Dress to impress
Door Ingrid_Nelis nieuw sinds over 2 jaren
Dress to impress
Wekenlang was mijn eerste gang in de supermarkt richting de alcoholische versnaperingen en dan met name richting bier. Niet omdat ik zo'n uitermate dorstig type ben. Dat ben ik uiteraard wel. Bier vind ik echter niet te hachelen. Bier drink ik alleen maar als er echt helemaal niets anders is. Of wanneer ik na mijn zwangerschap maar enigszins het vermoeden had dat mijn zog niet toereikend zou zijn voor mijn hongerige nazaten. Bruin bier is met name goed voor het zog, zodat ik dit in die periodes rijkelijk tot mij nam.
Nu was ik echter op jacht naar de Bavaria Dutchy Dress. De jurk waar het vrouwelijk schoon van ons land gedurende het WK in gezien moet worden. Nu de heren fabrikanten eindelijk ook eens aan de dames hebben gedacht vind ik wel dat we daar aan mee moeten doen. Iedere vrouw die een beetje in voetbal denkt hoort zich vanaf 11 juni in deze jurk te hullen.
Gelukkig hebben we nog een week of drie om aan onze love handles te werken. Hoewel dat in feite helemaal niet nodig is. Laten we wel even eerlijk zijn. Denken jullie nu werkelijk dat de mannelijke ingezeten van ons land ook maar enigszins hun best zullen doen om er voor de start van het WK ook maar een beetje toonbaar uit te zien.
Laat me niet lachen. Die denken normaal gesproken al voornamelijk in bier. Hoe laat kunnen we beginnen met drinken?. Hoe veel kunnen we drinken? Wat gaan we snacken bij dat drinken?
Geen man die zich zal bekommeren om zijn spiegelbeeld. Goed een enkeling daargelaten. En dan denk ik met name aan types als Mike de Boer, Bram Moszkowicz, hoewel, nu hij het met Eva doet weet ik het niet meer zeker, Bastiaan van HNTM, Jeroen Pauw en waarschijnlijk Paul Witteman. De rest van de BN-ers verdenk ik er van dat ook zij zich stiekem in het oranje zullen hullen om de onzen aan te moedigen. Hoewel ik bij Jan Mulder nog wel wat vraagtekens zet.
De vrouw des huizes zorgt veelal voor het aanvullen van de biervoorraad. Iets waar ik dus alvast mee begonnen ben. Want ook al wordt er hier in huis over het algemeen geen Bavaria gedronken. Ze zullen nu toch overstag moeten. Alleen al omdat ik ook graag de rest van de vrouwelijke toeschouwers tegen die tijd in het oranje gehuld op onze huiselijke tribune wil zien.
En ach tegen de tijd dat we met zes nul voor of achter staan is er geen man hier in huis die nog proeft wat voor merk er nu uiteindelijk op dat flesje staat.
http://www.telegraaf.nl/binnenland/6800225/__Bi... ,1
Wekenlang was mijn eerste gang in de supermarkt richting de alcoholische versnaperingen en dan met name richting bier. Niet omdat ik zo'n uitermate dorstig type ben. Dat ben ik uiteraard wel. Bier vind ik echter niet te hachelen. Bier drink ik alleen maar als er echt helemaal niets anders is. Of wanneer ik na mijn zwangerschap maar enigszins het vermoeden had dat mijn zog niet toereikend zou zijn voor mijn hongerige nazaten. Bruin bier is met name goed voor het zog, zodat ik dit in die periodes rijkelijk tot mij nam.
Nu was ik echter op jacht naar de Bavaria Dutchy Dress. De jurk waar het vrouwelijk schoon van ons land gedurende het WK in gezien moet worden. Nu de heren fabrikanten eindelijk ook eens aan de dames hebben gedacht vind ik wel dat we daar aan mee moeten doen. Iedere vrouw die een beetje in voetbal denkt hoort zich vanaf 11 juni in deze jurk te hullen.
Gelukkig hebben we nog een week of drie om aan onze love handles te werken. Hoewel dat in feite helemaal niet nodig is. Laten we wel even eerlijk zijn. Denken jullie nu werkelijk dat de mannelijke ingezeten van ons land ook maar enigszins hun best zullen doen om er voor de start van het WK ook maar een beetje toonbaar uit te zien.
Laat me niet lachen. Die denken normaal gesproken al voornamelijk in bier. Hoe laat kunnen we beginnen met drinken?. Hoe veel kunnen we drinken? Wat gaan we snacken bij dat drinken?
Geen man die zich zal bekommeren om zijn spiegelbeeld. Goed een enkeling daargelaten. En dan denk ik met name aan types als Mike de Boer, Bram Moszkowicz, hoewel, nu hij het met Eva doet weet ik het niet meer zeker, Bastiaan van HNTM, Jeroen Pauw en waarschijnlijk Paul Witteman. De rest van de BN-ers verdenk ik er van dat ook zij zich stiekem in het oranje zullen hullen om de onzen aan te moedigen. Hoewel ik bij Jan Mulder nog wel wat vraagtekens zet.
De vrouw des huizes zorgt veelal voor het aanvullen van de biervoorraad. Iets waar ik dus alvast mee begonnen ben. Want ook al wordt er hier in huis over het algemeen geen Bavaria gedronken. Ze zullen nu toch overstag moeten. Alleen al omdat ik ook graag de rest van de vrouwelijke toeschouwers tegen die tijd in het oranje gehuld op onze huiselijke tribune wil zien.
En ach tegen de tijd dat we met zes nul voor of achter staan is er geen man hier in huis die nog proeft wat voor merk er nu uiteindelijk op dat flesje staat.
http://www.telegraaf.nl/binnenland/6800225/__Bi... ,1
Rokjesdag 2010 Een ode aan Martin Bril
Door Ingrid_Nelis populair sinds over 3 jaren
Van alle kanten word ik gemaild, ontvang ik sms-jes, het is vandaag rokjesdag. Het is 18 maart 2010, het is ROKJESDAG.
Ik kijk naar buiten en denk; hoezo rokjesdag? Geen zon te bekennen. De temperatuur is goed maar er is geen zon. In mijn ogen toch de eerste vereiste voor deze dag.
Het voelt alsof Martin daarboven de regie strak in handen houdt. Het lijkt er sterk op alsof hij denkt, ja hallo, stop even, dit is wel de allereerste rokjesdag zonder dat ik daarover kan schrijven. Willen jullie daar misschien wel even rekening mee houden.
Leuk hoor alle dames en meisjes die vandaag voor het eerst met de benen bloot gaan om de goedkeuring van menig man weg te dragen, maar dat gaat zo maar niet. Ik wens nog wel enige inspraak te hebben. En de enige manier waarop hij die kan hebben is door hoogstpersoonlijk voor die zon te gaan liggen. Even lekker dwarsliggen. Op zijn Martins. Lekker brommend op een terrasje met een glas wijn in zijn hand.
Goedkeurend naar beneden loerend waar hij half vrouwelijk Nederland voorzichtig naar buiten ziet gaan zonder de door hem zo verafschuwde legging of panty.
Gaat hij zijn fiat geven vandaag of laat hij de zon nog even achter de wolken verscholen zitten.
Vanuit het Noorden des lands verschijnen de berichten in mijn scherm dat de zon daar volop te zien is.
