ont-moeten

Vlakbij mijn huis is een viaduct. Onder dat viaduct zijn parkeerplaatsen. Vanmiddag parkeerde ik daar, zoals wel vaker. Het was zeker niet koud, dus ik kwam met open raampje aanrijden. Al vlot zag ik een open plaatsje waar ik rustig opaf reed. Ondertussen hoorde ik via het open raampje muziek. Niet het akelig lekken van een veel te hard staande mp3-speler, maar het prettig geluid van een mondharmonica. Vlak naast 'mijn plekje' zat een man te spelen. Aan zijn mond het instrument, naast hem zijn hond, een plastic bakje water voor het dier, een open bierblik, een rugzakje en een skateboard. Het was een wonderlijke man. Hoewel ik overal dwarsdoorheen kon zien dat hij net als ik een echte veertiger was, had hij enerzijds iets extra jeugdigs, anderzijds had de tand des tijds wel heel fanatiek aan hem geknaagd. En dan die muziek! Het was niet mooi. Maar doordat het zo overduidelijk kwam uit een hart vol liefde, was het meer dan prachtig! Snel schakelde ik de motor van de auto en draide het raampje pas dicht nadat ik het portier had geopend.
"Muziek onder de brug. Is dát wat?!" begroete ik hem. Het melancholisch karakter van dat gegeven hoefde helemaal niet te worden uitgesproken.
We raakten in gesprek. Een kwartier (of was het een uur?) was zomaar voorbij. Hij was afkomstig uit een provinciestad 25 km verderop. Destijds naar Rotterdam gekomen omdat hij hier makkelijk aan zijn heroine kon komen. Nu was hij al 3½ jaar clean. 'Ja, drinken en blowen deed hij nog wel, maar dat wordt steeds moeilijker: nergens mag je nog binnen roken en nergens mag je nog buiten drinken.' Zo vatte hij het centraal probleem samen. Verlangen deed hij niets. Dromen en wensen had hij nog wél. Daar leefde hij voor. Op zijn initiatief gaven wij elkaar een heel klein cadeautje. Een munt waarvan de waarde niet het bedrag was dat erop stond afgebeeld, maar de herinnering aan onze ontmoeting.
Wij hoefden niets. Rustig liepen wij samen, keuvelend in dezelfde richting. Elk naar een huis. Zó hoef je niets meer. Zó kun je gewoon ont-moeten. Ik weet niet eens hoe hij heet, maar als wij elkaar weer zullen treffen, zullen wij beiden weten dat in deze stad je onvoorstelbaar rijk bent als je met je hart leeft.