Grenzen in het bewegen
Kennelijk hebben we de pijn ook nodig om een stap verder te kunnen komen in het contact met onszelf en daarvan te kunnen leren.
Als je met vol bewustzijn kunt gaan handelen, kun je leren van de pijn en kun je leren anders met jeZelf om te gaan en binnen jou grenzen toch naar je eigen doel komen.
Als je met vol bewustzijn kunt gaan handelen, kun je leren van de pijn en kun je leren anders met jeZelf om te gaan en binnen jou grenzen toch naar je eigen doel komen.
-
Geplaatst:ongeveer 1 jaar geleden, populair sinds ongeveer 1 jaar (in 2 uur)
-
Door:
-
Groep:Columns |
-
Bronlink:
-
-
Discussie:
Reageren op dit artikel? Log in of registreer jezelf
Waarom eKudos gebruiken
- Deel en ontdek nieuws, video’s, foto’s en tips
- Schrijf en plaats nieuws dat jij belangrijk vindt
- Start een vriendennetwerk
- Stem! Op ekudos is heel Nederland de redactie
- Geef je mening en start discussies
- Volg het nieuws van vrienden en bekenden
- Start een weblog met gelijk een groot publiek
- Ontdek het leukste en beste nieuws van het web
Je zat toch "ontspannen" naar een filmpje te kijken?
Of nog even snel dit,of dat doen terwijl je lichaam allang ho,stop! heeft gezegd...
Dit geldt ook voor je werk en je werkhouding,alles hangt met elkaar samen,maar hoe zorg je er voor dat je altijd relaxed bent,en niet te veel doet?dat is het kunstje.
Soms zul je mensen teleur moeten stellen als ze een beroep op je doen,jammer maar het is niet anders.
Omstandigheden buiten jou en je relaxte houding om kunnen je ook beinvloeden of een bepalende rol gaan spelen.moeilijk hoor.
Bij mij geen t.v. op mijn slaapkamer,ik ben toch al niet zo'n t.v. kijker en om dan overal zo'n ding tegen te komen...
@Celo
Daar heb ik over het algemeen geen problemen mee hoor;-)
Maar soms doe je iets uit goodwill,of omdat iemand echt je hulp nodig heeft,terwijl je eigenlijk zelf net alles gehad hebt,dat zijn van die situaties waar ik moeite mee heb,om dan nee te zeggen,snap je?
Ik doe het dan wel soms,dat nee zeggen....maar dan voel ik me achteraf lullig.
Op zich is het wel een troost, om met pijn om te gaan. Maar beter toch maar geen pijn zou ik zeggen.
Maar toen de 'normen en waarden' hun intrede gingen doen en 'managers' gingen bepalen hoe anderen hun werk moesten verrichten en wanneer, bleek de rek er veel sneller uit te zijn. Iedereen begon moe te worden, mensen wilden niet meer doen dan wat hun functie voorschreef en ze waren niet meer flexibel in het wisselen van diensten of maken van extra uren.
Mijn conclusie daaruit is dat je zelf wel kan aanvoelen wanneer het teveel voor je is, maar dat het probleem ontstaat als je wordt opgedreven door omstandigheden of personen buiten jezelf.
Geef mij maar anarchisme. :)