Bipolaire stoornis: de duistere kant van intelligentie

Het lijkt mij moeilijk om zo te wezen. De periode van buffelen en euforie is heerlijk, maar het gat waar je daarna in valt des te dieper.

Misschien moet ik maar blij wezen dat ik nergens een hoogvlieger in ben, gemiddeld intelligent en de geschiedenisboekjes zal ik ook nooit halen. Wel een tikkeltje saai, dat wel.

Kon jouw omgeving hiermee omgaan @volare of raakte je vrienden en kennissen kwijt?

@ Grootmoeder.
vrienden en kennissen ben ik er niet mee kwijtgeraakt,het is mij twee keer overkomen,de eerste keer was de ergste kort na het stoppen met de Seroxat.Het heeft heel veel van iedereen rond mij heen gevergd om iemand die je normaal gesproken kent als een redelijk mens te zien voor wie ik op dat moment was,ik kon ook erg onredelijk en dwingerig zijn.
Zat bijvoorbeeld al gereed om maar een ruzie uit te lokken,maakte niet uit met wie.
Een keer in een winkelcentrum liep iemand met een flinke rugzak die ik bijna in mijn gezicht kreeg,normaal gesproken loop je dan door,maar ik moest even roepen "zo aso,kon je geen grotere rugzak kopen om iemand mee omver te lopen"?
Zo ging het thuis ook,maar dan op de computer,op stichting Pandora ben ik een kruistocht begonnen tegen Seroxat nadat ik gelezen had wat dat spul kon aanrichten,daar ben ik tot 3x toe gebanned,de laatste ban was definitief.
Ik heb me daar nu ingeschreven onder een andere nick en beperk me tot lezen.
Op Tros radar ben ik ook te keer gegaan,dit heb ik later verwijderd,omdat er van objectiviteit geen sprake was.
Mijn man is meer dan 4 maanden thuis geweest om voor het gezin en mij te zorgen,wat hij voor mij gedaan heeft valt met geen pen te beschrijven.
Hij heeft mij wel verteld dat hij dit geen tweede keer mee wou maken,dat zou hij niet aankunnen.
De 3 baantjes die ik had ben ik kwijtgeraakt,ik functioneerde niet meer,maar nieuwe baantjes liggen voor het oprapen in my line of duty dus dat gaf niets.
Het ergste is het schuldgevoel naar mijn Man,kinderen en familie vanwege die zelfmoordpoging,dat gaat zo in tegen alles waar ik voor sta,ik heb nog nooit van mijn leven de handdoek in de ring gegooid,nog nooit.
Zo'n 7 maanden later begon het hele circus opnieuw,ik werd weer manisch en psychotisch,deze keer werd ik 7 weken opgenomen,de eerste keer heb ik me beter voorgedaan dan ik was om maar thuis te komen,dat ging me deze keer niet lukken.
Daar ging mijn man weer,wat moest hij doen?,was dit zijn toekomst?
Ik had na mijn eerste opname antidepressiva gekregen,een klassieke deze keer,maar deze lokte bij mij een manie uit,zoals van nu af aan na de Seroxat elke AD ongeacht welk merk dan ook zal doen.
Toen ik ontslagen werd,met een hele batterij medicatie heb ik na het afbouwen alleen nog Depakine gebruikt,een anitilepticum wat helpt tegen manisch worden.
Na dit iets meer dan 2 jaar gebruikt te hebben besloot ik dat ik het zonder wou proberen,ik dacht geen last meer te hebben van de na effecten van Seroxat.
Dat is dus anders gebleken.heb ik vorige week bemerkt.
Het forum waar ik nu nog op schrijf,ook daar heb ik het flink verkloot,bijna gebanned,op verzoek mijzelf maar laten bannen dan:-)
Later weer terug gekomen,ik schrijf er nu al jaren,soms een tijdje wel,dan weer een tijdje niet,de draaideur noemen zeje dan op dat forum.
Stuk voor stuk lieve mensen waarvan ik er al een paar in het echt heb ontmoet.
Ik woon in een klein dorp waar iedereen elkaar kent,voor mijn kinderen is het heel moeilijk geweest,mijn zoon van 10 werd gepest met zijn moeder.het kind kwam iedere keer huilend uit school,dat breekt je hart kan ik je vertellen,ik heb dan ook iedere keer de ouders van zo'n kind gebeld en uitgelegd dat dat niet kon.
Ik heb me terug geknokt in het dorp,in het begin durfde ik nauwelijks over straat,ik met mijn grote waffel en moet je haar nu zien,maar samen met mijn man,MEE JIJ....is het gelukt;-)
Dus ja,kwijtgeraakt?Ja en nee.
Wel hebben we gisteren samen met de psychiater besloten dat ik noooooooit meer stop met de Depakine.

