Mama, mag ik dood?
Christel heeft in het holst van de nacht de touwtjes zelf in handen genomen. Besloten om nergens meer op te wachten. De stekker er uit te trekken.
-
Geplaatst:ongeveer 1 jaar geleden, populair sinds ongeveer 1 jaar (in 1 uur)
-
Door:
-
Categorie:
-
Bronlink:
-
-
Discussie:
Reageren op dit artikel? Log in of registreer jezelf
Waarom eKudos gebruiken
- Deel en ontdek nieuws, video’s, foto’s en tips
- Schrijf en plaats nieuws dat jij belangrijk vindt
- Start een vriendennetwerk
- Stem! Op ekudos is heel Nederland de redactie
- Geef je mening en start discussies
- Volg het nieuws van vrienden en bekenden
- Start een weblog met gelijk een groot publiek
- Ontdek het leukste en beste nieuws van het web
Stel je eens voor: een kind dat zelf de stekker er uit moet trekken om uit haar lijden verlost te zijn.
Mensen die een traumatische gebeurtenis meemaken willen soms hun verhaal kwijt. En ik denk dat je dit toch wel onder een traumatische gebeurtenis kan scharen. Ik had ook bij het overlijden van mijn kind willen zijn, maar de omstandigheden maakte dat niet mogelijk. Dat is een innerlijk gevoel wat niet te verklaren is. Iemand overdragen aan de dood is een oergevoel en dat is deze moeder ontnomen. En uiteraard het kind ook. En dat is minstens zo triest als een kind afstaan aan de dood.
En dat is misschien ook een reden om een verhaal te vertellen, je wilt begrip ontmoeten. Ik denk dat ik deze moeder begrijp. Het is troostend om begrepen te worden. Dat verlicht het gevoel van eenzaamheid in zo'n gebeurtenis.