Martin geeft zich heel langzaam gewonnen. Alsof hij zijn toestemming geeft aan het vrouwelijk schoon.
Toe maar dames. Laat zien die kuiten. Laat de rokjes maar waaien. Steek je zelf in het nieuw. Een fleurig rokje, prachtig gelakte nagels in open muiltjes met daarboven strak geschoren benen. Het mag. Van mij mag het. Laat de hele wereld zien hoe vrouwelijk jullie zijn. Mijn zegen hebben jullie en zoals we allemaal weten komt alle zegen van boven. Nog steeds.
Martin bedankt. Zelf houd ik het graag op 22 april, als een soort eerbetoon. Wel droom ik er van dat er deze zomer nog veel rokjesdagen mogen volgen
Ik kijk naar buiten en denk; hoezo rokjesdag? Geen zon te bekennen. De temperatuur is goed maar er is geen zon. In mijn ogen toch de eerste vereiste voor deze dag.
Het voelt alsof Martin daarboven de regie strak in handen houdt. Het lijkt er sterk op alsof hij denkt, ja hallo, stop even, dit is wel de allereerste rokjesdag zonder dat ik daarover kan schrijven. Willen jullie daar misschien wel even rekening mee houden.
Leuk hoor alle dames en meisjes die vandaag voor het eerst met de benen bloot gaan om de goedkeuring van menig man weg te dragen, maar dat gaat zo maar niet. Ik wens nog wel enige inspraak te hebben. En de enige manier waarop hij die kan hebben is door hoogstpersoonlijk voor die zon te gaan liggen. Even lekker dwarsliggen. Op zijn Martins. Lekker brommend op een terrasje met een glas wijn in zijn hand.
Goedkeurend naar beneden loerend waar hij half vrouwelijk Nederland voorzichtig naar buiten ziet gaan zonder de door hem zo verafschuwde legging of panty.
Gaat hij zijn fiat geven vandaag of laat hij de zon nog even achter de wolken verscholen zitten.
Vanuit het Noorden des lands verschijnen de berichten in mijn scherm dat de zon daar volop te zien is.
Martin geeft zich heel langzaam gewonnen. Alsof hij zijn toestemming geeft aan het vrouwelijk schoon.
Toe maar dames. Laat zien die kuiten. Laat de rokjes maar waaien. Steek je zelf in het nieuw. Een fleurig rokje, prachtig gelakte nagels in open muiltjes met daarboven strak geschoren benen. Het mag. Van mij mag het. Laat de hele wereld zien hoe vrouwelijk jullie zijn. Mijn zegen hebben jullie en zoals we allemaal weten komt alle zegen van boven. Nog steeds.
Martin bedankt. Zelf houd ik het graag op 22 april, als een soort eerbetoon. Wel droom ik er van dat er deze zomer nog veel rokjesdagen mogen volgen
Dyslexie een modeverschijnsel?
Door Ingrid_Nelis nieuw sinds over 3 jaren
Soms vraag ik me wel eens af of iedereen die zegt dyslectisch te zijn dit ook werkelijk is. Niets ten nadele van deze inmiddels grote groep mensen maar toch.
Toen ik op de lagere school zat was iemand nooit dyslectisch. Dat woord bestond volgens mij niet eens en als het al bestond werd het bijna nooit gebruikt. Iemand was of slim of dom. Iemand kon heel goed leren en ging naar het VWO, de Havo of de Mavo en als dat te hoog gegrepen was naar de Huishoudschool, de LTS en in de jaren daarvoor naar de Ambachtsschool.
Je kon gewoon niet goed lezen of schrijven. Leesblind was niemand.
Bestond het niet of was het een onderkend probleem?
Zelf was ik ook geen meester in de Nederlandse Taal. Bij de Cito-toets scoorde ik bijzonder laag voor Nederlands en extreem hoog voor rekenen. In de loop der jaren heeft deze uitslag een bijzondere wending genomen. Mijn Nederlands is er op vooruit gegaan terwijl mijn wiskundige inslag toch een stuk minder is geworden.
Volgens mijn verloofde reken ik in mijn voordeel. Nou en?, denk ik dan. Je moet er op een of andere manier toch zo voordelig mogelijk uit zien te komen.
Hoe anders is het tegenwoordig als het op leesblindheid aankomt. Meer dan de helft van de klas lijkt een vorm van dyslexie te hebben. Maar is dat wel zo. Heeft het voor een deel niet te maken met de haast die er ingeslopen is. Zelf merk ik het ook. Wanneer ik snel even iets lees, blijkt later dat ik iets anders heb gelezen dan er in werkelijkheid staat.
In onze omgeving en met name op de school van mijn jongste moet je kind volgens heel veel daar rondlopende ouders goed kunnen leren. Hij of zij moet tenminste naar het VWO en als dat niet lukt moet de Havo er toch wel inzitten. Waarom vraag ik me dan af. Niet iedereen kan Professor of Chirurg worden. Maar is je kind daar dan minder om? Is het dan meteen dom? Moet daar dan een etiketje op.
Nee!
Mijn jongste kabouter scoort laag bij de laatste test. Toch gaat het mij te ver om hem meteen in het vakje leesblind te duwen. Volgens mij heeft hij er geen zin in. Raffelt hij alles af om zo snel mogelijk iets te gaan doen wat hij wel leuk vindt.
Lezen vindt hij niet leuk, en begrijpend lezen al helemaal niet, net als heel veel kindjes uit zijn klas.
Misschien wordt het tijd dat we dit eens gaan begrijpen.
Toen ik op de lagere school zat was iemand nooit dyslectisch. Dat woord bestond volgens mij niet eens en als het al bestond werd het bijna nooit gebruikt. Iemand was of slim of dom. Iemand kon heel goed leren en ging naar het VWO, de Havo of de Mavo en als dat te hoog gegrepen was naar de Huishoudschool, de LTS en in de jaren daarvoor naar de Ambachtsschool.
Je kon gewoon niet goed lezen of schrijven. Leesblind was niemand.
Bestond het niet of was het een onderkend probleem?
Zelf was ik ook geen meester in de Nederlandse Taal. Bij de Cito-toets scoorde ik bijzonder laag voor Nederlands en extreem hoog voor rekenen. In de loop der jaren heeft deze uitslag een bijzondere wending genomen. Mijn Nederlands is er op vooruit gegaan terwijl mijn wiskundige inslag toch een stuk minder is geworden.
Volgens mijn verloofde reken ik in mijn voordeel. Nou en?, denk ik dan. Je moet er op een of andere manier toch zo voordelig mogelijk uit zien te komen.
Hoe anders is het tegenwoordig als het op leesblindheid aankomt. Meer dan de helft van de klas lijkt een vorm van dyslexie te hebben. Maar is dat wel zo. Heeft het voor een deel niet te maken met de haast die er ingeslopen is. Zelf merk ik het ook. Wanneer ik snel even iets lees, blijkt later dat ik iets anders heb gelezen dan er in werkelijkheid staat.
In onze omgeving en met name op de school van mijn jongste moet je kind volgens heel veel daar rondlopende ouders goed kunnen leren. Hij of zij moet tenminste naar het VWO en als dat niet lukt moet de Havo er toch wel inzitten. Waarom vraag ik me dan af. Niet iedereen kan Professor of Chirurg worden. Maar is je kind daar dan minder om? Is het dan meteen dom? Moet daar dan een etiketje op.
Nee!