Dank je wel @Kubieke
Ondanks mijn rotjeugd ben ik nooit eerder unipolair of bipolair depressief geweest.
Ik heb de Seroxat gekregen voor een postnatale depressie die ik kreeg na de geboorte van mijn zoon.
Bij de geboorte van mijn dochter had ik (achteraf bekeken) ook een postnatale depressie maar die is nooit erkend door de huisarts.
Als ik als eens zei dat ik me niet happy voelde deed hij het af als "ach dat heeft elke moeder wel eens".
De tweede keer kon hij er met geen mogelijkheid onderuit en schreef Deroxat,nu Seroxat voor,het zou geen kwaad kunnen verzekerde hij me ook nog op mijn vraag of het toch niet van die rommel was waar je afhankelijk van werd.
Na een maand of 8 mocht ik dit spul in 2 weken! tijd afbouwen,dit wordt heden ten dage ten strengste verboden....
Een jaar later weer,en weer en weer iedere keer werd ik wat ik zelf noem "chemisch depressief" en begon maar weer opnieuw,tot ik het zombie-achtige leven beu was en weer wilde voelen dat ik leefde.
Toen ben ik door ramen en ruiten gegaan om van het spul af te komen,heb het in 4 maanden tijd afgebouwd,de gevolgen zijn bekend.
Mijn moeder vroeg me ooit "ben je gelukkiger nu,nu je van de Seroxat afbent"?
Ik heb hier geen antwoord op,het heeft te veel gekost,ook veel opgeleverd,maar naar welke kant de weegschaal het meest overhelt?,ik ben er nog niet achter.

Klopt @Kubieke,wat er ook gebeurt in je leven,jij bepaalt wat je er mee doet.
Laat je je leven verzieken door je trauma's,kijk je om in wrok,of leer je te accepteren?
Accepteren betekent niet automatisch vergeven,maar kan er in resulteren dat je op een volwassen manier naar de situatie kunt kijken en bij jezelf kunt denken(bijvoorbeeld in het geval met mijn vader)hij heeft ook een traumatische jeugd achter de rug,doet op zijn manier zijn best,maar het lukt hem niet (niet altijd).
Zijn vader was ook een tiran,hij heeft dit voorbeeld gevolgd,keuze begrijp je,niet bewust,maar toch een keuze.
Hij heeft ook zijn goede kanten hoor,van hem heb ik mijn liefde voor muziek meegekregen.
Mijn oma: als ik zo mijn moeder over haar hoorde had die ook haar goede kanten,maar zij leed onder depressies,heeft ook rust-kuren,electroshocks etc gehad,misschien was ons huishouden en mijn eigenwijsheid te druk voor haar?
De jongen die mij misbruikt heeft in mijn jeugd:die kan en wil ik niet vergeven,dat is een keus die ik bewust gemaakt heb,waarom zou ik hem vergeven?
Voor de rest heb ik een goed leven,ben een best mens,maar kom niet aan mij of mijn gezin,want dan zit je tot je nek in de shit.
Ik ben nu bezig met een drugdealertje van 16 die "even" mijn zoon van 14 stond te chanteren en een tientje afhandig gemaakt heeft,omdat mijn zoon zijn jas beschadigd had.
Hij gaf mijn zoon een duw,mijn zoon grijpt zich aan hem vast om niet achterover te vallen,jas beschadigd....
Die knul heeft 3 maanden lopen zeuren bij mijn zoon,tot mijn zoon het vorige week beu werd en uiteindelijk het tientje gaf.
Ik heb het gastje gebeld,geen reactie,vandaag weer gebeld,een ultimatum gesteld tot maandag,anders bel ik de politie(waar ik een goede band mee heb)mijn zoon heeft ook in de moeilijkheden gezeten.
Dan noem ik de naam van zijn dealer,zijn afnemers,gastjes van 12 tot 17 jaar en zeg ik ook nog even dat de jas in het verhaal gestolen is,en nog op welke plek ook!
Dat is dan weer het voordeel van populair zijn bij de vrienden (en de vrienden ven de vrienden) van je kinderen,je vangt wel eens wat op,maar genoeg over mij,ik ga een muziekie luisteren.

Vergeven doe je voor je zelf.

Zijn we het al weer eens! Straks gaat het nog vervelend worden.

Zijn we het in ieder geval er over eens dat eens zijn vervelend wordt.

