijk de aanleiding was van het geheel. Wie katjes in het donker knijpt……… Zou nu ook het tijdperk geopend zijn om de fokker van het poezenbeest voor de rechter te slepen wegens verkoop onder valse voorwendselen? Als je tevoren had geweten dat je schattige kitten je uiteindelijk een ton zou gaan kosten, dan had je het mormel niet gekocht hè. Dat stond waarschijnlijk niet in de stamboom vermeld, toch? Ja, je hebt een kat in de zak gekocht. Nu moet de Siamese kat zeker aan de Prozac? En wie gaat dat betalen? Wie betaalt de medicijnen en de katten-zielenknijper? Over de reiskosten nog maar niet te spreken want zo’n kattenfluisteraar woont natuurlijk niet bij jou om de hoek maar drie Staten verderop. Welke verzekeringsmaatschappij moet dat nu gaan vergoeden?
Ja, en zo kunnen we doorgaan hè. Zus klaagt broer dan maar weer aan om vervolgens een tegenclaim te krijgen van broertje-lief enzovoort enzovoort.
Ja, je moet de kat dan ook niet op het spek binden hoor. Dan vraag je er natuurlijk gewoon om.
En dàn durven ze van mij nog te zeggen dat IK geen katje ben om zonder handschoenen aan te pakken! Natuurlijk! Wie gelooft dat nu nog?

Gaap.. Vandaag kon ik uitslapen en toch maar weer 7 uur van de nacht kunnen genieten. Al 7 dagen en 7 nachten onrust in mijn dromen en hoofd. Zou dat komen omdat ik de laatste tijd in 7 sloten tegelijk loop? Of zijn die donkerblauwe randen en verdikkingen onder mijn ogen, gevuld met alle 7 kleuren van de regenboog, een nieuw en bar slecht gekopieerde versie van één van de 7 schoonheden? Misschien een idee voor weer zo’n nietszeggend en weinig belangrijk onderwerp voor een metamorfose tv-programma waar Joop van den Ende, op zijn 7 gemakken, regelmatig zijn hoofd over breekt? Dan zijn wij wederom verplicht om te kijken naar een individu die, als een ei op een kruiwagen met 7 hengsten ervoor, staat te raaskallen. Over onnodig uitzendtijd vullen gesproken. Breek me de bek niet open.
Hmm.. 7.. Wat was daar toch ook al weer mee?
Plots staat mijn gedachte op scherp en allerlei rariteiten schieten razendsnel door mijn te nauwe brein. Een diversiteit aan denkbeelden maakt zijn aantocht en haasten zich in no-time door mijn hoofd. Met 7 mijlslaarzen maakt mijn ideeënknobbel sprongetjes door mijn rechter hersenkwab.
Al die vreemde Nederlandstalige uitdrukkingen en gezegdes trekken toch eigenlijk op niets. Tenminste, als je er over gaat nádenken. Hier een voorbeeld.
De uitdrukking is “kat met de 7 levens”. Volgens de geleerden heeft een kat er 9. Wél heeft diezelfde kat dan weer 9 staarten als ik ‘t Nederlands gezegde mag geloven.
Maak hier in uw gedachten eens een beeld bij. Ik zou 7 kleuren stront schijten als ik dit monster in een donker steegje zou tegen komen. Misschien kan ik beter even een glaasje 7-up gaan nuttigen. Even tot rust komen. Nee, verdomme dat gaat niet. Weer slaat mijn brein op hol. Waar zijn die andere 6-ups gebleven? Denken mensen wel eens na voordat er naam aan een merk wordt gegeven?
Door mijn alertheid begin ik me heel langzaam aan zo lekker te voelen als een hond met de 7 pikken.
Eens zien of ik u nog een nalatenschap kan meegeven waar u op z’n minst toch wel 7 seconden over zou kunnen nadenken, of heeft u hier geen 6e zintuig voor? Nou ik zweef door al die 7-s en andere cijfers op dit moment ergens tussen het 4e en 7e paradijs. Misschien kan ik beter stoppen want 7 is toch immers een galg vol. En genoeg is tenslotte genoeg.

