herinneringen (4)

Herinneringen van een verkoper van grafmonumenten (4)

Je maakt in mijn beroep leuke dingen mee, ontroerende en lachwekkende, maar af en toe ook érgernis wekkende. Over zo'n voorval gaat het hier.

Ik maakte die dag, zacht vloekend en kleddernat geregend, de deur van mijn winkeltje open. Eens te meer was ik de avond tevoren door de weerman weer blij gestemd naar bed gestuurd. Flinke opklaringen en droog weer had dit voortreffelijke, pratende pak ons voorgespiegeld en vervolgens bleek hij het toch weer mis te hebben gehad.

Nog steeds in mineur-stemming verwelkomde ik een paar uur later mijn eerste klanten. Zij, een nadrukkelijk aanwezige mevrouw met streng toegeknoopte plastic regenkap en dito jas en hij, een bescheiden, kalende veertiger, die zich in de loop van hun aanwezigheid voortdurend op de achtergrond hield.
De beide bezoekers bleken met elkaar gehuwd te zijn en hadden recentelijk hun moeder, respectievelijk schoonmoeder verloren. Mevrouw nam tijdens het inleidende gesprek direct de leiding en stelde mij op bazige toon op de hoogte van wat haar moeder al bij leven had aangegeven omtrent haar voorkeuren. Zo moest het een eenvoudige platte zerk worden van Belgisch hardsteen, met alleen de vermelding "Familiegraf De Rijk". Aldus hoefden er in de toekomst ook geen kosten te worden gemaakt voor nodeloze naamsvermeldingen, omdat alle toekomstige begravenen toch op een of andere manier onder deze naam vielen, zo legde zij mij fijntjes en met lepe oogopslag uit.
Op dat moment ving ik in mijn ooghoek een onwillekeurige beweging op van haar man, alsof hij iets wilde opmerken. Toen wij beiden - zijn vrouw en ik - naar hem keken om te zien wat hij bedoelde te zeggen, keek hij verlegen van ons weg. Misschien wel omdat de blik van zijn vrouw een temperatuur leek te hebben van enige graden onder nul!

Na informatie bij de betreffende instantie bleek mevrouw - zoals zij mij al op zelfingenomen wijze had verteld - inderdaad de rechthebbende van de grafruimte te zijn, d.w.z. degene die als enig persoon gerechtigd was om o.a. te beslissen wat er op het graf zou worden geplaatst. Na ondertekening van mijn voorlopige orderbevestiging en het vereiste aanvraagformulier vertrokken mijn bezoekers weer, mij achterlatend met een onbestemd gevoel van onbehagen, net alsof het laatste woord nog niet was gezegd.

En inderdaad, mijn angst kwam helaas uit. Nog diezelfde namiddag werd ik gebeld door ene mevrouw S., die mij vroeg of haar zuster soms bij mij was geweest om een gedenksteen voor hun beider moeder te bestellen. Zij noemde de naam van haar zuster en - aangezien ontkennen weinig zin had - gaf ik dit feit toe. Mevrouw S. bekende daarop, dat zij al door iemand was ingelicht omtrent het bezoek en ook al wist wat er was overeengekomen. Ik dacht daarop onmiddellijk aan de man van mijn opdrachtgeefster en haar latere opmerkingen versterkten mij allen maar in die mening.
De reden, dat zij kontakt met mij had gezocht, zo legde zij mij nu uit, was dat ze enorm was geschrokken van de uiteindelijke keuze van haar zuster. 'U moet namelijk weten, mijnheer,' vertelde ze mij, 'dat mijn moeder juist altijd hield van mooie, kleurige dingen en bovendien haar hele leven erg trots is geweest op haar beide voornamen. En nu ligt ze straks onder een lelijk stuk steen en weet niemand dat mijn lieve moedertje daar begraven ligt!'. Tijdens haar verhaal was ze in luid snikken uitgebarsten en voelde ik mij van mijn kant nogal opgelaten en ook wat wrokkig t.o.v. mijn opdrachtgeefster.
Maar die dame maakte wel de dienst uit in dit geval en ik probeerde dat voorzichtig uit te leggen aan mijn gesprekspartner, die dit maar niet kon accepteren en mij verzocht toch mijn best te doen om haar zuster alsnog om te praten.
Wij hebben in dit vak echter wel een soort erecode, die bepaalt dat je klant, je opdrachtgever, "koning" is en dat diens instructies worden gerespecteerd. Het noopte mij dus ook tot het besluit om mij in deze kwestie afzijdig te houden, hoe onbevredigend die houding ook voor mij was.

Toch ben ik ongeveer een week na de plaatsing van het monument op de begraafplaats gaan kijken en zag dat iemand - ik denk toch de zuster van mijn klant - gezorgd had voor een smaakvolle en kleurrijke beplanting rondom de zerk, waardoor het geheel er, ondanks de sombere steen, bepaald vriendelijk en verzorgd uitzag!