Levenselixer

Overmand door verdriet en mededogen met naasten die het zelfde doormaakten of wie het nog te wachten stond, begon ik mijn zoektocht naar het ultieme medicijn. Het medicijn dat iedere ziekte zou genezen, het levenselixer, de vernietiger van dood en diep verdriet. De tocht was lang en zwaar maar ik hield vol omdat ik wist dat het bestond.
Uiteindelijk vond ik het in een streek ver buiten de beschaving, waarschijnlijk was het God zelf die het mij gaf maar in de gedaante van een oude vermoeide man wiens ogen verraadden dat alle ellende op deze aardkloot zijn deel was geweest. Hij sprak:”Neem het, ervaar de weldaad en vernietig het voor de vloek overwint.”
Het was een kruik gevuld met water en door telkens nieuw water toe te voegen voor de kruik helemaal leeg was ontstond nieuw levenselixer, onbeperkt bruikbaar.
Iedere ziekte was te genezen door 28 dagen een klein deel te drinken, een maancyclus ongeacht de aard van de ziekte. Kanker, aids, melaatsheid, brandwonden, kreupelen, alles genas in 28 dagen.
Alle volkeren op aarde smeekten mij om hulp, de rijken beloofden mij oneindige rijkdom, generaals vervolgden mij om dit machtige wapen te verkrijgen.
Maar ik bleef mijn geweten trouw en hielp arme mensen, mannen die kostwinnaar waren voor hun gezin, moeders die hun kinderen moesten verzorgen, mensen die het niet verdiend hadden om te vroeg te sterven en ik voelde me heilig en vroom dat ik zoveel goeds deed, jaren aan een stuk tot ik de vloek zag.
Ik wilde fruit maken met de heilzame werking van het elixer om nog meer mensen te kunnen helpen en om die reden besprenkelde ik planten en bomen. Iedere plant en boom die ik besprenkeld heb stierf uiteindelijk verschrompeld van ouderdom zonder nog ooit fruit of een bloem geproduceerd te hebben en ik begreep niet waarom. Het kostte mij jaren om de afschuwelijke waarheid, de vloek, de schoonheid van ziekte te ontdekken.
Een plant die de dreiging voelt van de dood gaat haar voortbestaan verzekeren door voor nageslacht te zorgen, bloemen en fruit. Als er geen dreiging is komt er ook geen nageslacht. De mogelijkheid van eeuwig leven, neemt de noodzaak tot voortplanting weg en daarmee sterft ook de liefde uit.
Door ziekte te bannen uit de wereld wordt ook veel van de liefde gebannen en ontstaat een harteloze harde maatschappij waar de liefde voor het leven ondergeschikt raakt. Het einde van ziektes is het einde van onze beschaving en alles waarvoor liefdevolle mensen leven.
De kruik is leeg. De vernietiger van dood en diep verdriet heeft nooit bestaan.