Mijn jongste kabouter scoort laag bij de laatste test. Toch gaat het mij te ver om hem meteen in het vakje leesblind te duwen. Volgens mij heeft hij er geen zin in. Raffelt hij alles af om zo snel mogelijk iets te gaan doen wat hij wel leuk vindt.
Lezen vindt hij niet leuk, en begrijpend lezen al helemaal niet, net als heel veel kindjes uit zijn klas.
Misschien wordt het tijd dat we dit eens gaan begrijpen.
Kijkdoos
Door Ingrid_Nelis nieuw sinds over 3 jaren
Afgelopen week moest ik me melden voor een jaarlijks kruisverhoor. Een afspraak waar ik nogal tegenop zie. Laten we eerlijk zijn, geen vrouw zit er op te wachten dat een, in feite, vreemde man in haar kruis zit te koekeloeren. Ook al is het zijn vak en kan ik er, met goed fatsoen, niet onderuit, ik sta niet te springen wanneer de jaarlijkse uitnodiging op mijn deurmat valt.
Nadat ik me, met klotsende oksels, geschoren en fris gewassen doos, op zijn spreekuur meldt is er geen ontkomen meer aan. Het is tijd voor een 'grote beurt'.
Voor een 'kleine beurt' meld ik me doorgaans bij mijn huisarts, echter eens per jaar moet de boel eens even flink worden doorgesmeerd, hetgeen ik graag door een terzake afgestuurde deskundige laat doen.
Het is duidelijk dat de, overigens woest aantrekkelijke, man niet echt warm of koud wordt van hetgeen zich onder zijn ogen afspeelt. Zonder blikken of blozen verpakt hij zijn handen in steriel latex, alvorens in mijn onderstel te gaan wroeten.
Soms vraag ik me af of de beste man niet liever tuinman was geworden. Het wroeten in de aarde lijkt me een aangenamer tijdverdrijf dan wanneer je iedere dag het onderstel van alle vrouwen die je komen bezoeken moet omploegen. Maar hij verdient dan wel weer 8x zo goed als een tuinman! Net als een beetje aangename gigolo. Deze hebben er echter niet zo veel opleiding voor nodig gehad.
Ook deze keer blijkt het weer een routinematig onderdeel van zijn ochtendspreekuur. Op het moment dat ik in de stoel plaatsneem, mijn benen in de beugels plaats en me bedenk of ik toch niet beter mijn sokken had kunnen uittrekken voel ik dat de plaatsing van de eendenbek mijn verstandelijke vermogens tot een minimum beperkt.
Wanneer mijn onderste regionen aan een nadere inspectie worden onderworpen hoor ik de beste man zuchten “wat een chaos is het toch daarbinnen”. Tja, wat had hij anders,verwacht na het baren van vier kinderen. Was hij bovendien niet degene die het hele zooitje naderhand weer aan elkaar had genaaid?. Misschien moet ik hem maar eens een cursus kantklossen, punniken, haken, breien of desnoods origami cadeau doen.
Ik ben reuze benieuwd wat hij vanavond tijdens het eten tegen zijn echtgenote zal zeggen? Of hij met haar zal bespreken welke kijkdozen hij vandaag weer aan een nadere inspectie heeft onderworpen.
Nu maar hopen dat hij geen namen noemt wanneer mijn kijkdoos aan de beurt komt. Tenslotte staan we overmorgen wel gezellig samen langs de lijn van het voetbalveld om onze nazaten aan te moedigen.
Nadat ik me, met klotsende oksels, geschoren en fris gewassen doos, op zijn spreekuur meldt is er geen ontkomen meer aan. Het is tijd voor een 'grote beurt'.
Voor een 'kleine beurt' meld ik me doorgaans bij mijn huisarts, echter eens per jaar moet de boel eens even flink worden doorgesmeerd, hetgeen ik graag door een terzake afgestuurde deskundige laat doen.
Het is duidelijk dat de, overigens woest aantrekkelijke, man niet echt warm of koud wordt van hetgeen zich onder zijn ogen afspeelt. Zonder blikken of blozen verpakt hij zijn handen in steriel latex, alvorens in mijn onderstel te gaan wroeten.
Soms vraag ik me af of de beste man niet liever tuinman was geworden. Het wroeten in de aarde lijkt me een aangenamer tijdverdrijf dan wanneer je iedere dag het onderstel van alle vrouwen die je komen bezoeken moet omploegen. Maar hij verdient dan wel weer 8x zo goed als een tuinman! Net als een beetje aangename gigolo. Deze hebben er echter niet zo veel opleiding voor nodig gehad.
Ook deze keer blijkt het weer een routinematig onderdeel van zijn ochtendspreekuur. Op het moment dat ik in de stoel plaatsneem, mijn benen in de beugels plaats en me bedenk of ik toch niet beter mijn sokken had kunnen uittrekken voel ik dat de plaatsing van de eendenbek mijn verstandelijke vermogens tot een minimum beperkt.
Wanneer mijn onderste regionen aan een nadere inspectie worden onderworpen hoor ik de beste man zuchten “wat een chaos is het toch daarbinnen”. Tja, wat had hij anders,verwacht na het baren van vier kinderen. Was hij bovendien niet degene die het hele zooitje naderhand weer aan elkaar had genaaid?. Misschien moet ik hem maar eens een cursus kantklossen, punniken, haken, breien of desnoods origami cadeau doen.
Ik ben reuze benieuwd wat hij vanavond tijdens het eten tegen zijn echtgenote zal zeggen? Of hij met haar zal bespreken welke kijkdozen hij vandaag weer aan een nadere inspectie heeft onderworpen.
Nu maar hopen dat hij geen namen noemt wanneer mijn kijkdoos aan de beurt komt. Tenslotte staan we overmorgen wel gezellig samen langs de lijn van het voetbalveld om onze nazaten aan te moedigen.
Moordneigingen?
Door Ingrid_Nelis nieuw sinds over 3 jaren
Ooit wel eens moordneigingen gehad, vroeg een van mijn vriendinnen mij onlangs. Iedere dag wel een paar keer wilde ik terug zeggen. Nog net op tijd kon ik mijn lippen op elkaar houden want dat zou wel erg bruut overkomen. Alsof ik hier in huis de hele dag met een mes in mijn handen rond zou lopen om een ieder die mij een haarbreed in de weg zou leggen ter plekke om te brengen. Nou zo ver wil ik nou ook weer niet gaan.
Echter er zijn wel eens omstandigheden die een tot tien tel sessie vragen. Een paar voorbeelden?
Wanneer ik mijn benen weer eens breek over de ontelbare school, voetbal- en sporttassen die in de gang staan, vergezeld door de schoenen die daar wel of niet thuis zouden horen. Ik de badkamer betreed en tot de ontdekking kom dat de badhanddoeken die ik mezelf voor Sinterklaas heb gegeven en sinds die tijd kwijt was, niet mee teruggegaan zijn naar Spanje maar op een grote hoop in het inmiddels onbruikbare ligbad zijn gegooid.
Op het moment dat ik de was die ik de vorige avond nog zo bloedig heb staan opvouwen en strijken de volgende avond weer in de wasmand vind.
Het aanrecht een verzamelplaats blijkt te zijn van een voorraad limonadeglazen waar ze in het bedrijfsrestaurant van menig multinational jaloers op zouden zijn.
