Een goed geheugen

Een goed geheugen kan in veel gevallen een zegen zijn. Maar soms zou ik willen, dat mijn vermogen om mij voorbije gebeurtenissen scherp voor de geest te halen soms een stuk minder zou zijn.

Heel wat jaren geleden is mij iets overkomen, dat dermate grote indruk op mij heeft gemaakt, dat het mij direct weer voor de geest komt als iets wat ik zie of beleef als een soort trigger werkt om die beelden van toen weer in werking te zetten.

Een week geleden b.v. zag ik een programma, dat ging over mensen die hun moeder hadden verloren en het daar nog steeds moeilijk mee hadden.
Onmiddellijk dacht ik toen terug aan de dag, dat mijn oom mij op mijn werk opbelde. Mijn oom - een broer van mijn toen al een paar jaar tevoren overleden vader - en mijn moeder, hadden de gewoonte re-gelmatig met z'n tweetjes naar de stad te gaan om wat inkopen te doen en ergens gezellig een kop koffie te drinken. Die ochtend belde hij mij wat geagiteerd op om te zeggen dat hij weer met mijn moeder had af-gesproken, maar aanbellend bij haar huis geen gehoor had gekregen. Ook telefonisch was ze niet bereikbaar zei hij. Aangezien hij geen sleutel van haar huis had vroeg hij of ik voor de zekerheid even poolshoogte kon nemen.
Na voor de zekerheid zelf ook nog even (tevergeefs) te hebben gebeld reed ik ietwat ongerust naar mijn moeder's flatje en keek eerst met kloppend hart door de brievenbussleuf van haar voordeur. Ik kon toe di-rect al zien dat de televisie aan stond en dacht onmiddellijk: dit is foute boel!
Op alles verdacht maakte ik de deur open en zag direct bij binnenkomst aan mijn rechterkant de voeten van mijn moeder, die op haar buik op de grond bleek te liggen, half in het halletje en half in haar slaap-kamer. Ze was klaarblijkelijk naar het toilet geweest en terug op weg naar de slaapkamer voorover en languit op de grond gevallen, op de zijkant van haar gezicht. Ik weet nog dat ik haar riep toen ik naar haar toe holde, maar moest, bij haar neergeknield, helaas konstateren, dat ze niet meer in leven was.

Van het daarop volgende uur staat me nog bij, dat ik de politie en de eerste hulp heb gebeld en dat de opgeroepen arts na onderzoek konstateerde, dat een hersenbloeding de oorzaak van mijn moeder's overlijden was geweest en dat ze volgens hem op slag dood was gegaan. Verder weet ik nog, dat ik één van de meegekomen agenten om een sigaret heb gevraagd, terwijl ik al jaren van het roken af was en dat iemand van een uitvaartonderneming zich over mijn moeder's lichaam ontfermde.

Deze gebeurtenis staat in mijn geheugen gegrift natuurlijk, maar wat er later voorviel is dermate frappant, dat deze belevenis veel vaker weer bij mij opkomt dan andere, die toch ook diepe indruk hebben gemaakt.
Zo'n maand na mijn moeder's overlijden namelijk werd ik rond etenstijd gebeld. Nadat ik had opgenomen en mijn naam had gezegd, hoorde ik aan de andere kant alleen wat onbestemde geluiden, alsof het een opname van straatgeluiden was, van verre stemmen van volwassenen en van kinderen, geklop, gezoem, geboor, sleepgeluiden, suizingen als van water dat door leidingen loopt, geluiden die mij op dat moment niets zeiden. Na op mijn herhaald 'hallo, hallo' geen reactie te hebben gekregen hing ik op, maar vijf minuten later gebeurde hetzelfde en daarna nog één keer.
De volgende avond, op precies dezelfde tijd, wederom hetzelfde, maar daarna is het nooit meer voorgekomen.

Wat ik nu denk - en er is totaal geen bewijs voor, moet ik toegeven - is, dat mijn moeder helemaal niet op slag dood was, maar nog een poos in leven was en dat zij de geluiden die door de betonvloer van haar flat tot haar doordrongen toen ze daar lag, als een soort laatste afscheid aan mij heeft willen doorgeven en dat dat via de telefoon is gerealiseerd.

Wellicht zal ik ooit de waarheid kennen ……….