Alternatieve methode voor kankerpatiënten

Beste ekudossers.
Dit is een heel ander artikel dan wat jullie van mij gewend zijn want ik ben natuurlijk totaal geen medicus. Maar ik krijg soms van een zeer goede kennis die zich HEEL ERG VERDIEPT in de medische wetenschap en voedingsleer zeer goede artikelen toe gestuurd. Dit is een van zijn artikelen die ik graag onder jullie aandacht wilde brengen in de hoop dat dit ook zou kunnen leiden tot een discussie in de moderne geneeskundige wetenschap. Mensen die in de allerlaatste fase van hun leven i.v.m. kanker aanbeland zijn en er geen enkele hoop meer is op genezing zou dit onderstaande toch zeker uitgeprobeerd moeten worden volgens mij, in de hoop dat dit mensenlevens zou kunnen redden !!
De vriendelijke groeten van Tijgertje. (met dank aan de schrijver van onderstaand artikel)
----------------------------------------------------------------------------------
Dit is het verhaal van een omstreden, maar (meermalen, ook officieel) bewezen effectieve alternatieve behandeling van kankerpatienten – zelfs van die patiënten die door de conventionele wetenschap al waren opgegeven, en waarbij de levensverwachting eerder in dagen dan in weken werd geschat. Ik betwijfel of de behandelmethodiek (nog) bekend is, hoewel zoals eerder gesteld wel degelijk gedocumenteerd als effectief. Het is dus van belang dat men een (wellicht oudere) arts met empathie (en connecties) treft indien men deze behandeling wenst.

Wat zijn Coley's vaccines?

Dr William Coley was een jonge chirurg in New York City in 1891. Zijn behandeling van een jonge vrouwelijke kankerpatiënte door middel van operaties was een mislukking en ze overleed aan de gevolgen van de ziekte. Overmand door verdriet, bracht hij vele uren door in de bibliotheek en archieven van het New Yorkse ziekenhuis, waar hij gedurende tien jaar op zoek ging naar nieuwe aanwijzingen voor een beter middel om kanker te behandelen. En hij vond dat ook.

Vervolgens werden een aantal experimenten doorgevoerd. In 1881 was er een patiënt, een jonge man met kanker aan het hoofd en de nek die al vier maal geopereerd was, maar veel van de tumor was niet verwijderd. Kort na de operatie werd de patiënt per ongeluk besmet met infecties aan de wond (wondroos) en het gezicht. Hij kreeg hoge koorts van de infectie – maar na herstel van de koorts was er ook een complete regressie van kanker. Dr Coley trof deze patiënt tien jaar later weer aan, nog steeds vrij van kanker. Dit feit zette Dr Coley natuurlijk aan het denken, en hij onderzocht nog meer gevallen.

In New York City was er in die dagen ook een chirurg met de naam Bull. Dr Bull was in staat om tien patiënten met kanker te vinden (hou in gedachten dat kanker een extreem zeldzame ziekte was aan het einde van de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw). Dr Coley probeerde ze allemaal te beïnvloeden door ze opzettelijk te infecteren met wondroos, met hun toestemming, bij wijze van experiment. Bij zeven van hen kon hij geen infectie uitlokken. Drie van de patiënten waren echter succesvol geïnfecteerd – twee van hen stierven echter vrij snel, misschien vanwege de geïnduceerde wondroos. Maar een van hen had een dramatische en langdurige remissie van kanker.

Dr Coley liet door een bevriende arts en vaccin maken, op basis van een gedood vaccin van de Streptococcus van wondroos en de nieuw ontdekte bacterie Serratia marcescens. Deze laatste bacterie werd gezien als een niet-pathogeen (geen ziekteverwekker) voor de mens. Dit vaccin werd gekweekt in rundvlees bouillon en bevatte de endotoxinen geproduceerd door de bacteriën, alsook de dode bacteriën. Dit nu was en is Coley's toxines.

Dr Coley begon de behandeling van ver gevorderde en hopeloze kankerpatiënten met zijn nieuwe vaccin en in de meeste gevallen zag hij zeer opmerkelijke en langdurige regressie van kanker.

