GWTN-7: Hoe komen ze erbij? Het is juist omgekeerd!

GWTN-7: Hoe komen ze erbij? Het is juist omgekeerd!

Ik kan en durf te beweren dat ze er werkelijk niets van begrijpen.
Een blad in het zuiden van ons landje gaat blijkbaar binnenkort een artikel serie wijden aan het Zorgdoolhof in de zorgsector.
Op zich lijkt dat positief maar wat doet alarmeren?
De opmerking van een behartiger van de NPCF (Ned. Patiënten consumenten federatie). Deze beweert dat de zorgsector een sterke verandering doormaakt: aanbodgestuurd naar vraaggestuurd doormaakt.
Hoe komt deze mevrouw erbij?
Eerst een verduidelijking in het kort. Betekenissen
Aanbodgestuurd: Het aanbod, dus de zogenaamde deskundigen, bepaalt wat er moet gebeuren.
Vraaggestuurd: Niet het aanbod, maar de mens, de klant, de cliënt, wordt door duidelijke taal geholpen om diens eigen belang te zien en kan daardoor zelf te bepalen wat er moet gebeuren om uit de ellende te komen. Dus de mens zelf bepaalt uiteindelijk wat er moet gebeuren. Dit wordt omgezet in activiteiten van alle partijen. Dit heeft een reactiverende werking voor de mens.
Ik ben duidelijk een voorstander van de laatste vorm.

In 2002 verscheen bij uitgeverij Coutinho het boek Intensief Casemanagement & Complexe meervoudige problemen. Een boek waarin hartstochtelijk werd gepleit voor een beweging van een Aanbodgestuurd naar Vraaggestuurde benadering. Naast een warm pleidooi voor vraagsturing, werd ook nog eens in de periode daarvoor een methodiek ontwikkeld, die daaraan vorm kon geven. Een groot deel van de Nederlandse Hogescholen kreeg daarover voorlichting.
Conclusie: Ze snappen er niets van.
In de jaren 2003 en 2004 wilde een revalidatiecentrum in het zuiden van Nederland een ontwikkeling inzetten richting vraagsturing. Jammer want… Allen die dat wilden werden ontslagen of kregen uiteindelijk een andere functie. Van hoog tot laag. Jammer dus.
In 2005 werd gefuseerd en werd juist een tegenovergestelde beweging gemaakt . Een beweging dat patiënten juist geen vraagsturing wilden maar meer en meer aanbodsturing. Zo beweerde de directie.
En nu deze artikelenreeks en de uitspraak van die ene mevrouw.
Wat een onzin.

Het heeft mij alleen maar overtuigd dat het zinloos is om zich nog met hulpverlening bezig te houden. Elk zinnig mens ziet toch dat er steeds meer een beweging gaande is, landelijk, regionaal, provinciaal, plaatselijk van vraagsturing richting aanbodsturing. In ieder geval ik. Een beweging waar ik niet gelukkig mee ben maar wie vraagt de gewone mens nog wat in deze tijd. Steeds minder wordt aan de mens zelf iets gevraagd. Vanaf 1993 vergeefs daarvoor strijden zegt genoeg. Het tegenovergestelde gebeurt.
Voor mij is helder dat betrokkenen niet lijken te weten welke beweging daadwerkelijk aan de gang is.

Onzinnig.

Steef Hoogendam