Dyslexie een modeverschijnsel?

Soms vraag ik me wel eens af of iedereen die zegt dyslectisch te zijn dit ook werkelijk is. Niets ten nadele van deze inmiddels grote groep mensen maar toch.

Toen ik op de lagere school zat was iemand nooit dyslectisch. Dat woord bestond volgens mij niet eens en als het al bestond werd het bijna nooit gebruikt. Iemand was of slim of dom. Iemand kon heel goed leren en ging naar het VWO, de Havo of de Mavo en als dat te hoog gegrepen was naar de Huishoudschool, de LTS en in de jaren daarvoor naar de Ambachtsschool.

Je kon gewoon niet goed lezen of schrijven. Leesblind was niemand.

Bestond het niet of was het een onderkend probleem?

Zelf was ik ook geen meester in de Nederlandse Taal. Bij de Cito-toets scoorde ik bijzonder laag voor Nederlands en extreem hoog voor rekenen. In de loop der jaren heeft deze uitslag een bijzondere wending genomen. Mijn Nederlands is er op vooruit gegaan terwijl mijn wiskundige inslag toch een stuk minder is geworden.

Volgens mijn verloofde reken ik in mijn voordeel. Nou en?, denk ik dan. Je moet er op een of andere manier toch zo voordelig mogelijk uit zien te komen.

Hoe anders is het tegenwoordig als het op leesblindheid aankomt. Meer dan de helft van de klas lijkt een vorm van dyslexie te hebben. Maar is dat wel zo. Heeft het voor een deel niet te maken met de haast die er ingeslopen is. Zelf merk ik het ook. Wanneer ik snel even iets lees, blijkt later dat ik iets anders heb gelezen dan er in werkelijkheid staat.

In onze omgeving en met name op de school van mijn jongste moet je kind volgens heel veel daar rondlopende ouders goed kunnen leren. Hij of zij moet tenminste naar het VWO en als dat niet lukt moet de Havo er toch wel inzitten. Waarom vraag ik me dan af. Niet iedereen kan Professor of Chirurg worden. Maar is je kind daar dan minder om? Is het dan meteen dom? Moet daar dan een etiketje op.

Nee!

Mijn jongste kabouter scoort laag bij de laatste test. Toch gaat het mij te ver om hem meteen in het vakje leesblind te duwen. Volgens mij heeft hij er geen zin in. Raffelt hij alles af om zo snel mogelijk iets te gaan doen wat hij wel leuk vindt.

Lezen vindt hij niet leuk, en begrijpend lezen al helemaal niet, net als heel veel kindjes uit zijn klas.

Misschien wordt het tijd dat we dit eens gaan begrijpen.