Helaas laat mijn hersenpan mij niet gerust en er volgen meer hersenspinsels. Ik vraag me af waarom. Waarom is het ‘Sneeuwwitje en de 7 dwergen’? ’t Hadden er toch net zo goed 8 kunnen zijn. Waarom is: ‘het schaap met de 5 poten’ een uitdrukking. Onze schepper had ‘m ook 6 poten kunnen geven of het had een geit kunnen zijn. Of: ‘3e wiel aan de wagen’? Waarom niet het 1e? Oei… Brainwave.., brainstorm liever gezegd.
‘Op de 1e april verloor Alva zijn bril’… Pff… Wat gebeurde er dan de rest van het jaar? Oef… Brein met overuren. Dat gaat op niks lijken.
Allerlei cijfertjes flitsen voorbij. Ik probeer mijn gedachten hardop en luid te zeggen. Misschien dat het dan wat minder op onzin begint te lijken en niet zo onsamenhangend over komt. ‘2 weten meer dan 1’, maar weten 4 niet meer dan 2?
‘3 keer is scheepsrecht, waarom geen 8? ‘Tot geen 5 kunnen tellen’ of ‘’met 5-en en 6-en’..
Pfff.. het begint op wartaal te lijken.
Iemand onder 4 ogen spreken. Ja, dat is er één waar nog logica in zit.
Niettemin, ik dwaal af. Waar komt de uitdrukking ‘op half 7’ vandaan, zoals in 'Zijn broek hangt op half 7'? Waarom niet half acht? Alles hangt of staat met die ene 7.
Als we op al deze vragen een antwoord hadden, zouden we dan niet in de 7e hemel zijn? Maar waar, en vooral ‘wat’, zijn die andere 6?
Tja.. Misschien kan ik beter in alle 7 talen zwijgen.

Raar is het, wat er met een mensenbrein kan gebeuren wanneer dit overloopt met veelal onnodige informatie voorzieningen. Het schijnt zo te zijn dat de twee hersenhelften toch écht met elkaar verbonden zijn. Ik vraag me af en toe af of dit bij mij dan ook het geval is. Ik heb meer het idee dat bij een begin van elk nieuw jaar ik ook de uiterste verkoopdatum nader. Die houdbaarheidsdatums worden ook steeds veiliger ingesteld en daarmee houdt het onomstotelijk verband dat het gebruik van de artikelen binnen die te korte periode steeds intensiever zou moet zijn. Het vermoeden is dat mijn hersenpan deze stelling wel erg serieus neemt.

G en K, mijn vriendinnetjes, weten maar al te goed dat ik met kansspelachtige regelmatigheid een déjà vu heb en geheugenverzwakking tegelijkertijd. De vraag of ik dit al eens eerder ben vergeten is echter overbodig. Wanneer je “déjà vu” googled kom je al snel bij Wikipedia. Op deze site staat dat een déjà vu een kortsluiting is van de hersenen. Dit bewijst toch wederom weer dat die twee hersenhelften ergens nog verbinding met elkaar zouden moeten hebben. Gezien ik ook volledig mee ga in deze moderne technische tijd ga ik er vanuit dat bij mij die verbinding dan wel draadloos zal zijn. Draadloos, weinig gebruikt of soms buiten gebruik.. Verstandig om hier maar even niet naar te vragen bij de vriendinnetjes. Ik geloof niet dat ik hier het antwoord al op wil weten of een bevestiging van mijn vermoeden.

