herinneringen

Herinneringen van een verkoper van grafmonumenten

Ondanks wat de weerprofessoren de vorige avond met hun sonore stemmen hadden geprofeteerd, was het vandaag helemaal geen sombere, regenachtig dag geworden. De lentezon scheen dapper en ik zag de voorbijgangers in luchtige kleding langs de ramen van de showroom passeren.
Toen ik me - na die bestudering van de buitenwereld - omdraaide om weer naar mijn kantoortje te gaan en door te gaan met mijn administratie, klingelde de voordeurbel en stapten mijn eerste bezoekers van die dag naar binnen, 4 man sterk, althans een dame en twee heren van midelbare leeftijd, vergezeld van een jongeman in de puberleeftijd.
Nadat mijn bezoekers wat onwennig hadden rondgekeken naar de diverse opgestelde gedenkstenen en tevens een keurende blik te hebben geworpen op de bijbehorende ornamenten van mijn métier, richtte zich de dame tot mij, als had zij mij eerst nu opgemerkt.
'We komen even kijken naar een steentje voor onze zus, mevrouw Lucht' zei ze, zich omdraaiend naar de beide oudere heren, als om steun. 'Ja' beaamde de heer, die ik al had bestempeld als de oudste, waarschijnlijk broer van de drie (ik nam aan dat de jongeman óf de zoon van één van de volwassenen óf van de overleden zuster was).
'Ja, ja' herhaalde hij voor de zekerheid, of om zich een houding te geven in deze - voor hem vreemde en misschien wel vijandige - omgeving.
'We weten eigenlijk al wat het moet worden' ging hij voort 'maarre……'. Hier stopte hij en leek merkwaardig opgelaten met de situatie.
De zuster (nam ik maar aan) zag zijn verlegenheid en nam het weer van hem over. 'We hebben namelijk al gehoord dat er alleen een klein plat steentje op het graf mag'. Ze gaf mij ten bewijze van haar woorden een stapeltje papieren, alsof ik dan direct zou weten dat ze de waarheid sprak. 'Maarre……..'. Ook zij viel stil en ik voelde aan, dat - wat er dan ook ongezegd bleef - het gezelschap problemen bezorgde.
Gelukkig ken ik voor zulke pijnlijke stiltes een probaat wondermiddel: ik loods mijn klanten naar de spreekkamer en schenk KOFFIE in! Succes verzekerd, zo ook nu. De dame en de heren gaven elkaar de suiker en de melk door en raakten door deze sociale handelingen duidelijk meer op hun gemak (de puber had ik voorzien van een glas cola uit de koelkast, een versnapering die deze mensensoort immer tot tevredenheid stemt).
Intussen gaf dit mij de gelegenheid de aan mij overhandigde papieren in te zien en ik kon inderdaad vaststellen, dat voor de grafruimte in kwestie door de betreffende begraafplaats slechts een kleine gedenksteen van een vastgesteld formaat was toegestaan. Ik zag de naam van de overledene, die mij op dat moment niet frappeerde en haar geboorte- en overlijdensdatum. Mevrouw was slechts 42 jaar geworden, jong nog, maar misschien zou ik nog horen waarom zij zo jong was overleden.
Aangezien door de koffieceremonie het ijs tussen mijn klanten en mij op bevredigende wijze was gebroken kon ik de kwestie van de uit te kiezen steensoort aansnijden en de komende twintig minuten werden hieraan besteed. Tot op dit moment was de bespreking vlotjes verlopen, weinig verschillend van de meeste van mijn verkoopgesprekken, maar toen de aan te brengen inscriptie moest worden vastgesteld,
hervoelde ik weer de ongemakkelijke sfeer, die in de showroom had gehangen.
Ik kon niet ontdekken wat de oorzaak hiervan was, maar zag uit mijn ooghoek dat de puber een rood gezicht kreeg en om zich heen begon te kijken als in het nauw gedreven wild. Om hem een beetje te helpen zei ik hem, dat hij best eens rond mocht kijken in de showroom als hij dat wilde en hij wist niet hoe snel hij op dat voorstel moest ingaan.
Overgebleven met de volwassenen besloot ik enige drang uit te oefenen. 'De overledene is uw zuster, hè' probeerde ik mijn gezelschap te bewegen tot een reactie waar ik wat meer mee kon.
'Ja en ze was niet getrouwd'. De andere broer mengde zich voor het eerst in het gesprek. Ik keek snel nog even naar de papieren van de begraafplaats en zag inderdaad slechts de naam "Lucht" als familienaam staan.
Ik begon - gewoontegetrouw - alvast een voorbeeldtekst op mijn blocnote te schrijven en zag de dame tersluiks meekijken.
'Ja, dat "lieve zuster" moet er sowieso bij' zei ze. 'Mag zelfs "innig geliefde zuster" zijn, alleen weten we niet hoe...…de voorletters.…'. Haar stem stierf weg en ze keek hulpzoekend naar haar broers, die op hun beurt vragend naar mij keken.
Plotseling begreep ik hun dilemma. Waar ik eerst geen belang aan had gehecht zag ik nu heel duidelijk. De voorletters van de overledene waren W.C., iets wat ik in eerste instantie wel had gezien maar mij verder niet op gedachten had gebracht. In kombinatie met haar achternaam echter….tja….!
Maar als je niet voortdurend en - misschien in het geval van mijn bezoek, al geruime tijd - met een probleem worstelt kan een neutraal iemand (zoals ik op dat moment) voor een sublieme en in feite voor de hand liggende oplossing zorgen.
'Waar staat de W eigenlijk voor bij uw zuster' begon ik. Driestemmig klonk het antwoord: 'Willeke!'
Ik voltooide daarop mijn voorgestelde tekst, draaide het papier naar de familie en spreidde mijn handen, in het besef dat ik niets meer hoefde te zeggen.

Het is uiteindelijk een mooi gedenksteentje geworden van Orion graniet, met zilverkleurige letters en met de trotse naam: Willeke C. Lucht.