De tafel vol staat met halflege colaflessen omdat het laatste beetje cola nooit lekker is.
Ze altijd vergeten om een nieuw brood uit de vriezer te halen.
Nooit meedelen dat ze de laatste rol toilet papier hebben gepakt.
Altijd en eeuwig naast de wc staan te plassen.
De sokken die ik zo netjes bij elkaar had gezocht plotseling bij elkaar in een grote mand blijken te zijn gepleurd.
Zal ik nog even doorgaan of weet u nu ongeveer hoe het is om een mannenhuishouden draaiende te houden.
Mocht ik de boel af en toe willen ontvluchten door een bezoek aan het plaatselijke winkelcentrum dan word ik vaak overvallen door een soort van moordneiging omdat die muts met die enorm grote auto voor me niet harder gaat dan 30 ,of enorme moeite blijkt te hebben met inparkeren.
Natuurlijk ik weet het, dit zijn allemaal dagelijkse ergernissen waar iedereen last van heeft en waar we allemaal elke dag tegen aan lopen.
Echter wanneer ik dan 's avonds tussen de klamme lappen ga liggen om even heerlijk te ontspannen en de dagelijkse ergernissen van me af wil schudden en op dat ogenblik mijn verloofde zich omdraait om vervolgens ,wegens zijn goede band met de firma Heineken, een enorme snurksessie op poten zet, dan kan ik er echt niks aan doen maar dan krijg ik wel de neiging om mijn kussen nu eens niet te gebruiken om mijn hoofd op te leggen.
Tja moordneigingen, ik moet eerlijk toegeven, heel soms, heb ik er last van.
Maar wees gerust ik heb een enorme zelfbeheersing, soms.
Echter er zijn wel eens omstandigheden die een tot tien tel sessie vragen. Een paar voorbeelden?
Wanneer ik mijn benen weer eens breek over de ontelbare school, voetbal- en sporttassen die in de gang staan, vergezeld door de schoenen die daar wel of niet thuis zouden horen. Ik de badkamer betreed en tot de ontdekking kom dat de badhanddoeken die ik mezelf voor Sinterklaas heb gegeven en sinds die tijd kwijt was, niet mee teruggegaan zijn naar Spanje maar op een grote hoop in het inmiddels onbruikbare ligbad zijn gegooid.
Op het moment dat ik de was die ik de vorige avond nog zo bloedig heb staan opvouwen en strijken de volgende avond weer in de wasmand vind.
Het aanrecht een verzamelplaats blijkt te zijn van een voorraad limonadeglazen waar ze in het bedrijfsrestaurant van menig multinational jaloers op zouden zijn.
De tafel vol staat met halflege colaflessen omdat het laatste beetje cola nooit lekker is.
Ze altijd vergeten om een nieuw brood uit de vriezer te halen.
Nooit meedelen dat ze de laatste rol toilet papier hebben gepakt.
Altijd en eeuwig naast de wc staan te plassen.
De sokken die ik zo netjes bij elkaar had gezocht plotseling bij elkaar in een grote mand blijken te zijn gepleurd.
Zal ik nog even doorgaan of weet u nu ongeveer hoe het is om een mannenhuishouden draaiende te houden.
Mocht ik de boel af en toe willen ontvluchten door een bezoek aan het plaatselijke winkelcentrum dan word ik vaak overvallen door een soort van moordneiging omdat die muts met die enorm grote auto voor me niet harder gaat dan 30 ,of enorme moeite blijkt te hebben met inparkeren.
Natuurlijk ik weet het, dit zijn allemaal dagelijkse ergernissen waar iedereen last van heeft en waar we allemaal elke dag tegen aan lopen.
Echter wanneer ik dan 's avonds tussen de klamme lappen ga liggen om even heerlijk te ontspannen en de dagelijkse ergernissen van me af wil schudden en op dat ogenblik mijn verloofde zich omdraait om vervolgens ,wegens zijn goede band met de firma Heineken, een enorme snurksessie op poten zet, dan kan ik er echt niks aan doen maar dan krijg ik wel de neiging om mijn kussen nu eens niet te gebruiken om mijn hoofd op te leggen.
Tja moordneigingen, ik moet eerlijk toegeven, heel soms, heb ik er last van.
Maar wees gerust ik heb een enorme zelfbeheersing, soms.
Korte rokjes in aantocht
Door Ingrid_Nelis nieuw sinds over 3 jaren
Terwijl ik op de bank zit en mijn warme Ikea-dekentje tot aan mijn kin optrek om mijzelf een beetje warm te houden geniet ik behalve van het winterse uitzicht ook van een van de verzamelde werken van Martin Bril.
Aangekomen bij zijn beroemde column rokjesdag bedenk ik me dat ik mijn tijd wel heel erg zit te verdoen. Het is bijna februari. Er is haast geboden. Het oerwoud moet als de sodemieter van mijn benen, mijn teennagels moeten een grote beurt en ik moet als de donder naar de drogist om de nieuwste kleur nagellak te bemachtigen. De scheermessen moeten geslepen omdat de aspergeschiller nog steeds zijn werk niet goed doet.
Het zonnebank abonnement moet worden verlengd. Daarnaast moet de zelfbruiner uit de kast, waarna voor de verandering weer eens blijkt dat de zelfbruinings crème, net als je benen, een beperkte houdbaarheidsdatum heeft. Het tubetje van vorig jaar kan regelrecht in de vuilnisbak worden gemieterd omdat deze de nodige strepen gaat nalaten en het laatste wat we willen is dat de heren zien dat we de natuur een handje geholpen hebben.
Tevens moet de rokjes gewassen en onze garderobe moet onder de loep. Rokjes die vorig jaar nog wel konden zullen dit jaar ongetwijfeld in de zak van Max belanden. De mode is dit jaar, gezien de nog steeds voortdurende crisis, weer een stuk korter dan vorig seizoen.
Geen wonder dat we in de februari na het doen van de nodige uitgaven veel maand over zullen houden.
Het lijkt allemaal wel leuk die rokjesdag die in aantocht is echter de heer Bril vergat er wel bij te vermelden dat dit bij de dames in kwestie toch wel de nodige voorbereiding behoeft.
Omdat nooit precies te vertellen valt wanneer deze dag aanbreekt kunnen we niet vroeg genoeg met de voorbereidingen beginnen.
We willen niet met spierwitte benen, onder de schrammen, krassen, bulten en pleisters, veroorzaakt door de nieuw aangeschafte scheermesjes, gespot worden.
Het smeren van de crème is ook al geen sinecure, dat let heel nauw.
Wanneer je die smurrie ' s morgens opsmeert heb je kans dat je kleren aan het eind van de dag dezelfde kleur hebben als je benen. Mocht je bedenken dat het handig is die troep voor het slapen gaan op te smeren dan kom je ook bedrogen uit. Je tot die tijd smetteloos witte satijnen lakens hebben de kleur van een portie saté saus die te lang op het vuur heeft gestaan.
Om deze redenen lijkt het me handig rokjesdag toe te wijzen aan een vaste datum.
Zoals moederdag ieder jaar de eerste zondag in mei valt, vaderdag op de derde zondag in juni en kerst sinds eeuwen al op 25 december wordt gevierd.
Wij vrouwen willen nu eindelijk ook wel eens een keer weten waar we aan toe zijn.
Wanneer we onze benen oerwoudvrij moeten maken, de nagels zomer klaar moeten zijn en op welk moment we onze boezem een extra boost moeten geven.
