Artsen denken dat patiënt ze begrijpt
Patiënten begrijpen lang niet altijd wat de dokter zegt. Maar de behandelaar denkt dat hij wel begrepen wordt, blijkt uit kleinschalig onderzoek.
Hieruit bleek dat slechts 18 procent van de patiënten wist wat de naam van hun behandelend arts was en slechts 57 procent wist hoe hun diagnose luidde. De behandelaars dachten echter dat driekwart van de patiënten zijn diagnose kende en dat iedereen hun naam wist.
Hieruit bleek dat slechts 18 procent van de patiënten wist wat de naam van hun behandelend arts was en slechts 57 procent wist hoe hun diagnose luidde. De behandelaars dachten echter dat driekwart van de patiënten zijn diagnose kende en dat iedereen hun naam wist.
-
Geplaatst:ongeveer 1 jaar geleden, populair sinds ongeveer 1 jaar (in 13 uur)
-
Door:
-
Categorie:
-
Bronlink:
-
-
Discussie:
Reageren op dit artikel? Log in of registreer jezelf
Waarom eKudos gebruiken
- Deel en ontdek nieuws, video’s, foto’s en tips
- Schrijf en plaats nieuws dat jij belangrijk vindt
- Start een vriendennetwerk
- Stem! Op ekudos is heel Nederland de redactie
- Geef je mening en start discussies
- Volg het nieuws van vrienden en bekenden
- Start een weblog met gelijk een groot publiek
- Ontdek het leukste en beste nieuws van het web
Dan schrijft ze de aandoening op, en vraagt ze het aan mij. Ik pak er dan een medisch woordenboek bij en het internet, en leg haar in "gewone mensentaal" uit wat er aan de hand is. Hierbij ga ik natuurlijk wel zo nauwkeurig mogelijk te werk.
Wij gaan altijd mee, dan kunnen er ook geen misverstanden ontstaan.
Ik denk dat je het met die 2 woorden, "gewone mensentaal" precies uit legt waar de schoen wringt. Laten wij aannemen dat een dokter precies weet hoe een menselijk lichaam in elkaar zit. Voor hun is het zeer begrijpelijk wat ze vertellen en denken ze dus dat een patiënt het ook begrijpt. Maar helaas is een mens daar een leek in en durfen ze vaak niet verder te vragen omdat ze het toch niet begrijpen of er is geen tijd voor. Iets heel anders als voorbeeld. Ik ben b.v.b. compleet digibeet op de computer. Nu komt iemand het mij uitleggen, die dagelijks met een computer omgaat. Voor hem is het zeer begrijpelijk maar ik ben bij de 2e zin al vergeten waar hij het over heeft en durf niets meer te vragen omdat ik bang ben dat hij mij erg stom vindt en ik het toch niet zal begrijpen. Eens hadden wij een zieke poes en gingen naar de dierenarts. Dit was een nieuwe dierenarts. Hij ging ons eerst uitleggen hoe dat betreffende deel van het lichaam van de poes werkte en daarna pas wat er bij de poes aan haperde. Toen hij het eerste aan het uitleggen was dacht ik, schiet toch eens op want wat heb ik er aan hoe dat werkt, ik wil weten wat de poes mankeert. Maar wat was ik hem achteraf dankbaar want nu begreep ik het veel beter wat de poes mankeerde. Wat een geweldige dierenarts was dat. Eerst uitleggen hoe het werkte en daarna wat er aan haperde. Ik heb nog nooit zo'n fijne dierenarts mee gemaakt. Je moest wel geduld hebben maar het was na zijn uitleg zo begrijpelijk. Ik zou haast zeggen, "dierenarts was niet zijn beroep maar EEN ROEPING" Hij is later ook met zijn vrouwtje (ook dierenarts) naar Afrika gegaan om wilde dieren te helpen. Deze voorbeelden wijken wel een beetje van dit topic af maar ik denk dat doktoren zullen moeten inzien dat wat voor hun gesneden koek is voor de patiënt volkomen vreemd, omdat deze geen medicus is. En misschien speelt tijdgebrek ook een rol. Dit is wat ik bedoel met jouw woorden, "gewone mensentaal".
De vriendelijke groeten van Tijgertje.
Ik neem er dan ook alle tijd voor om mijn moeder iets uit te leggen, dat kan zo een uur of langer duren, en ik maak er een samenvatting van die ik dan voor haar print, eventueel nog met een afbeelding erbij van het betreffende lichaamsdeel. Maar artsen hebben maar weinig tijd om met een patient te praten, en ik heb eens gelezen van wat mondeling wordt overgedragen in communicatie, komt maar 70 procent goed over. Maar als ik iets vertel, moet ik wel heel zeker zijn van mijn zaak, en het uit zeer betrouwbare bronnen vertellen, en niet van een site die zo maar allemaal ditjes en datjes over medische aandoeningen bij elkaar schrijft.
Beste groeten, Rob
http://www.ntvg.nl/publicatie/pati%C3%ABnt-onthoudt-niets-van-consult-arts/volledig
http://www.nivel.nl/oc2/page.asp?PageID=12119
Het is dan verrot moeilijk om naderhand tegen je vader te moeten vertellen dat er geen behandeling meer mogelijk is, geen chemo,helemaal niets.
