De twee wegen naar geluk
Wat de zin is van het leven weet (bijna?) niemand. We hebben ons wel een levensdoel gesteld: we moeten het geluk opzoeken.
Het is mijn visie dat je geluk op slechts twee manieren kunt bereiken.
Het is mijn visie dat je geluk op slechts twee manieren kunt bereiken.
-
Geplaatst:7 maanden geleden, populair sinds 7 maanden (in 20 uur)
-
Door:
-
Categorie:
-
Bronlink:
-
-
Discussie:
Reageren op dit artikel? Log in of registreer jezelf
Waarom eKudos gebruiken
- Deel en ontdek nieuws, video’s, foto’s en tips
- Schrijf en plaats nieuws dat jij belangrijk vindt
- Start een vriendennetwerk
- Stem! Op ekudos is heel Nederland de redactie
- Geef je mening en start discussies
- Volg het nieuws van vrienden en bekenden
- Start een weblog met gelijk een groot publiek
- Ontdek het leukste en beste nieuws van het web
Wat ik bedoel is dat zoals jij het opschrijft dat het wel erg gemakkelijk klinkt. Als je (bijvoorbeeld) seksueel misbruikt bent, dan kan je dat niet 'eventjes' aan de kant zetten. Maar het uiteindelijke doel is dat je iedere kwetsuur integreerd in je ziel.
Ik ben het dus niet zozeer met je oneens, maar het dient wel genuanceerd te worden.
De stelling "geluk najagen is zinloos omdat het niet buiten jezelf te vinden is." ben ik helemaal mee eens. Toch betekent het niet dat je daarom maar passief je leven aan je voorbij moet laten gaan. Je moet actief op zoek gaan naar datgeen je denkt dat jouw geluk zal brengen. Je zal het nooit volledig vinden, maar onderweg kom je inderdaad tot de ontdekking dat het in jezelf te vinden is. Volgens mij moet je wel aan deze reis beginnen. En uiteindelijk is het geluk in jezelf vinden ook iets wat gevoed moet worden toch?
Het leven neemt soms een eigen wending waar je totaal geen invloed op hebt. Daar heb ik het eigenlijk een beetje over in mijn reactie. En vooral hoe daar mee om te gaan. Dat is dé grote kunst van het leven
Wat jij aanroert is (voor mij dan) eigenlijk zo gewoon dat ik er niet eens aan gedacht heb. Ik heb mijn hele leven er naar gestreefd om mijzelf in een situatie te laten komen die me past. Ik heb ruim 20 jaar in loondienst gewerkt. Maar had al snel door dat dat mij niet zo past. Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk ben ik succesvol voor mijzelf gaan werken.
Maar stilzwijgend ga ik er van uit dat iedereen er aan werkt om een leven te krijgen dat hem of haar aanstaat. Ik meende dat dat geen betoog behoefde. Zodoende richtte ik me op de zaken in het leven die zich aandienen en waar een mens mee moet zien om te gaan.
En wijsheid hieromtrent kan een mens nooit genoeg opdoen. Daarom ben ik ook dankbaar dat ik van nature een onderzoekende aard heb. Het in de loop van mijn leven geleerde is me uitstekend van pas gekomen. Het verbaast me ook eigenlijk dat veel mensen zich hier nooit in verdiepen. Zoals je ziet trekt dit onderwerp weinig belangstelling.
Terwijl je oppervlakkig zou denken dat iedereen gelukkig wil zijn en hiervoor bagage op wil doen.
Wat jou bijzonder maakt is dat jij je hele leven hier al mee bezig bent en zelf de verantwoordelijk er voor neemt. Hulde hiervoor! Helaas zijn er, in mijn beleving althans, heel veel mensen die zich louter en alleen bezighouden met het op korte termijn bereiken van quasi-geluk, i.e. geluk vinden in de consumptie van materiele zaken en bereiken van sociale status.
Velen zien dit namelijk als het 'verplichte/acceptable' sociale pad. Ik wil mensen juist aanmoedigen om in te zien dat dit niet het enige pad hoeft te zijn. Ik wil mensen wakker schudden. Ik ben er van overtuigd dat in iedereen een onderzoeker zit, maar in ons huidige sociale construct durven maar weinigen daar aandacht aan te geven.
Je moet het zo zien: iedereen verkeert in een bepaalde ontwikkelingsfase. Om het inzichtelijk te maken noem ik het maar de 'basisschool'. De één zit in groep 1 , de ander in groep 8. En alle fases daartussen. En natuurlijk zijn er onderwijzers: het leven zelf. Sommige mensen zijn vlotte leerlingen, anderen blijven maar hangen in de lagere klassen. Maar iedereen heeft de kans om 'over te gaan' naar de volgende groep. Zelf probeer ik leerlingen verder te helpen, maar dan moeten ze uiteraard wel meewerken. Want er zijn zelfs leerlingen die niet eens door hebben dat ze op de 'basisschool' zitten.
Volgens mij ga je de mist in bij het woord -moeten- in de laatste zin.
Want jij en ik moeten namelijk helemaal niets
enkel doodgaan.
Zelfs dat 'moet' je niet, gaat vanzelf.
'zen' zonder hoofdletters
en uitroeptekens
'het is een keuze'
is geen zen
ga met de stroom
(vrij vertaald)
zen is niets
niets is alles
Het is veel makkelijker om gewoon een muts op te zetten, sindsdien ben ik altijd goed gemutst. Voor de rest moet je gewoon niet mutsen.
Ik ben m'n vrouw verloren... aanvankelijk miste ik haar intens, maar gaandeweg zag ik in hoe afhankelijk ik van haar geworden was. Ik heb nu mijn eigen kracht ontdekt en ben ik gelukkiger dan ooit.
Mijn vrouw is overleden... dat is een enorme opluchting... wat een kreng was dat. Ik voel me weer vrij !
Mijn vrouw is overleden... dat is een enorme opluchting... ze had een vreselijke vorm van kanker, nu is ze weer vrij...
@marsman
Het is maar net hoe je er instaat, is het niet? Of er wat verwerkt moet worden?
06-10-2011 om 23:57
Niet dat wat wij meemaken is van belang, maar hoe we er mee om gaan is van belang.
Veel kernachtiger kan ik het niet zeggen denk ik.
07-10-2011 om 00:06
Juist zo'n uitspraak staat je geluk in de weg. Je moet je eigen dood en die van hen waar je van houdt zo leren aanvaarden als ze komen. De weg naar de Dood kan afschuwelijk en wonderlijk schoon zijn tegelijk.
Buitengewone wijze uitspraak! TOP.