Let wel dat we dit echt niet alleen doen om het andere geslacht te plezieren, we willen er gewoon op tijd weer goed uitzien. Omdat er na de befaamde rokjesdag echt niets meer te verhullen valt, zeker niet nu Geert Wilders de boerka wil gaan verbieden.
Aangekomen bij zijn beroemde column rokjesdag bedenk ik me dat ik mijn tijd wel heel erg zit te verdoen. Het is bijna februari. Er is haast geboden. Het oerwoud moet als de sodemieter van mijn benen, mijn teennagels moeten een grote beurt en ik moet als de donder naar de drogist om de nieuwste kleur nagellak te bemachtigen. De scheermessen moeten geslepen omdat de aspergeschiller nog steeds zijn werk niet goed doet.
Het zonnebank abonnement moet worden verlengd. Daarnaast moet de zelfbruiner uit de kast, waarna voor de verandering weer eens blijkt dat de zelfbruinings crème, net als je benen, een beperkte houdbaarheidsdatum heeft. Het tubetje van vorig jaar kan regelrecht in de vuilnisbak worden gemieterd omdat deze de nodige strepen gaat nalaten en het laatste wat we willen is dat de heren zien dat we de natuur een handje geholpen hebben.
Tevens moet de rokjes gewassen en onze garderobe moet onder de loep. Rokjes die vorig jaar nog wel konden zullen dit jaar ongetwijfeld in de zak van Max belanden. De mode is dit jaar, gezien de nog steeds voortdurende crisis, weer een stuk korter dan vorig seizoen.
Geen wonder dat we in de februari na het doen van de nodige uitgaven veel maand over zullen houden.
Het lijkt allemaal wel leuk die rokjesdag die in aantocht is echter de heer Bril vergat er wel bij te vermelden dat dit bij de dames in kwestie toch wel de nodige voorbereiding behoeft.
Omdat nooit precies te vertellen valt wanneer deze dag aanbreekt kunnen we niet vroeg genoeg met de voorbereidingen beginnen.
We willen niet met spierwitte benen, onder de schrammen, krassen, bulten en pleisters, veroorzaakt door de nieuw aangeschafte scheermesjes, gespot worden.
Het smeren van de crème is ook al geen sinecure, dat let heel nauw.
Wanneer je die smurrie ' s morgens opsmeert heb je kans dat je kleren aan het eind van de dag dezelfde kleur hebben als je benen. Mocht je bedenken dat het handig is die troep voor het slapen gaan op te smeren dan kom je ook bedrogen uit. Je tot die tijd smetteloos witte satijnen lakens hebben de kleur van een portie saté saus die te lang op het vuur heeft gestaan.
Om deze redenen lijkt het me handig rokjesdag toe te wijzen aan een vaste datum.
Zoals moederdag ieder jaar de eerste zondag in mei valt, vaderdag op de derde zondag in juni en kerst sinds eeuwen al op 25 december wordt gevierd.
Wij vrouwen willen nu eindelijk ook wel eens een keer weten waar we aan toe zijn.
Wanneer we onze benen oerwoudvrij moeten maken, de nagels zomer klaar moeten zijn en op welk moment we onze boezem een extra boost moeten geven.
Let wel dat we dit echt niet alleen doen om het andere geslacht te plezieren, we willen er gewoon op tijd weer goed uitzien. Omdat er na de befaamde rokjesdag echt niets meer te verhullen valt, zeker niet nu Geert Wilders de boerka wil gaan verbieden.
Mannen en mikken!
Door Ingrid_Nelis populair sinds over 3 jaren
Ooit een mannen wc bezocht? Nou ik wel, regelmatig zelfs. Om heel eerlijk te zijn: iedere dag wel een keer of wat. Niet in een openbare gelegenheid, maar gewoon thuis. Iedere keer als ik daar vandaan kom vraag ik me wederom af: wat hebben mannen met richten, mikken, in de pot pissen? Niks, helemaal niks. Op de een of andere manier schijnt ze dat niet te lukken. Het heeft regelmatig wat weg van een open riool, alsof ze tegelijkertijd lid zijn geworden van de vrijwillige brandweer en het idee hebben dat de plee constant in de fik staat.
Van alles heb ik geprobeerd: diverse mikpunten aangebracht: zoals stickers met spinnen, dartboards, blote vrouwen en weet ik veel wat voor onzin nog meer.
Niets, maar dan ook helemaal niets, heeft tot nu toe mogen baten. Goed, ik kan ze vanaf heden verplichten om te gaan zitten.
Buiten het feit dat ze dit collectief zouden weigeren, gaat die vlieger hier in huis niet op. Zeker niet nu onlangs bekend is geworden dat wanneer mannen gaan zitten om te plassen ze hun blaas niet voldoende kunnen legen, met als mogelijk gevolg een blaasontsteking. Hoe graag ik zelf ook wel eens een keer op een droge bril zou willen zitten, een blaasontsteking wil ik ze nou ook weer niet aan doen. Vooral niet omdat ik uit eigen ervaring weet wat voor pijnlijke aangelegenheid dat is.
Een urinoir dan?: beneden een urinoir voor de heren en boven een wc voor mij, waar ik dan ook alléén toegang tot heb.
Dat wordt ook niks: als ze 's nachts wakker worden zie ik ze echt niet naar beneden gaan, zodat ik 's morgens vroeg, als ik half slaperig op de bril plaats neem, het gevoel heb in een zwembad te zijn beland.
Misschien klinkt het vreemd dat ik in het verleden bij heel veel feestjes, in de kroeg, de voetbalkantine of tijdens het carnaval vaak de mannen wc bezocht.
In de eerste plaats deed ik dit om de enorme rijen bij het damestoilet te omzeilen, echter ook omdat ik er vrij zeker van kon zijn dat dit de enige plaats in de horecagelegenheid was waar ik redelijk droog weer uit zou komen.
Mannen gaan immers in de kroeg allemaal in een rijtje naast elkaar in het urinoir staan zeiken. Ondertussen, rustig met elkaar pratend over hun laatste verovering, de enorme tieten van die blonde stoot achter de bar en de smaak van het bier, of over de hoeveelheid drank die ze al naar binnen hebben geslagen of nog gaan slaan.
Dat ze tijdens deze praatsessies totaal vergeten om rustig uit te druppelen en vervolgens met een nat kruis de plaatselijke kroeg weer betreden, valt ze nooit op. Ons natuurlijk wel. Echter, wij zeggen daar dan niets van, omdat ze ons dan verwijten dat onze blik slechts op één ding gericht is. Dûh, of zij wel eens ergens anders naar kijken dan naar de diepte van ons decolleté en de inhoud hiervan. Uiteraard kon ik tijdens mijn entree op het herentoilet altijd rekenen op een fikse dosis commentaar. Daar heb ik me nooit wat van aangetrokken, immers, als de nood het hoogst is ...........
Toch ben ik nog steeds een voorstander van zittend plassen, iets waar ik me nu bij mijn jongste monster volledig op heb gestort. Tot vorige week, toen hij mij vanuit de wc riep, met de woorden kijk eens mama ik kan het ook staand.
Terwijl hij dit zei draaide hij zich al plassend om richting wc-deur.
Van alles heb ik geprobeerd: diverse mikpunten aangebracht: zoals stickers met spinnen, dartboards, blote vrouwen en weet ik veel wat voor onzin nog meer.
