Wat is er gebeurd met rokjesdag???!!!

Martin Bril was een ziener. Zijn naam was reeds een aanwijzing. En met vreugde keek hij zijn ogen uit. Nee, hij veroorzaakte het fenomeen niet. Hij was slechts degene die met groot welbehagen het fenomeen benoemde: rokjesdag! Nee, béter: Rokjesdag!!!
Vandaag was het weer zover. Martin heeft reeds veel te vroeg pen en montuur ingeruild voor zijn houten jas. Ik mis hem, zeker! Maar.... misschien is het maar beter dat hij rokjesdag 2010 niet heeft hoeven meemaken. Wat is er gebeurd?
Volgens mij heeft zo ongeveer alles wat man is, wéérman of niet, reeds gisteren aangekondigd dat -met het reikhalzend oog op de weersverwachting- vandáág ein-de-lijk Rokjesdag zou zijn!
Vreugdevol stond ik vanochtend voor dag en dauw op. Al wat glas was aan mijn bus (raam, spiegel, zonnebril...) werkelijk álles was gepoetst om maar met overvolle teugen te kunnen genieten van de belofte van wellicht de mooiste feestdag van het jaar, Rokjesdag 2010! Aan het begin van de ochtendspits was daar de radioverslaggeefster die het óók wist. Vandaag zou de Dag moeten wezen.
Zelf had ik op dat moment al enkele tientallen vrouwen voorbij zien komen. Mooie vrouwen, lelijke vrouwen, nog slaperige vrouwen, tip-top verzorgde vrouwen, chagareinige vrouwen, vrolijke vrouwen, máár nog geen enkele had begrepen dat vandaag Rokjesdag! zou zijn. Ik weet het aan de op dat moment nog lastige en listige ochtendkoude. De verslaggeveefster was elders in de regio op zoek naar Rokjesdag! Zij bleek zelf de enige te zijn die vóór 7 uur in rokje gehuld ging.
Hoopvol ging ik mijn eerste pauze met meegebracht ontbijt tegemoet.
De volgende rit nam een aanvang. Nog niets vermoedend, maar nog immer vol vertrouwen en hoop ging ik op weg. Lief werd ik toegelachen op mijn 'Een welgemeend mooie morgen, oh, wonderschone dame!' Haar lach was mooi. Haar fraaie contouren gingen echter gehuld in hardnekkige spijkerbroek. Van haar enkels en voeten kan ik slechts zeggen dat die staken in de overtreffende trap van lelijkheid: die lompe Australische botten, waarvan ik de naam niet eens meer wil noemen. (Ga ik alleen maar van hoesten) De rit ging verder. De geschiedenis van de ochtend bleek zich allengs te herhalen. Tot ver buiten mijn bus reikte mijn blik. Wáár ik ook keek, overal leek het dezelfde aanblik te geven: vrouwen liepen massaal in broek. Vaak, véél te vaak uitstekend boven die voornoemde ultieme lelijkheid. (ongeacht de schoonheid der vrouw in kwestie)
Dáár, na reeds enkele uren sturen, doemde ze dan eindelijk in de verte op: de éérste vrouw in een heus rokje. De kleine gestalte groeide van Playmobil-formaat tot heuse mensenafmeting bij het naderen. Ook het rokje groeide. Het wapperde. Als ware het een bungalowtent die na een verregende vakantie in eigen land te drogen hing wapperde het rokje in reuzenformaat om een vrouw van vergelijkbare afmetingen. Een vrouw die waarschijnlijk reeds vele tientallen jaren niet meer werkelijk gekampeerd heeft. Een béétje jammer dat uitgerekend zíj de eerste was die de belofte van Rokjesdag! waarmaakte. Feestelijk was de aanblik niet, maar het begin was er. Niet veel later was daar weer een rokje. Nu was het een écht rokje. Het was echter een rokje dat keurig gedrapeerd was om een meisje dat de vrouwelijke vormen nog niet eens tot volle wasdom had zien komen. Honderden, duizenden vrouwen heb ik vandaag langs zien komen. Ook na mijn dienst ben ik nog van de heerlijke voorjaarszon gaan genieten. Maar rokjesdag? Rokjesdag bleef klaarblijkelijk voornamenlijk beperkt tot nog geenszins ontloken, of reeds lang verlepte vrouwen. Ik wil hen niet ontzeggen dat ook zij genieten van rokjesdag! Maar -eerlijk is eerlijk- het zo lang niet verwende oog is ondertussen hongerig.
Wat is er gebeurd? Is er een manvijandig, oer-feministisch offensief tegen Rokjesdag! gaande? Ik mag van ganserharte hopen dat ik botweg pech heb gehad. Dat in de rest van het land Rokjesdag! met grote welbevalligheid gevierd is. Mij viel het vreselijk tegen. Had ik dáárvoor nou mijn bril gepoetst?