Hoezo geen vrije meningsuiting?

Hoezo geen vrije meningsuiting?
Vrijdag 10 december 2010

Intensief Casemanagement is een hulpverleningsmethodiek die, naast Reactivatie o.a. voor vrije meningsuiting staat. Ik weet waar ik over praat want ik heb dat zelf, samen met mensen waar het omgaat, als methodiek mogen uitwerken. Niet de hulpverlener staat centraal, maar juist de mens waar het op gaat. Op een zeer praktische manier. Niet meepraten maar eerlijk en openhartig zijn. Zakelijk zijn.
Alles moet er aan gedaan worden om mensen zoveel mogelijk te stimuleren om voor hun mening uit te komen; Betrouwbaarheid. Het betrouwbaar zijn en er van op aan kunnen dat de ander meent wat die zegt. Dat de ander staat voor haar of zijn woord. En ook blijft. Dat betekent “open kaart” spelen.

Is het gek dat van politici dezelfde “betrouwbaarheid” of “open kaart” spelen wordt verwacht. Nee dus. Temeer daar de politiek nu helaas niet uitblinkt in te laten zien waar men voor staat. Onduidelijkheid, vakjargon, moeilijke zinnen en woorden maken dat de boodschap van de politicus vaak, zeer vaak, met veel geheimzinnigheid omkleed wordt. Een onduidelijkheid die het de kiezer uiteindelijk alleen maar moeilijk maakt om te kiezen. Je weet immers nooit of de politicus zich houdt aan diens eerdere standpunten. Te vaak blijkt die dat niet te doen.

Zeg nu eens wat je echt vindt. Breng eens met die visie een stem uit. En blijf daar eens bij in plaats van maar te jojojen.

Wat dat betreft lijkt mij de boodschap van Wikileaks prima. Ook groepen die dit steunen lijken mij prima. Ik zal daarmee wel verdacht worden maar het zij zo. Dat is het uiten van een mening en onze cultuur zou de vrijheid van meningsuiting juist bepleiten. Of is dat soms niet zo?

Het is toch te zot dat bepaalde, weer andere groepen natuurlijk, dienstverleners hun diensten aan Wikileaks bevriezen omdat er voor “openheid van zaken” wordt geknokt. Dat is toch het gevolg van een werelds communicatiemiddel als internet. Of niet soms?

Ik vind het prima wat Wikileaks probeert: Opheffen van censuur (Overheden?) en staan voor Openheid van mening (burgers).

Mijn steun hebben ze.

En ik ben 63 jaar, dus echt geen nieuwkomer meer. Ik vermoed dat vele met mij, jong en oud, ook iets dergelijks denken. Dus ik vermoed dat politici een lastig dilemma krijgen.
Blijven ze koste wat kost proberen om hun “censuur te behouden” of gaan ze hun energie gebruiken om te “leren met de waarheid” om te gaan.

Steef Hoogendam