Niets, maar dan ook helemaal niets, heeft tot nu toe mogen baten. Goed, ik kan ze vanaf heden verplichten om te gaan zitten.
Buiten het feit dat ze dit collectief zouden weigeren, gaat die vlieger hier in huis niet op. Zeker niet nu onlangs bekend is geworden dat wanneer mannen gaan zitten om te plassen ze hun blaas niet voldoende kunnen legen, met als mogelijk gevolg een blaasontsteking. Hoe graag ik zelf ook wel eens een keer op een droge bril zou willen zitten, een blaasontsteking wil ik ze nou ook weer niet aan doen. Vooral niet omdat ik uit eigen ervaring weet wat voor pijnlijke aangelegenheid dat is.
Een urinoir dan?: beneden een urinoir voor de heren en boven een wc voor mij, waar ik dan ook alléén toegang tot heb.
Dat wordt ook niks: als ze 's nachts wakker worden zie ik ze echt niet naar beneden gaan, zodat ik 's morgens vroeg, als ik half slaperig op de bril plaats neem, het gevoel heb in een zwembad te zijn beland.
Misschien klinkt het vreemd dat ik in het verleden bij heel veel feestjes, in de kroeg, de voetbalkantine of tijdens het carnaval vaak de mannen wc bezocht.
In de eerste plaats deed ik dit om de enorme rijen bij het damestoilet te omzeilen, echter ook omdat ik er vrij zeker van kon zijn dat dit de enige plaats in de horecagelegenheid was waar ik redelijk droog weer uit zou komen.
Mannen gaan immers in de kroeg allemaal in een rijtje naast elkaar in het urinoir staan zeiken. Ondertussen, rustig met elkaar pratend over hun laatste verovering, de enorme tieten van die blonde stoot achter de bar en de smaak van het bier, of over de hoeveelheid drank die ze al naar binnen hebben geslagen of nog gaan slaan.
Dat ze tijdens deze praatsessies totaal vergeten om rustig uit te druppelen en vervolgens met een nat kruis de plaatselijke kroeg weer betreden, valt ze nooit op. Ons natuurlijk wel. Echter, wij zeggen daar dan niets van, omdat ze ons dan verwijten dat onze blik slechts op één ding gericht is. Dûh, of zij wel eens ergens anders naar kijken dan naar de diepte van ons decolleté en de inhoud hiervan. Uiteraard kon ik tijdens mijn entree op het herentoilet altijd rekenen op een fikse dosis commentaar. Daar heb ik me nooit wat van aangetrokken, immers, als de nood het hoogst is ...........
Toch ben ik nog steeds een voorstander van zittend plassen, iets waar ik me nu bij mijn jongste monster volledig op heb gestort. Tot vorige week, toen hij mij vanuit de wc riep, met de woorden kijk eens mama ik kan het ook staand.
Terwijl hij dit zei draaide hij zich al plassend om richting wc-deur.
Een “wit” voetje
Door Ingrid_Nelis nieuw sinds over 3 jaren
Zoals een ieder inmiddels wel weet zit ik sinds 3 januari met mijn been omhoog op de bank mijn familie te vervelen, veel (te veel) columns te schrijven en ben ik eindelijk bezig om mijn tweede boek een beetje gestalte te geven.
Misschien is het handig om de oorzaak van mijn witte voetje ook een beetje gestalte te geven zodat jullie weten hoe ik aan die ongemak gekomen ben.
Om mij geheel op het nieuwe jaar te werpen had ik een prachtige goudkleurige outfit aangeschaft inclusief een paar pumps waar mevrouw Victoria Beckham jaloers op zou zijn. Het zijn dan wel geen originele Blaniks of weet ik hoe die dingen in modeland heten, ze zijn wel onwijs goud en zo niet minimaal 10 cm hoog. Kortom een paar stelten waar ik me normaal niet op zou wagen. Toch lukte het me de gehele avond op deze palen door te brengen.
Tot dusver geen problemen, zou je denken. Ware het niet dat ik op 2 januari mocht aanschuiven bij de Koninklijke om tijdens de jaarlijkse nieuwjaarswedstrijd een bardienst te draaien.
Terwijl wij ons bezig hielden met het schenken van de nodige glühwein, warme chocomel, biertjes, het bereiden van honderden broodjes warme worst, broodjes bal en koppen erwtensoep werd ons uitzicht warm gehouden door de blik op de nog goed geconserveerde kuiten van onze helden van 1988. Laten we eerlijk zijn, ze mogen er nog best zijn, de benen van de heren de Boer, Witschge, van Hooijdonk, Jonk en Huistra.
Na het schenken van de duizenden bekertjes wijn en bier mochten wij onszelf te buiten gaan aan de champagne in het gezelschap van bovengenoemde heren.
Ja en daar ging het fout. Op het moment dat je aan de champagne gaat met je helden van vroeger, de helden van 1988 gaat het vocht (te) rijkelijk vloeien.
Eenmaal thuis aangekomen kwam ik er achter dat ook daar het glas nog half vol was. Echter niet alleen een glas maar ook nog wat flessen. Reden dat deze dame dacht, wat heb je aan die halfvolle flessen als je morgen toch naar de glasbak moet.
Dat ik die nacht die daarop volgde ruzie zou krijgen met de strijkplank, in het dagelijkse leven ook al niet een van mijn beste vrienden, kon ik uiteraard niet voorzien.
Gevolg, een struikelpartij toen ik probeerde om de inhoud van de halfvolle flessen op natuurlijke wijze probeerde te ledigen. Een duikvlucht door de lucht, drie ingescheurde tenen, een gescheurde enkelband en een heel klein beetje bloed.
Omdat ik op dit midden nachtelijke uur niet het hele pand wilde wakker maken heb ik braaf tot de volgende ochtend gewacht om mij te melden met mijn opgelopen ongemak wat tot gevolg had dat hechten niet meer mogelijk was en ik tot volgende week met mijn been omhoog op de reserve bank van het maagdelijke landschap mag genieten.
Om toch nog wat in de stemming te blijven heb ik de kleur van mijn been laten aanpassen aan de clubkleuren van de Koninklijke. Sfeervol blauw.
En mijn goede voornemen is dat ik die strijdplank nu eindelijk eens gewoon het raam uit flikker.
Misschien is het handig om de oorzaak van mijn witte voetje ook een beetje gestalte te geven zodat jullie weten hoe ik aan die ongemak gekomen ben.
Om mij geheel op het nieuwe jaar te werpen had ik een prachtige goudkleurige outfit aangeschaft inclusief een paar pumps waar mevrouw Victoria Beckham jaloers op zou zijn. Het zijn dan wel geen originele Blaniks of weet ik hoe die dingen in modeland heten, ze zijn wel onwijs goud en zo niet minimaal 10 cm hoog. Kortom een paar stelten waar ik me normaal niet op zou wagen. Toch lukte het me de gehele avond op deze palen door te brengen.
Tot dusver geen problemen, zou je denken. Ware het niet dat ik op 2 januari mocht aanschuiven bij de Koninklijke om tijdens de jaarlijkse nieuwjaarswedstrijd een bardienst te draaien.