In 1897 werd hij chirurg in het Memorial Hospital, tegenwoordig genaamd het Memorial Sloan Kettering Cancer Center. Hij bleef er als chirurg tot kort voor zijn dood in 1936. Zou hij gemotiveerd zijn door winstbejag of faam dan had hij een onderneming kunnen opstarten om het medicijn aan te maken, en zijn toxinen te verkopen. De acceptatie van Coley's toxines door het medische establishment zou dan gemakkelijker zijn verlopen. Maar Coley deed dat niet. Maar in de komende 40 jaar werden Coley's toxines door veel artsen in de VS, Canada, het Verenigd Koninkrijk en België op grote schaal en met opmerkelijk veel succes toegepast. Het werd vrijwel uitsluitend gebruikt voor patiënten met zo ver gevorderde symptomen dat de patiënt op het punt stond om te sterven. Dus waarom niet Coley's toxines geprobeerd.

Er waren twee opvallende kenmerken van de behandeling met Coley's toxins. Een daarvan was de snelle verlichting van pijn en de andere vaak complete regressie: de patiënten leefden nog zeer lang en overleden door andere oorzaken dan kanker. Dr Coley's vaccin werd als regel geïnjecteerd in een tumor die men kon bereiken met een naald of door diepe intramusculaire injecties (IM). Als de injectie vroeg in de ochtend gedaan was, volgden er symptomen van koude, gevolgd door koorts. Tegen het midden van de middag zou de patiënt weer normaal zijn met een normale temperatuur.

Vroeger, voordat er iets bekend was over dosering en dosis-response, waren er drie gevallen van sterfte door overdosering. Vervolgens werd de juiste dosis bepaald en waren er meer dan 3000 patiënten met succes behandeld, zonder complicaties.

In het algemeen geldt dat hoe hoger de geproduceerde koorts is, tot wel tot 105 graden F, hoe sneller de regressie van kanker zal zijn.

Dr Coley had professor Buxton als vriend, die aan de bekende Cornell University verbonden was. Van 1893 tot 1906 maakte de goede professor een effectief en krachtig vaccin van Coley's toxinen, te gebruiken door dr Coley zelf en anderen. Van 1906 tot haar pensionering in ongeveer 1923 produceerde dr. Martha Tracy, een patholoog bij het Memorial Hospital een krachtig vaccin. Helaas was er ook een commercieel bedrijf dat Coley vaccin produceerde, Parke Davies, en dit was een zwak en soms waardeloos vaccin.

Hieronder zullen we drie interessante gevallen bekijken, uit verschillende plaatsen, ook omdat deze gevallen inzicht geven hoe het vaccin werkt en wat de effecten van behandeling zijn. Alle drie deze patiënten waren opgegeven door de conventionele wetenschap.

Het eerste geval was in Costa Rica in 1901. De patiënt was een jonge vrouw met een zeer snel groeiende vorm van kanker aan de nasopharynx. Ze werd behandeld met toenemende doses van het commerciële vaccin van Parke Davies; er was geen reactie en geen vooruitgang. Men vond echter een dosis van het zeer krachtige Buxton-vaccin en in wanhoop diende men een zeer grote injectie van het vaccin toe. Uiteraard was het een grote overdosis. De injectie werd gegeven om 11:00 op 8 mei 1901. Alle tumoren namen vrijwel onmiddellijk een hoge paarse tint aan. De koorts steeg naar 105 graden (F) en de pols niet kon niet meer worden gedetecteerd. Necrotisch (afstervend) materiaal werd gevormd en moest worden verwijderd om verstikking te voorkomen. Acht injecties werden gegeven van digitalis en cafeïne als een stimulerend middel. Na 12 uur zakte de koorts weer en was de pols weer normaal. Om 03:00 de volgende ochtend was de zwelling in haar gezicht verdwenen en haar tumor was verminderd qua omvang met de helft. 72 uur na de injecties was de tumor ter grootte van een sinaasappel verschrompeld en was een andere grote tumor gereduceerd tot zeer klein. De patiënt was twee weken later ontslagen uit het ziekenhuis.

