Noabers

Als je als westerling besluit je jaren te slijten in Twente,krijg je te maken met andere gewoontes.Ik ben zo een westerling, die op zoek was naar stilte en serene rust. Een stukje onbegrepen Nederland, waar mensen nog op mensen lijken.Na mijn terugkeer in Nederland was dit de absolute optie en heel bewust had ik hiervoor gekozen

In het buitenland woonde ik nogal buitenaf, met hier en daar wat buren. Na onze intrek in het huis, werden we vrij snel opgenomen door de kleine gemeenschap. Ik heb dit altijd als zeer bijzonder ervaren. Na enkele maanden overleed mijn echtgenoot aan een hartstilstand en de toenmalige buren bleken echte Noabers, die hun sociale taken bijzonder serieus namen. Ondanks onze korte kennismaking waren ze er voor mij, namen taken uit mijn handen en verzorgden o.a. de rouwkaarten. Ze werden rondgebracht en geld opgehaald voor een overweldigend bloemstuk. Allen waren ze aanwezig op de crematie en ook daarna bleven zijn hun Noaberschap met overtuiging uitvoeren. In al die jaren kon ik op hun hulp rekenen. Toen ik met de mededeling kwam, terug te gaan naar Nederland, kwamen de tranen. Dat is bijzonder spijtig, we zullen je missen. Het eindigde niet bij mijn vertrek, want tot op de dag van heden is er contact. Een Noaberschap eindigt niet bij vertrek.

Noaberschap is een gunst. Maar ook een verplichting. Onder andere in Twente een oud gebruik, het Noaberschap. Het is niet vanzelfsprekend dat je buren noabers zijn. Zij moeten het noaberschap accepteren. Zelfs een weigering is niet uitgesloten omdat ze al teveel noabers hebben. Maar je kunt na jaren alsnog noabers worden, want Noaberschap met de daaraan verplichte noaberplicht moet worden opgezegd. Het spreekt vanzelf dat de noaberplichten in een dergelijk geval weinig praktische betekenis meer kunnen hebben. Zover een kleine impressie van een aloude Twentse gewoonte.

Ik woon hier heerlijk aan de rand van dit dorp, excuus stad, waar de stoplichten soms op groen, maar meestal rood staan.(Finkers) Aan de ene kant woont een oude arts, aan de andere kant een profvoetballer van Heracles. We groeten elkaar en praten over onbenulligheden. Of we echte noabers zijn, weet ik niet. Want Tukkers zijn erg ontoegankelijk voor westerlingen, vooral terughoudend. Misschien had ik mijn noaberschap wel moeten aanbieden!
Onze Majesteit vermeldde dit jaar in haar Kersttoespraak dat we meer noabers moeten zijn. We leven in deze commutatieve wereld langs elkaar heen, communiceren via sms, mail en twitter, vinden nog nauwelijks tijd voor een persoonlijk gesprek. Er kwam een storm van kritiek, maar diep in mijn hart ben ik het een beetje eens met Majesteit. We leven allemaal ons eigen leven en hebben nauwelijks of geen tijd voor anderen.We doen het af met een sms, of e-mail. Zelfs echtparen blijken te communiceren via de computer, en waar is toch de tijd gebleven van een gezellig samenzijn met het ganzenbord. Je kinderen hebben zo een druk leven, dat ze nauwelijks meer toekomen aan een telefoontje naar hun ouders, laat staan grootouders. Ouderen die hunkeren naar een beetje aandacht, een bloemetje of een dikke knuffel.Dit heet communiceren, maar wel persoonlijk.

Voor 17 januari 2010 ligt er een uitnodiging van mijn nieuwe overburen. Laten we kennismaken, vermeldde het kaartje. Dat is het begin van noaberschap.Ik als niet-tukker wordt dus uitgenodigd voor een naderende inspectie. Twentejezelf, maar verloochen nooit je eigen persoonlijkheid. Respect is het toverwoord voor elke goede verstandhouding.
Een goede buur is soms beter als een verre vriend!

© Maydana