De nieuwe drager (III)

Eén van die wetenschappers beschikte niet alleen over een uitzonderlijk scherpe geest, maar was ook onwaarschijnlijk fanatiek in zijn allesoverheersende drang om alles te weten en te doorgronden van het on-derwerp van zijn specialisme, namelijk: bomen en alles wat daarmee samenhing.
Ioan Aggarsson, zo heette deze grote man, wist werkelijk alles van bomen af, of hij dacht het te weten.
Een baanbrekende uitvinding van een briljante collega, de eminente geleerde Burgus Wilken, die ontdekte, dat er bepaalde electrische stromingen, trillingen en pulsaties in de atmosfeer voorkomen, waardoor planten met elkaar lijken te communiceren, bracht zijn onderzoek in een stroomversnelling terecht. Wilken wist namelijk apparaten te ontwikkelen, die deze stromingen konden opvangen en konden duiden en toen Aggarsson hiervan kennis nam en een grondige studie van de voorlopige resultaten had gemaakt, kwam hij tot een dramatisch besluit: hij besloot zélf een boom te worden!

(Op dit moment in het verhaal, dat Drygorieus mij vertelt, kan ik het niet helpen, dat ik hem een ongelovige blik toewerp, maar hij heft direct zijn handen in de lucht in een gebaar om mij tot geduld te manen en vervolgt zijn relaas:)
Natuurlijk vereiste de realisatie van zijn wens niet alleen een zeer verregaande specialistische kennis op chirurgisch gebied, maar ook een astronomisch bedrag aan geld. Dat laatste bleek nog het minste pro-bleem, want niet alleen beschikte Aggarsson zelf over een zeer aanzienlijk vermogen, het idee sprak mensen over de hele wereld aan en de benodigde fondsen werden vrij snel bijeengebracht.
De briljantste medische chirurgen onder zijn tijdgenoten namen daarop de enorme uitdaging aan om zijn plan tot werkelijkheid te maken en werden daarbij voortdurend gesteund en begeleid door de geleerde zélf, met zijn ongeëvenaarde kennis van bomen en alles wat daarmee te maken had.
Aggarsson had vooraf al laten vastleggen, dat zijn uiteindelijke nieuwe vorm van mens/boom geplaatst/geplant moest worden middenin het grootste tropische regenwoud dat in die dagen op aarde bestond en dat hij daarbij permanent zou worden aangesloten op de laatste, geperfectioneerde uitvoering van Burgus Wilken's apparaat. Aldus dacht hij wel in staat te zijn vanuit zijn nieuwe habitat desgewenst met zijn ex-medemensen kontakt te houden en hen op de hoogte te houden van zijn ervaringen, maar verzocht wel hem voor minstens een jaar niet te storen.
Aldus geschiedde en in de maanden daarna begon de interesse van de wereld in het grote experiment wat te tanen, mede door een grote toename van het aantal natuurrampen, die de aarde, zoals ik je al vertelde, reeds een poos teisterden. Deze rampen, die steeds gewelddadiger leken te worden, waren soms onverwacht en niet voorspeld, maar vaker toch ook het gevolg van acties en ingrepen van de mensen zelf.
Onafzienbare gebieden, voorheen weelderig begroeid, werden om geldgewin ontbost, zeëen drooggelegd om dezelfde redenen en levensgevaarlijke experimenten uitgevoerd teneinde 's mensen zucht naar kennis te bevredigen.
Ik heb je al gezegd, dat onze aarde een dwingende levenswil heeft van zichzelf en dat bewees daarop de grootste catastrophe van allemaal: de tektonische platen verschoven of braken, continenten verdwenen onder de zeespiegel en de mensheid moest zijn geboorteplaneet ontvluchten, teneinde te kunnen overleven. De wetenschappelijke vorderingen op het gebied van de ruimtevaart waren al lange tijd zodanig, dat de restanten van je voorouders in staat waren naar de sterren te ontkomen. Op aarde bleven alleen verspreid nog wat groepjes mensen achter, die óf er niet in waren geslaagd zich bij de algemene exodus aan te sluiten óf bewust hun wereld niet wilden achterlaten. Vele generaties lang huisden deze armzalige en primitieve restanten van een eens zo trots ras diep onder de inmiddels tot rust gekomen aardkorst in grotten en spelonken. Daar waren ze tot op de dag van vandaag ook nog te vinden geweest, als er op zekere dag niet iets onvoorziens was gebeurd.


(wordt vervolgd)