Terwijl wij ons bezig hielden met het schenken van de nodige glühwein, warme chocomel, biertjes, het bereiden van honderden broodjes warme worst, broodjes bal en koppen erwtensoep werd ons uitzicht warm gehouden door de blik op de nog goed geconserveerde kuiten van onze helden van 1988. Laten we eerlijk zijn, ze mogen er nog best zijn, de benen van de heren de Boer, Witschge, van Hooijdonk, Jonk en Huistra.
Na het schenken van de duizenden bekertjes wijn en bier mochten wij onszelf te buiten gaan aan de champagne in het gezelschap van bovengenoemde heren.
Ja en daar ging het fout. Op het moment dat je aan de champagne gaat met je helden van vroeger, de helden van 1988 gaat het vocht (te) rijkelijk vloeien.
Eenmaal thuis aangekomen kwam ik er achter dat ook daar het glas nog half vol was. Echter niet alleen een glas maar ook nog wat flessen. Reden dat deze dame dacht, wat heb je aan die halfvolle flessen als je morgen toch naar de glasbak moet.
Dat ik die nacht die daarop volgde ruzie zou krijgen met de strijkplank, in het dagelijkse leven ook al niet een van mijn beste vrienden, kon ik uiteraard niet voorzien.
Gevolg, een struikelpartij toen ik probeerde om de inhoud van de halfvolle flessen op natuurlijke wijze probeerde te ledigen. Een duikvlucht door de lucht, drie ingescheurde tenen, een gescheurde enkelband en een heel klein beetje bloed.
Omdat ik op dit midden nachtelijke uur niet het hele pand wilde wakker maken heb ik braaf tot de volgende ochtend gewacht om mij te melden met mijn opgelopen ongemak wat tot gevolg had dat hechten niet meer mogelijk was en ik tot volgende week met mijn been omhoog op de reserve bank van het maagdelijke landschap mag genieten.
Om toch nog wat in de stemming te blijven heb ik de kleur van mijn been laten aanpassen aan de clubkleuren van de Koninklijke. Sfeervol blauw.
En mijn goede voornemen is dat ik die strijdplank nu eindelijk eens gewoon het raam uit flikker.
Heden verleden geen toekomst?
Door Ingrid_Nelis nieuw sinds over 3 jaren
Heden verleden geen toekomst?
Tringggggggggggggggg, telefoon, nu even niet denk ik en druk weg. Terwijl ik sta te genieten van een witte wijn onder het genot van een lekker hapje op de afscheidsborrel van mijn jongste nazaat van het deel dat mijn in vroeger tijden kleuterschool noemde blijkt er iemand op deze aardkloot te zijn die mij heel ernstig nodig heeft.
Waar zijn de tijden gebleven dat we geen mobieltjes hadden. Dat je ongestoord op een borrel kon zitten, dat je niet in de rij van de kassa bij AH gebeld werd met de boodschap wat je allemaal aan boodschappen vergeten bent.
Natuurlijk we doen het zelf maar toch. Het is niet zo ingewikkeld dat ding thuis te laten, iets wat ik de laatste tijd ook meer dan regelmatig doe, maar dat zijn dan juist die momenten dat ze je echt dringend nodig blijken te hebben.
Toen ik vorige week het woord nieuwe mobiel liet vallen kreeg ik vanuit mijn huiskamer diverse blikken toegeworpen, figuurlijk gelukkig, letterlijk liggen die dingen ook regelmatig voor handen omdat ze die klerezooi nooit opruimen, waarom in vredesnaam, je hebt dat ding toch nooit bij je. Je gebruikt hem als wekker en zelfs dat lukt je niet.
Gelijk hebben ze maar die bewuste zonnige dag in juni bleek ik wel dringend nodig. Mijn andere nazaat die zich inmiddels in de zesde klas van het Atheneum zou gaan melden bleek een dusdanige stoorzender dat daar graag met onmiddellijke ingang over gesproken diende te worden.
Daar ging moeder, weg van de borrel, op naar de school aan de andere kant van de brug, de brug waar iedere ochtend een file voor staat waardoor nazaat nummer drie te laat in hetzelfde pand arriveert als nummer twee.
U begrijpt het al, in dit zeer chaotische doch gezellige gezin is het totaal onvoorspelbaar wie wat en waar zich iets in een week of zelfs binnen vierentwintig uur voor gaat doen.
Aangekomen op school werd mij direct zonder omwegen meegedeeld dat mijn kind een meer dan storende factor was.
Gezien de alcoholwalm die ik op dat moment ongetwijfeld verspreidde zal de betreffende mentor zich daar niet direct over verbaasd hebben.
Het feit dat zij hem niet in de hand konden houden lag niet aan hen, uiteraard want zij zijn daarvoor opgeleid, ik ben slechts de amateur in het geheel, die probeert hem in het gareel te houden. Toen ik ze op dit feit had gewezen werd er een klein stapje teruggenomen door de dame in kwestie.
Hij mocht het proberen, volgend schooljaar, mits hij binnen een week ongeveer 27 opdrachten zou inleveren die hij het afgelopen schooljaar nog niet afgeleverd.
Voor mijn manager in spe was dit geen probleem. Zeven emails en drie uur later lagen alle opdrachten op het betreffende bureau en mocht mijnheer alsnog op dezelfde school gaan werken aan zijn heden, verleden maar vooral aan zijn toekomst.
Meer lezen? www,ingrddebruijn.nl
Tringggggggggggggggg, telefoon, nu even niet denk ik en druk weg. Terwijl ik sta te genieten van een witte wijn onder het genot van een lekker hapje op de afscheidsborrel van mijn jongste nazaat van het deel dat mijn in vroeger tijden kleuterschool noemde blijkt er iemand op deze aardkloot te zijn die mij heel ernstig nodig heeft.
Waar zijn de tijden gebleven dat we geen mobieltjes hadden. Dat je ongestoord op een borrel kon zitten, dat je niet in de rij van de kassa bij AH gebeld werd met de boodschap wat je allemaal aan boodschappen vergeten bent.
Natuurlijk we doen het zelf maar toch. Het is niet zo ingewikkeld dat ding thuis te laten, iets wat ik de laatste tijd ook meer dan regelmatig doe, maar dat zijn dan juist die momenten dat ze je echt dringend nodig blijken te hebben.
Toen ik vorige week het woord nieuwe mobiel liet vallen kreeg ik vanuit mijn huiskamer diverse blikken toegeworpen, figuurlijk gelukkig, letterlijk liggen die dingen ook regelmatig voor handen omdat ze die klerezooi nooit opruimen, waarom in vredesnaam, je hebt dat ding toch nooit bij je. Je gebruikt hem als wekker en zelfs dat lukt je niet.
Gelijk hebben ze maar die bewuste zonnige dag in juni bleek ik wel dringend nodig. Mijn andere nazaat die zich inmiddels in de zesde klas van het Atheneum zou gaan melden bleek een dusdanige stoorzender dat daar graag met onmiddellijke ingang over gesproken diende te worden.
Daar ging moeder, weg van de borrel, op naar de school aan de andere kant van de brug, de brug waar iedere ochtend een file voor staat waardoor nazaat nummer drie te laat in hetzelfde pand arriveert als nummer twee.
U begrijpt het al, in dit zeer chaotische doch gezellige gezin is het totaal onvoorspelbaar wie wat en waar zich iets in een week of zelfs binnen vierentwintig uur voor gaat doen.
Aangekomen op school werd mij direct zonder omwegen meegedeeld dat mijn kind een meer dan storende factor was.