Wikipedia vermeld ook dat, omdat het een kortsluiting betreft, men zich dus ook niet kan herinneren wanneer en hoe men het eerder heeft meegemaakt, want al die informatie is niet opgeslagen.
Heb ik toch altijd gedacht dat het niet herinneren van dingen een nadeel was. Heel verhelderend. Alles weer helemaal opnieuw beleven! Wat een… verdomme hoe heet dat ook al weer! Nu ga ik van mijn geheugenverlies toch echt het voordeel zien. Hoewel het filteren van de juiste informatie in mijn geval nog wat te wensen over laat.
Enfin, dat denk ik dan weer. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ook hier mijn elektriciteitsverbinding hapert of de hoogspanningskabel gruwelijk vonkt. (Hmm.. jammer dat het enkel de kabel betreft..)

Ik vraag mij dan ook geregeld af wanneer mijn overmatig gebruikte brein weer op de proef wordt gesteld en deze weer MOET gaan filteren, ‘wat’ er dan precies gefilterd wordt. Loopt mijn cerebellum nu over? Zo ja, wat wordt er dan over het randje gegooid? En ook niet onbelangrijk, wat gebeurt er nu met de informatie in het ‘overstortje’? Bij motoren wordt dat gewoonlijk op straat gegooid. Ik hoop bij Gods gratie dat dit in mijn geval niet gebeurt. Dát zou nog eens een chaos veroorzaken op straat. Daar is de dagelijkse verkeersoverlast op de A2 en Lummen nog niets bij!

Misschien is mijn kippenbrein wel gewoon vol en wordt er nog maar mondjesmaat informatie opgenomen. Zo ja, welke info wel en welke dan weer niet? Misschien weet ik het antwoord al wel maar ben ik dat natuurlijk weer glad vergeten. Goed bezig meid! Maar verdomme weer erg herkenbaar!

Pfff, wederom hersenactiviteit, de hersenspinsels rijzen de pan uit en de rook komt zowaar uit mijn oren vanwege de overdreven veel overuren die dit broze ‘orgaan’ maakt.
Weg met de bordjes verboden te parkeren! Doe mij maar: “Niet storen, ik ben al gestoord genoeg!”

Hey you all !!

Mijn vriendin en ik worden gezien als 'vreemde snuiters'. Waarom eigenlijk? Met enige regelmaat worden wij aangesproken door mannen en zelfs vrouwen (sorry dames, ik en mijn vriendin zijn hetero) voor een leuke babbel die meestal begint met de vraag of wij nog vrijgezel zijn.Wij beide moeten die vraag beantwoorden met een volmondig 'ja en wel vrijwillig/opzettelijk'.
Vervolgens begint de discussie met de meest cliché vragen: Waarom? Ben je lesbisch of hetero? Hoe kan het dat jullie vrijgezel zijn? Om al dat soort vragen te omzeilen antwoorden wij meestal gewoon dat we waarschijnlijk te veeleisend zijn, te kritisch en te bitchy om iemand tegen het lijf te lopen die 'blijft plakken'. Wanneer dit nog niet voldoende is zeggen we dat de boot vanuit Honolulu gestrand is.. Op die boot zitten onze potentiële partners in life.
Dus waar is die boot gestrand met aan boord onze "ooit (wanneer wij daar aan toe zijn), eventuele, aanstaande partners"? Is deze boot in de Bermuda Driehoek verloren geraakt? Heeft een cycloon onze boot en alle 'voor ons geschikte mannen' van deze planeet gevaagd? Deze vragen zijn vaak een begin van een hilarische avond. Vandaar ook bij de titel 'deel 1'. Ik ben er van overtuigd dat er ongetwijfeld nog momenten zullen komen die de moeite waard zijn om op dit blog te zetten.

Wordt vervolgd.

Het blijft moeilijk om een keuze te maken, echter staat een mens soms met de rug tegen de muur. Zo gebeurde mij dat natuurlijk ook. Te vaak bij mij, vind ik persoonlijk, maar goed, dat is een ander hoofdstuk.
Zo gebeurde het mij dat ik wederom flinke last kreeg van mijn rugje. Tja, ik heb nu eenmaal een bijzonder slechte rug en ben toe aan een partijtje ‘schokdempers’ ter hoogte van L4 en L5. Allee, so be it.

