Vergeving doe je voor jezelf.

Er zijn dingen die je iemand nooit kunt vergeven, dat zijn dingen die je de rest van je leven achtervolgen. Je draagt ze mee tot in je kist.
Vergeven of vergeten ? ... De pijn blijft.

@GREET

Als jij denkt, er van overtuigt bent, dat vergeven niet werkt, dat de pijn blijft, welk resultaat denk je dan dat je krijgt door zo te denken? M.a.w. je staat jezelf niets eens toe, je gunt jezelf niet eens de mogelijkheid, dat het wel eens anders zou kunnen zijn en dat de pijn wel verdwijnt......

Wat jullie dan ook gedaan hebben, ik vergeef jullie allen!

Je kan alleen vergeven als je het ook echt meent. Het leven kan heel kort zijn. Als je dat in ogenschouw neemt is het niet zo moeilijk om over bepaalde dingen heen te stappen. Leve het leven!!

Dat is het hem nou juist...als je vergeeft hoef je het niet je hele leven mee te dragen. Ik kan geen dingen bedenken die onvergefelijk zijn.
En daarmee kom je ook tot de kern. Ik ben wel tijdelijk te kwetsen, maar niet voor altijd.

Is vergeven vergeten?

Pluim Brom! Van mij mag je lekker door brommen.....

Vergeven is trouwens ook een groeiproces. In eerste instantie ben je wellicht boos, of andere negatieve gevoelens. En die gaan natuurlijk niet als bij toverslag weg. Ook afhankelijk van het aangedane. Uitschelden, daar lach ik om. Maar lichamelijk of geestelijk geweld is natuurlijk wat anders. Dat heeft tijd nodig om het vergeven goed te laten inzinken.

Dan is het een kwestie van de persoon op negeren te zetten tot ie weer normaal kan doen. Zo werkt dat bij mij tenminste. Sommige mensen kunnen er niet tegen vergeven te worden en zoeken liever de confrontatie weer op.

Ergens moet je geloven dat jouw positieve houding (vergeven) ook een positieve invloed heeft op de ander. Het is allemaal energie, weet je, wat zijn weg zoekt. Elke gedachte heeft effect op anderen.

@robslijper: Een oneliner uitleggen is net zoiets als een mop uitleggen. Dat doe je gewoon niet.

Goed @robslijper, een serieus antwoord dan. Het begrip "Vergeving" is net als het begrip "Ziel" iets wat bij uitstek met religie gerelateerd wordt. Ik ben niet religieus. Sterker nog: Ik ben niet a-religieus, ik ben anti-religieus. Ik beschouw religie als één van de meest excessieve uitwassen van de mensheid.
Als ik ruzie heb met iemand, of een meningsverschil, wat valt er dan te vergeven? De dingen zijn zoals ze zijn. Ik verwacht beslist niet dat de hele wereld het verplicht met mij eens is. Ik werk al heel wat jaren in een winkel. Ik weet dat ik zo nu en dan mensen tegen zal komen (gelukkig niet vaak) waarmee ik een conflict krijg. Als dat is, omdat een klant vindt dat hij niet correct geholpen is, ben ik zonder meer bereid om m'n excuses aan te bieden en de klacht op te lossen, maar op vergeving zit ik echt niet te wachten, net zo min als m'n klant.
Als ik ruzie heb, zal het eerder zijn met een bekende, of nauwe relatie (mijn vrouw komt daarvoor af en toe in aanmerking, of mijn zoon). En dan? Een halfuurtje later is de lucht weer geklaard en kan je weer verder. Waarom zou ik haar moeten vergeven, of zij mij? Het is al helemaal niet dat zoiets m'n leven vergiftigd. Als ik echt niet met iemand door één deur kan, waarom moet ik dan contacten met zo iemand onderhouden? Heeft vergeven dan zin? Waarom, we zijn het toch niet eens. Natuurlijk slaap ik weleens een nachtje slecht als ik een conflict met iemand heb, maar daarna zet ik me daar overheen. Ik ben het daarin meer met @Annekeetje eens: Je moet je er overheen zetten.

Ik maak die koppeling niet, religie en vergeving. Als atheïst kun je vergeving toepassen. Misschien is vergeving een te geladen woord, misschien is het beter als ik zeg 'iemand niet veroordelen'. Er komt een dag dat de wetenschap ons gaat vertellen dat het inderdaad zo is dat als je positief denkt, dat dat een positief effect heeft op jezelf en op de ander. Er komt een dag dat de wetenschap ons vertelt dat als je negatief denkt over een ander, je de ander en jezelf negatief beïnvloed. Ze gaan ons vertellen dat 'vergeving' gezond voor je is. Eigenlijk weten ze dat nu al, het wordt alleen nog niet verkondigd.

Vergeven is zo christelijk. Ik ben het helemaal met @robbielab eens. Wat is er te vergeven? Je moet uiteindelijk zelf zorgen dat je je relaties naar een volwassener niveau brengt.

Maar dat vergeven... het klinkt mij typisch in de oren als de verheven grootsheid van een christelijk mens. Alleen al omdat vergeving een zondaar nodig heeft. Een zondaar heeft je groot leed toegebracht, maar de barmhartige christen is in staat dat leed te overstijgen en schenkt de zondaar vergiffenis. De zondaar heeft natuurlijk intussen diep berouw. Of nog mooier, de zondaar heeft geeneens berouw, maar toch schenk je vergeving, liefst gesterkt door god. Ik kan gewoon niks met 'vergeven'.

Ik weet niet of jij dat weet Brom, maar het is mij niet gelukt om het idee God (hogere macht, schepper, liefde) als onafhankelijk en puur begrip te presenteren. Het wordt door iedereen gekoppeld aan dogma, kerk en religie. Draadjes als "Zeg God en iedereen ontploft" zijn daar getuigen van. Nu met vergeving geldt precies hetzelfde. Zodra ik erover begin wordt de kerk en het christendom erbij gehaald. Ik wil dat niet, maar het gebeurt wel en dat is keer op keer erg frustrerend kan ik je vertellen, omdat het laat zien hoeveel haat de kerk als machtsorgaan gezaaid heeft. Werkelijk ongelofelijk hoeveel religie heeft verpest.