Ik was 6 jaar,hij was de vriend van mijn oudere broer,mijn ouders dachten dat wij veilig waren als hij verstoppertje met ons speelde.
Mijn broers waren veilig,ik niet.
Ik denk dat het al met al iets van anderhalf jaar geduurd heeft,ik weet het niet precies.
Hij zal nog vaak genoeg aan me denken,ik heb zijn familie ingelicht,hij heeft alles toegegeven.
Daarna heb ik ervoor gezorgd dat het hele dorp wist wat hij mij aangedaan heeft.
Dat dealertje,plus de dealer die hem van drugs voorziet kunnen maar beter oppassen,ik ben niet de gemakkelijkste.
Ooit heb ik 2 weken in de gevangenis gezeten,de een of andere trut noemde mij hoer,dat had zij beter niet kunnen doen.....
Niet met mijn verleden.
Ik werkte toen in het huishouden bij iemand die van beroep hoer was,deed het huishouden en verzorgde har kinderen,het was een goed mens.
Zij voerde haar beroep uit in en club ver van haar woonplaats,het was niet van welde dat zij dit deed.
Ik zat elke dag in de bus met dat meisje die ouder was dan ik,kwam haar tegen in de disco en zei hoi,zij zei niks.
Haar vriendin vroeg wie ik was "oh,een of andere hoer" zei ze.
Ik zat elke dag met haar in de bus en maar aardig en leuk doen tegen me.
Ik zei "wacht jij eens even" maar ze was ondertussen keihard weggerend.
Later op de avond kwam ik haar tegen en heb haar wat klappen en trappen verkocht,verkeerd van me hoor.
Maar zij had verkering met een politieagent en daar ging ik,en mijn vriend (mijn huidige man) erbij...
Bijgestaan is meegedaan....
Ze had een nier contusie,duur woord voor gekneusde nier en wat schaafplekken,maar dat klinkt beter voor het gerecht.
Voortaan laat ik me eerst voor mijn harses slaan,en dan pas kom ik in actie,en zo leer je steeds wat bij;-)
Ik ga slapen,trusten.

@volare Oeps foutje van me. Maar het maakt feitelijk niet zo veel uit. Er zijn genoeg mishandelden uit concentratiekampen geweest die hun beul vergeven hebben om precies dezelfde reden. De beul denkt er niet meer aan of is soms zelfs dood en dan is het makkelijker als je het vergeeft zodat je jezelf niet levenslang met die last van het kwaad zijn opzadelt.

@Kubieke
Ik kijk niet om in haat,hij heeft het slechter voor elkaar dan ik.
Ten tijde dat ik zijn familie inlichtte heeft hij geen enkele poging gedaan zijn excuses te maken.{nu 3 jaar geleden)
De keuze hem niet te vergeven is de mijne,ik ben vrij deze keuze te maken,huichelen kan ik niet.

Ik heb het geaccepteerd voor mezelf,die haatgevoelens koester ik,begrepen?
Dat is mijn keuze.
En kom nu maar gauw van die stoel van therapeut af,mijn psychiater geeft mij hierin groot gelijk;-)

lekker blijven zitten dan kerel,mij zit je niet in de weg.
Is het zoiets?;-)

Graag gedaan!

Wat zou het mij brengen hem innerlijk te vergeven?
Dab verloochen ik toch mezelf?
Ik hoef hem niet te vergeven,hij speelt geen rol meer in mijn leven,soms kom ik hem nog wel eens tegen,dan kijk ik hem alleen maar minachtend aan,hij slaat zijn ogen neer.
Dat is voor mij genoeg.
Vergeet even voor het gemak niet dat hij met mij nooit medelijden had,als ik hem vroeg te stoppen....
Een jaar of 15 geleden hoorde ik van een collega van hem,de vriend van mijn toenmalige schoonzusje dat hij naar de heroine hoertjes op de keileweg ging en wat hij die meisjes liet doen voor een tientje,de vunzigste dingen.dat zat hij in een volle kantine te vertellen.
Ik bepaal zelf wie ik wel en wie ik niet vergeef in mijn leven,ik heb van hem geen last,geen nachtmerries,hij heeft gelukkig mijn vertrouwen in andere mannen niet beschadigd,alleen ben ik niet van het uitdagende soort,maar daar ben ik alleen maar trots op.
En nee,ik haat hem niet alleen,er zit ook nog minachting,iets van walging en afkeer bij.
Ik heb het hier uitgebreid met mijn psychiater over gehad,ik hoef dit niet nog eens te bespreken,de boodschap was toen,zolang de haat jou niet in de weg zit is het goed.
Het is een groot misverstand te denken dat je niet mag haten,weet je dat?
Dat komt door al dat spirituele gezever,soms is het zinnig,maar soms kun je er maar beter met een grote boog omheen lopen.