Ik kon het niet meer uitstellen, mijn hondje, een Shih Tzu met lang haar en een hele dikke vacht had nodig ook een onderhoudsbeurt nodig. Maar ja, ik kon geen anderhalf uur meer op mijn knieën of kromme rug zitten. Vervelend maar niks aan te doen. Verwaarlozen kan ik ook niet over mijn hart verkrijgen dus uiteindelijk na heel veel nadenken tot het besluit gekomen om hem na 9 jaar toch maar kort te laten zetten. Ja, daar zit je dan meid, met je vakdiploma hondentrimmen en tig jaar stage.
Altijd had ik het in mijn hoofd dat wanneer mijn klein mormeltje oud zou worden, ik hem zelf kort zou zetten. Niet wetende wat de toekomst mij zou brengen had ik dit ook niet kunnen voorspellen.
Een Shih Tzu wordt gemiddeld 12 jaar en dit arme beestje is nog maar 9 jaar dus, ook nu had ik niet verwacht dat ik deze keuze vandaag de dag al moest maken. Voortdurend speelden de keuzes door mijn hoofd. Wel borstelen, niet borstelen. Wetende wat de gevolgen ervan zouden zijn. Wel knippen, niet knippen. Ook wetende wat de consequentie daarvan zou zijn.

Uiteindelijk de knoop doorgehakt. Terwijl ik met Frans op vakantie was in Benidorm en wij met ons luie reet de zandkorrels tussen onze billen aan het uitvissen zouden zijn, zou het schepsel tezamen met de hondjes van mijn moeder (zijn broertjes, ook uit hetzelfde nest) worden kort gezet. Ik had er nochtans erg veel moeite mee, meer dan dat ik had verwacht want zelfs op verlof in het zonovergoten Spanje heb ik er nog aan gedacht om mijn moeder te mailen of sms’en om toch maar ’t beestje te laten borstelen en wassen in plaats van knippen. Het kon allemaal echter niet meer uitgesteld worden. Weeral iets wat ik niet meer kan. Zware dobber maar zal ik toch mee moeten leren leven voorlopig.

Goed, zo gezegd, zo gedaan. Of in dit geval ‘zo laten doen’. Op de dag des oordeels had ik mijn ma nog ge-sms’t met de vraag hoe het allemaal was gegaan want het beest is een grote hartpatiënt en het risico dat hij ter plekke zou neervallen van stress of spanning was groot. De honden waren echter nog niet terug. Nog langer afwachten in spanning op afstand. Dat is weeral niets voor mij. Maar goed, nogmaals overgeven aan het moment en verder gaan met het verwijderen van de zandkorrels dan maar.

Oké, eindelijk was het dan zover. Hij was geknipt. Ik kon niet meer terug krabbelen. Mijn zus zou een fotootje maken en naar me toe MMS’en, dat zou pas zaterdag worden en het was immers pas donderdag. Nog twee dagen spanning.
Ja hoor.. na enige tijd kreeg ik zaterdag een MMS met het onderwerp: “wie van de drie”. Ja, inderdaad, dat was nog eens een goed onderwerp. Goed gekozen, want ik moest echt goed zien wie nu eigenlijk MIJN hondje was. Na de selectie: “Nee, deze is te donker en deze is te licht”, bleef er dus nog maar één over. Dat was mijn kereltje.
Een extra MMS bevestigde mijn keuze op dat moment. Raar, maar ik moest er echt even goed naar kijken of het wel mijn hummel was.

Een ware metamorfose waar ik echt serieus wat dagen aan moest wennen want ik vind dat lange haar echt super mooi.
Nog steeds moet ik wennen aan het aangezicht. Het is ook wel ontzettend leuk dat korte koppie maar…ik blijf toch dat lange haar het mooist vinden. Goed, het is niet anders, dit is ook prima én het scheelt me uiteindelijk in het poets en stofzuigwerk thuis.