Heden verleden geen toekomst?

Heden verleden geen toekomst?

Tringggggggggggggggg, telefoon, nu even niet denk ik en druk weg. Terwijl ik sta te genieten van een witte wijn onder het genot van een lekker hapje op de afscheidsborrel van mijn jongste nazaat van het deel dat mijn in vroeger tijden kleuterschool noemde blijkt er iemand op deze aardkloot te zijn die mij heel ernstig nodig heeft.

Waar zijn de tijden gebleven dat we geen mobieltjes hadden. Dat je ongestoord op een borrel kon zitten, dat je niet in de rij van de kassa bij AH gebeld werd met de boodschap wat je allemaal aan boodschappen vergeten bent.

Natuurlijk we doen het zelf maar toch. Het is niet zo ingewikkeld dat ding thuis te laten, iets wat ik de laatste tijd ook meer dan regelmatig doe, maar dat zijn dan juist die momenten dat ze je echt dringend nodig blijken te hebben.

Toen ik vorige week het woord nieuwe mobiel liet vallen kreeg ik vanuit mijn huiskamer diverse blikken toegeworpen, figuurlijk gelukkig, letterlijk liggen die dingen ook regelmatig voor handen omdat ze die klerezooi nooit opruimen, waarom in vredesnaam, je hebt dat ding toch nooit bij je. Je gebruikt hem als wekker en zelfs dat lukt je niet.

Gelijk hebben ze maar die bewuste zonnige dag in juni bleek ik wel dringend nodig. Mijn andere nazaat die zich inmiddels in de zesde klas van het Atheneum zou gaan melden bleek een dusdanige stoorzender dat daar graag met onmiddellijke ingang over gesproken diende te worden.

Daar ging moeder, weg van de borrel, op naar de school aan de andere kant van de brug, de brug waar iedere ochtend een file voor staat waardoor nazaat nummer drie te laat in hetzelfde pand arriveert als nummer twee.

U begrijpt het al, in dit zeer chaotische doch gezellige gezin is het totaal onvoorspelbaar wie wat en waar zich iets in een week of zelfs binnen vierentwintig uur voor gaat doen.
Aangekomen op school werd mij direct zonder omwegen meegedeeld dat mijn kind een meer dan storende factor was.

Gezien de alcoholwalm die ik op dat moment ongetwijfeld verspreidde zal de betreffende mentor zich daar niet direct over verbaasd hebben.

Het feit dat zij hem niet in de hand konden houden lag niet aan hen, uiteraard want zij zijn daarvoor opgeleid, ik ben slechts de amateur in het geheel, die probeert hem in het gareel te houden. Toen ik ze op dit feit had gewezen werd er een klein stapje teruggenomen door de dame in kwestie.
Hij mocht het proberen, volgend schooljaar, mits hij binnen een week ongeveer 27 opdrachten zou inleveren die hij het afgelopen schooljaar nog niet afgeleverd.

Voor mijn manager in spe was dit geen probleem. Zeven emails en drie uur later lagen alle opdrachten op het betreffende bureau en mocht mijnheer alsnog op dezelfde school gaan werken aan zijn heden, verleden maar vooral aan zijn toekomst.

Meer lezen? www,ingrddebruijn.nl