De volgende zaak was in 1912. De patiënte was opnieuw een jonge vrouw van zesentwintig die in Kentville, Nova Scotia woonde. Ze had niercelcarcinoom met uitgebreide uitzaaiingen in het buikvlies. Ze werd naar het ziekenhuis in Halifax op 80 kilometer afstand getransporteerd, waar een kijkoperatie werd gedaan. De chirurg was van mening dat ze volkomen hopeloos was en hij dacht niet dat ze de reis naar huis zou overleven.

Bij het huis van haar eigen dokter aangekomen gaf hij haar een injectie van Coley toxines, zo groot dat hij hoopte dat dit de dood zou veroorzaken en het einde van haar lijden. Deze grote overdosis had echter het tegenovergestelde effect: een enorme verbetering in de patiënt. De patiënt kreeg toen 18 intramusculaire injecties in de billen en zes weken later was ze vrij van alle tekenen van kanker. Ze werd getraceerd 40 jaar later, nog immer vrij van kanker.

Het derde geval is het meest dramatische geval in de geschiedenis van Coley's toxines. De plaats was New York City en de patiënt was een officier op een koopvaardijschip. De jaar was 1926. De kanker was een reticulum cel sarcoom van het scheenbeen. Er was inmiddels al een amputatie verricht. Drie maanden later was er een metastase boven de navel. Weer een maand later was er een vuist grote tumor op de geamputeerde stomp. Een verdere maand later was er nog een aanvullende tumor op de stomp verschenen en de hele stomp was in omvang opgezwollen.

In 1926 was tegen deze tijd het enige bekende vaccin het zwakke Parke Davies product. Zeer grote doses van het vaccin Parke Davies werden geïnjecteerd in stomp van de patiënt en de reacties waren ernstig. Er waren tekenen van regressie, maar de patiënt vroeg om uitstel van behandeling. Tijdens dit uitstel groeiden de tumoren met verbazingwekkende snelheid. Er waren nu meerdere tumoren onder de huid van de buik en in vele andere delen van het lichaam: in de hoofdhuid, craniale botten en wervels. Er waren ook zeer ernstige infecties aan het geamputeerde been en tekenen van gangreen.

Injecties werden gedaan in de stomp en alle voorzichtigheid werd overboord gezet. Doses van meer dan tien maal de normale werden gebruikt. De reacties waren heftig, maar de patient zei dat hij zich beter voelde. De injecties werden elke dag gedaan. Na 28 dagelijkse injecties was de stomp tot normale proporties teruggekeerd en was volledig genezen. Alle andere uitzaaiingen waren ofwel verdwenen of sterk verkleind. De behandeling werd gestopt op dit punt en 16 dagen later toonde hij geen tekenen van kanker. Deze patiënt overleed aan een hartaanval 33 jaar later in 1959.

De recente geschiedenis van Coley's toxins

De American Cancer Society werd opgericht in 1925. Het is een onverzoenlijke vijand van Coley's toxines en had het op zijn lijst van onbewezen remedies tot ongeveer 1973. Dr. Lloyd Oud, toen wetenschappelijk directeur van een vooraanstaand medisch centrum kreeg op basis van wetenschappelijk bewijs voor de effectiviteit van Coley's toxines gedaan dat de American Cancer Society Coley's vaccin van de lijst van onbewezen remedies afvoerde - maar zij hebben nooit iemand verteld dat zij deze vergaande stap gedaan hadden. Als gevolg hiervan zijn oudere artsen tegenwoordig van mening dat de Coley's toxines nog steeds vermeld staan als onbewezen, en de meeste jongere artsen hebben nog nooit gehoord van Coley's toxines.

De dochter van Dr Coley, Helen Coley Nauts, heeft het Cancer Research Institute in 1953 opgericht en heeft het tot een zeer groot centrum uitgebouwd, en het is zeer prestigieus. Maar ook zij was niet in staat om de oppositie van de American Cancer Society te overwinnen om Coley's toxines weer wijdverbreid in gebruik te krijgen.
_________________