Gezien de alcoholwalm die ik op dat moment ongetwijfeld verspreidde zal de betreffende mentor zich daar niet direct over verbaasd hebben.
Het feit dat zij hem niet in de hand konden houden lag niet aan hen, uiteraard want zij zijn daarvoor opgeleid, ik ben slechts de amateur in het geheel, die probeert hem in het gareel te houden. Toen ik ze op dit feit had gewezen werd er een klein stapje teruggenomen door de dame in kwestie.
Hij mocht het proberen, volgend schooljaar, mits hij binnen een week ongeveer 27 opdrachten zou inleveren die hij het afgelopen schooljaar nog niet afgeleverd.
Voor mijn manager in spe was dit geen probleem. Zeven emails en drie uur later lagen alle opdrachten op het betreffende bureau en mocht mijnheer alsnog op dezelfde school gaan werken aan zijn heden, verleden maar vooral aan zijn toekomst.
Meer lezen? www,ingrddebruijn.nl
Heden verleden geen toekomst?
Door Ingrid_Nelis nieuw sinds over 3 jaren
Heden verleden geen toekomst?
Tringggggggggggggggg, telefoon, nu even niet denk ik en druk weg. Terwijl ik sta te genieten van een witte wijn onder het genot van een lekker hapje op de afscheidsborrel van mijn jongste nazaat van het deel dat mijn in vroeger tijden kleuterschool noemde blijkt er iemand op deze aardkloot te zijn die mij heel ernstig nodig heeft.
Waar zijn de tijden gebleven dat we geen mobieltjes hadden. Dat je ongestoord op een borrel kon zitten, dat je niet in de rij van de kassa bij AH gebeld werd met de boodschap wat je allemaal aan boodschappen vergeten bent.
Natuurlijk we doen het zelf maar toch. Het is niet zo ingewikkeld dat ding thuis te laten, iets wat ik de laatste tijd ook meer dan regelmatig doe, maar dat zijn dan juist die momenten dat ze je echt dringend nodig blijken te hebben.
Toen ik vorige week het woord nieuwe mobiel liet vallen kreeg ik vanuit mijn huiskamer diverse blikken toegeworpen, figuurlijk gelukkig, letterlijk liggen die dingen ook regelmatig voor handen omdat ze die klerezooi nooit opruimen, waarom in vredesnaam, je hebt dat ding toch nooit bij je. Je gebruikt hem als wekker en zelfs dat lukt je niet.
Gelijk hebben ze maar die bewuste zonnige dag in juni bleek ik wel dringend nodig. Mijn andere nazaat die zich inmiddels in de zesde klas van het Atheneum zou gaan melden bleek een dusdanige stoorzender dat daar graag met onmiddellijke ingang over gesproken diende te worden.
Daar ging moeder, weg van de borrel, op naar de school aan de andere kant van de brug, de brug waar iedere ochtend een file voor staat waardoor nazaat nummer drie te laat in hetzelfde pand arriveert als nummer twee.
U begrijpt het al, in dit zeer chaotische doch gezellige gezin is het totaal onvoorspelbaar wie wat en waar zich iets in een week of zelfs binnen vierentwintig uur voor gaat doen.
Aangekomen op school werd mij direct zonder omwegen meegedeeld dat mijn kind een meer dan storende factor was.
Gezien de alcoholwalm die ik op dat moment ongetwijfeld verspreidde zal de betreffende mentor zich daar niet direct over verbaasd hebben.
Het feit dat zij hem niet in de hand konden houden lag niet aan hen, uiteraard want zij zijn daarvoor opgeleid, ik ben slechts de amateur in het geheel, die probeert hem in het gareel te houden. Toen ik ze op dit feit had gewezen werd er een klein stapje teruggenomen door de dame in kwestie.
Hij mocht het proberen, volgend schooljaar, mits hij binnen een week ongeveer 27 opdrachten zou inleveren die hij het afgelopen schooljaar nog niet afgeleverd.
Voor mijn manager in spe was dit geen probleem. Zeven emails en drie uur later lagen alle opdrachten op het betreffende bureau en mocht mijnheer alsnog op dezelfde school gaan werken aan zijn heden, verleden maar vooral aan zijn toekomst.
Meer lezen? www,ingrddebruijn.nl
Tringggggggggggggggg, telefoon, nu even niet denk ik en druk weg. Terwijl ik sta te genieten van een witte wijn onder het genot van een lekker hapje op de afscheidsborrel van mijn jongste nazaat van het deel dat mijn in vroeger tijden kleuterschool noemde blijkt er iemand op deze aardkloot te zijn die mij heel ernstig nodig heeft.
Waar zijn de tijden gebleven dat we geen mobieltjes hadden. Dat je ongestoord op een borrel kon zitten, dat je niet in de rij van de kassa bij AH gebeld werd met de boodschap wat je allemaal aan boodschappen vergeten bent.
Natuurlijk we doen het zelf maar toch. Het is niet zo ingewikkeld dat ding thuis te laten, iets wat ik de laatste tijd ook meer dan regelmatig doe, maar dat zijn dan juist die momenten dat ze je echt dringend nodig blijken te hebben.
Toen ik vorige week het woord nieuwe mobiel liet vallen kreeg ik vanuit mijn huiskamer diverse blikken toegeworpen, figuurlijk gelukkig, letterlijk liggen die dingen ook regelmatig voor handen omdat ze die klerezooi nooit opruimen, waarom in vredesnaam, je hebt dat ding toch nooit bij je. Je gebruikt hem als wekker en zelfs dat lukt je niet.
Gelijk hebben ze maar die bewuste zonnige dag in juni bleek ik wel dringend nodig. Mijn andere nazaat die zich inmiddels in de zesde klas van het Atheneum zou gaan melden bleek een dusdanige stoorzender dat daar graag met onmiddellijke ingang over gesproken diende te worden.
Daar ging moeder, weg van de borrel, op naar de school aan de andere kant van de brug, de brug waar iedere ochtend een file voor staat waardoor nazaat nummer drie te laat in hetzelfde pand arriveert als nummer twee.
U begrijpt het al, in dit zeer chaotische doch gezellige gezin is het totaal onvoorspelbaar wie wat en waar zich iets in een week of zelfs binnen vierentwintig uur voor gaat doen.
Aangekomen op school werd mij direct zonder omwegen meegedeeld dat mijn kind een meer dan storende factor was.
Gezien de alcoholwalm die ik op dat moment ongetwijfeld verspreidde zal de betreffende mentor zich daar niet direct over verbaasd hebben.
Het feit dat zij hem niet in de hand konden houden lag niet aan hen, uiteraard want zij zijn daarvoor opgeleid, ik ben slechts de amateur in het geheel, die probeert hem in het gareel te houden. Toen ik ze op dit feit had gewezen werd er een klein stapje teruggenomen door de dame in kwestie.
Hij mocht het proberen, volgend schooljaar, mits hij binnen een week ongeveer 27 opdrachten zou inleveren die hij het afgelopen schooljaar nog niet afgeleverd.
Voor mijn manager in spe was dit geen probleem. Zeven emails en drie uur later lagen alle opdrachten op het betreffende bureau en mocht mijnheer alsnog op dezelfde school gaan werken aan zijn heden, verleden maar vooral aan zijn toekomst.
Meer lezen? www,ingrddebruijn.nl
Reacties