@Oberon jij ook bedankt.
Het jargon dat artsen aangeleerd krijgen in de opleiding en de 'wetenschappelijke' literatuur wordt voor 99% gecontroleerd door wat men zelf healthcare heeft genoemd.
Artsen worden vakkundig weggehouden van ontwikkelingen, die healthcare niet rijker maken.
Zelf kreeg ik al drie keer de kans en het genoegen om, met publiek erbij, in een discussie te gaan met medisch specialisten over een onderwerp waarin zij zelf bevoegd worden geacht.
Het gesprek verliep (van mijn kant althans, ) in mensentaal en de drie keren liep het voor de artsen heel faliekant af.
Intussen is dit bekend geraakt en wenst niemand nog van de beoefenaars van dat jargon, een publieke discussie (met mij).
Op een congres kwam een aangekondigde arts als spreker helemaal niet af en een geplande uitzending over psychotisch gedrag bij jongeren (met een formidabele 'case' – volgens de journalist) werd afgelast na contact met de arts (en misschien ook met healthcare)
Want in het telefoongesprek waarin de journalist de afgelasting meldde, viel heel sterk op, hoe de man zelf het medisch vakjargon van healthcare gebruikte.
Het jargon van de artsen is een schild waarmee men zichzelf in moeilijke situaties beschermt.
En wanneer toch iets fout loopt, dan is er het geprezen broederschap met de befaamde eed.
Waar het hier om gaat is de relatie arts-patiënt, je komt bij een voor jou vreemde arts en krijgt informatie over de ziekte die je hebt.
Wat mij dus bij staat uit een consult wat ik zelf een keer gehad heb was de eerste zin van de arts, "u heeft dit en dat en we gaan er dat en dat aan doen".
De schrik sloeg me om het hart, en de rest van het gesprek is volledig langs me heengegaan.
Naderhand heeft mijn man de informatie voor me aangevuld,daarom is het zo belangrijk dat er iemand meegaat naar zo'n gesprek.
Daar hoef je niet oud of bejaard voor te zijn, de schok kan er ook voor zorgen dat je geen informatie meer opneemt, daar kan de arts weinig aan doen behalve in een vervolg gesprek terugkomen op de zaak.
Dat klopt! Bij mij staat er ook altijd een vertegenwoordiger van de Pharmaffia naast me als ik me begeef op het internet of de tv aanzet. Hij zegt dan altijd misprijzend als ik dan weer één of ander onderzoek lees "Daar worden wij niet rijker van Dr Crypto" en trekt dan de stekker van mijn compu of tv er uit.
Hij heeft me trouwens ook al meerdere malen gewaarschuwd voor u. Shit... ik moet afsluiten... daar komt ie al weer aan....
Een verder gevaar is uiteraard dat deze zoektochten via Google tot een soort hypochondrie leiden (zoek maar even op op Google dit moeilijke woord als je het niet kent haha) waardoor er weer extra angst en onzekerheid bijkomen voor degenen die daar gevoelig voor zijn. "Vader Cats" zei al: een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest.
Weet je wat pas goed verwarrend is voor de patiënt?
Dat de ene week tegen je verteld wordt dat er geen behandeling meer mogelijk is, geen chemo geen bestraling helemaal niets....
En dat er dan een week later tegen die zelfde patiënt door weer een andere arts verteld wordt dat er een overleg komt over de eventuele behandeling en of ze gaan behandelen ja of nee.
Opereren is geen optie.
Ondertussen werd wel gezegd dat niets doen ook een optie is, dan krijg je of pijn of (in dit geval blaaskanker met uitzaaiingen buiten de blaas) begeven je nieren het, dat zou de mildste optie zijn, je versuft etc, etc.
Confronteer je dan zo'n arts met de eerder gedane uitspraak dan wordt er net gedaan alsof jij gek bent, gelukkig waren we met zijn drieën en nu weer getuigen zat dus.
Maar goed, we mogen nog een paar weken wachten op naar alle waarschijnlijkheid dezelfde uitspraak.
De diagnose is in ieder geval niet veranderd.
En ja, ik ben goed pissig.
Wij moesten in het geval van mijn vader het uit de artsen trékken om te horen dat de man dood zou gaan. Die gasten willen je gewoon niet zeggen dat je dood gaat.
Als ik op de nominatie sta om mijn carriere in het hiernamaals voort te zetten, dan wil ik dat gewoon horen van de dokter. En anders word ik uitermate onvriendelijk!
Sterven is een grondrecht en dat pakt niemand me af.
Ook mijn vader doet hier niet moeilijk over en natuurlijk is het verdrietig en natuurlijk doet het pijn.
Maar wat zou het opschieten als de arts zou zeggen dat mijn vader nog jaren vooruit kan terwijl het niet zo is?
Uitbehandeld wil niet zeggen dat je binnen een maand of wat dood bent, ook dat kan reuze meevallen, je weet het niet.
Waar ik niet tegen kan is de onzekerheid waar je dankzij het geklooi van deze artsen in verkeert, ik wil weten waar we aan toe zijn, daar hebben wij recht op.
Wij hebben een beperkte tijd met onze vader die wil ik niet laten verprutsen door gespeculeer snap je?