Dezelfde boeg... Altijd een andere bestemming

Yup, waarachtitg, een stukje zelfreflectie. Want! Uiteindelijk zijn we daar allemaal wel eens aan toe.

Waar dit stukje schrijven toe gaat leiden heb ik nog geen enkel idee in, ik doe maar eens gewoon iets. Ik woon in Spanje, dat zal sommigen van jullie niet ontgaan zijn en inmiddels al een twee jaar. Heb wel ook in andere landen gewoond binnen Europa, Denemarken bijvoorbeeld, Nederland natuurlijk, Zweden, Portugal en wat langere verblijven gehad in een aantal steden zoals Londen, Wenen, Berlijn en ik vergeet er een aantal. En ik heb veel gereisd..

Zo gaat dat. Ik zit nu op een bankje in een plaatsje dat Surgena heet. Dat bankje bevind zich op een heel oud treinstation dat bijzonder mooi is opgeknapt. Het leuke van dit station is dat het nergens heen gaat. Onder Franco was het ijzeren spoor al weggehaald. Ik zit dus op een bankje op een oud stationnetje dit op mijn netboek te typen en kan niet helpen mijzelf bijzonder bevoorrecht te vinden dat ik dat gewoon kan doen.

Ik ben niet bijzonder, ik ben niet speciaal en ik ben niet anders dan andere mensen, maar toch.. Toch voel ik mijzelf bevoorrecht. Hoe is dat toch allemaal zo gekomen, denk ik wel eens. Heb heus aardig wat tegenslagen gekend in mijn leven. Zo zie ik bijvoorbeeld mijn kind nooit. Al jaren niet meer. Zo ben ik oude vrienden uit het oog verloren. Zo heb ik nooit echt het gevoel gehad,, ergens thuis te zijn.

Maar, terwijl ik hier helemaal alleen op dit bankje zit onder een houten luifel op een gietijzerenh station zonder bestemming, en in de verte de September bliksem boven de bergen zie flitsen, kan ik het niet helpen om mijzelf bijzonder gelukkig te prijzen, gewoon omdat ik voel dat ik hier zit, dat ik de verre regen boven de bergen kan ruiken, dat de hitte van de zomer eindelijk langzaam weggaat, dat er twee katten met drie kittens een stukje verderop sprinkhanen aan het jagen zijn tussen de restanten van wat eens een spoorlijn was, ik net verse vijgen heb geplukt op weg hier naar toe. De krekels hoor, en weet dat, wanneer ik langzaam terugwandel naar waar ik zojuist vandaan kwam, ik nog lang niet mijn eindbestemming heb bereikt.

Ik ben toch een bevoorrechte man, denk ik dan wel eens

Uw Elq..