Een parkiet in een slakom

We waren met drie kinderen in huis en kregen alledrie een parkiet. Die van mij heette Budgy en die van mijn zus Geeltje. Mijn broer noemde zijn parkiet "Omega", typisch weer. In die stijl is hij altijd blijven hangen.

Mijn moeder vertelde ons, dat je een parkiet makkelijk tam kon maken. Je moest hem vastpakken, en als hij beet een beetje onder de kraan houden. Vraag me niet waarom maar het leek ons ook heel logisch. Mijn broer ging dus een grote slakom halen, en die vulden we met water. Als Budgy me dan beet, werd hij getrakteerd op een dompelbad van 30 seconde! Geloof me na drie keer, heeft hij het nooit meer geprobeerd!

Het klinkt allemaal heel wreed, maar ik hield van mijn parkiet. Hij leerde langzaam ook om van mij te houden en werd hardstikke tam. Het beest vloog de hele dag thuis rond en landde af en toe op mijn vaders hoofd. Hij is kaal dus dan is dat logisch want het lijkt op een landingsbaan.

Ik probeerde Budgy te leren praten en had een keer op een bandje 300 keer het woord "Kakadoeri" opgenomen. Dit speelde ik dan keihard af. Mijn vader kwam naar boven gestormd toen hij terugkwam van boodschappen doen. Hij dacht dat ik de hele tijd "Potverdorie" riep. Het bandje mocht niet meer.

Als ik dan Budgy aan mijn opa liet zien, dan zat heet beestje vrolijk op mijn vinger. En om te voorkomen dat hij weer vertrok, had ik een truucje verzonnen. Ik hield mijn duim op zijn pootje. Het parkietje probeerde dan verwoed om de hele tijd zijn poot los te trekken. Mijn opa vroeg wat ie toch aan het doen was. En ik legde het hele verhaal aan hem uit. Hij viel bijna van zijn stoel.
Aan alle verhalen komt een einde en ook aan dan van Budgy, Hij werd bijna 8 jaar en ik ging er met de jaren alleen maar liever tegen doen. Het parkietje was ondanks de martelingen hardstikke dol op me. En ik ook op hem. Hij stierf in een liefdevolle omgeving. Omega is nooit tam geworden en Geeltje ging altijd in je nek zitten, als je hem dan weg wilde doen, dan beet hij keihard in je oor!

Toen kreeg ik een nieuwe parkiet van mijn moeder. Doodsblij en vol verwachting bekeek ik de parkietjes in de dierenwinkel tot mijn oog viel op een veerloos, halfdood parkietje in de hoek. "Die wil ik!" was mijn beslissing. Mijn moeder zuchtte en vroeg aan de verkoper wat het ding moest voorstellen. De fokker had het baby parkietje daar gedumpt om dood te gaan. Met halfbetraande ogen keek ik mijn moeder toen aan, en het beest ging mee naar huis.

Om de twee uur, overdag en 's nachts, moesten we Jippie voeren. Het maakte dan echte babyvogel geluiden en dat vonden we geweldig. Mijn moeder moest steeds opstaan als we geen zin hadden. De hele tijd dus. Al snel kreeg Jippie een paar veertjes en begon hij op een parkietje te lijken. Jippie leerde praten en was tammer dan iedere andere parkiet ooit. Jippie zei altijd de hele tijd "Jippie", wat mijn vader razend irritant begon te vinden. Zeker toen het een "Jippiejippiejippiejippiejippie" salvo begon te worden wat enkele uren aanhield.

Ik vond het allemaal geweldig maar mijn ouders niet. En zo werd Jippie verbannen naar een grote kooi achterin de tuin. In de winter ging Jippie dan met Omega en Geeltje in het schuurtje staan en in de zomer mochten ze buiten. Jippie heeft er nooit aan gewend omdat hij dacht dat ie een klein mensje was en geen parkiet.

Langzaam maar zeker kwam er zo een einde aan het parkieten avontuur. Het was wel een heel leuke tijd!