Depressiviteit een taboe?!
Er was pas ophef ontstaan over een Nederlandse website waar tot in detail tips worden gegeven voor het plegen van zelfmoord
-
Geplaatst:over 2 jaren geleden, populair sinds over 2 jaren (in 2 dagen)
-
Door:
-
Groep:
-
Bronlink:
-
-
Discussie:
Reageren op dit artikel? Log in of registreer jezelf
Waarom eKudos gebruiken
- Deel en ontdek nieuws, video’s, foto’s en tips
- Schrijf en plaats nieuws dat jij belangrijk vindt
- Start een vriendennetwerk
- Stem! Op ekudos is heel Nederland de redactie
- Geef je mening en start discussies
- Volg het nieuws van vrienden en bekenden
- Start een weblog met gelijk een groot publiek
- Ontdek het leukste en beste nieuws van het web
Dat kan wezen, maar niet iedereen die zelfdoding doet is depressief. Soms is een mens er gewoon wel klaar mee. We moeten er eens af van die idiote gedachte dat ieder mens maar verplicht is te wachten op zijn natuurlijke einde.
Hoe springen wij om met taboes in het algemeen. Wat maakt iets een taboe en wat denken we bij zelfdoding. Mag dat of niet. Is het een taboe of niet. Van wie is het dan een taboe? Van de zelfdoder of van de ander?
Van mij mag iemand er een eind aan maken als hij of zij daar bewust voor kiest. Als hij of zij klaar is met het leven. Ik vind niet dat ik niet moraliserend, hoe ik er persoonlijk zelf ook over denk, naar de ander toe over mag doen. Het enige dat ik moet weten of het diens eigen keus is, diens eigen bewuste keus en of die persoon alle consequenties en mogelijkheden overziet. Dat is mijn plicht, er voor zorgen dat die ander zich optimaal kan informeren. Tot slot dien ik diens uiteindelijke keuze te respecteren.
Het taboe van de zelfdoding is een taboe van de maatschappij, niet van degene die zelfdoding overweegt. Uiteraard zijn er mensen die in wanhoop zichzelf doden, maar velen hebben er goed over nagedacht en doen wat ze zelf willen. Maar door het taboe komt de maatschappij niet in discussie met diegenen die zelfdoding overwegen, laat staan dat ze hulp bieden.
Ik ben al van jongs af aan suicidaal en er zijn vele jaren geweest dat ik blij was dat ik niet op jonge leeftijd zelfdoding heb gepleegd. Dat vind ik nog wel enigzins, maar ik krijg steeds sterker het gevoel dat ik 'vergeten' ben op het hoogtepunt uit te stappen. Maar ik ben zowel lichamelijk als geestelijk volledig gezond, dus ik ontmoet niet zo veel begrip, ook niet bij hulpverleners die mij bijstaan op het moment.
Iedereen is er op getraind om het te 'voorkomen', maar de gedachte dat iemand wellicht gebaat is bij een zelfdoding heeft nog niet erg postgevat. Iemand die zichzelf doodt wordt ook als egoistisch beschouwd, een rare gedachte! Net alsof ik de plicht heb om voor iemand anders te leven.
Ben je ooit officieel gediagnosteerd psychisch?
Borderline?
Wat is officieel? Bij GGZ vinden ze mij een geestelijk volkomen gezonde man. Maar neem van mij aan dat de meeste mensen die zelfdoding doen als geestelijk gezond worden beschouwd. Ik probeer op mijn manier een taboe te slechten, gewoon door er (heel soms) over te spreken.
Taboe of niet dreoudman, feit is dat het bestaat. Ik ben er niet bang voor. Als je het niet wilt horen kun je misschien beter hier niet komen. En Oberon altijd blijft de vraag staan is het een taboe van jezelf of van de ander. Soms kan een ander je andere mogelijkheden laten zien die jezelf niet ziet. Soms kan die dat niet en is je eigen keuze de juiste. De tijd zal het leren. Beter is het om een sfeer te creeren waarbij het juist besproken kan worden dan om dit onmogelijk te maken via bijvoorbeeld een taboesfeer. Maar lastig blijft het. voor iedereen.
Een "gezond" iemand denkt hier niet over na.
Ik ken ook borderliners die een volwaardig leven leiden,waar u de informatie vandaan haalt dat borderliners per definitie opgegeven worden weet ik niet,maar u zou uw horizon misschien iets kunnen verbreden door de actualiteiten van de GGZ en andere instellingen te volgen.
Nog even opgezocht wat 'borderline' ook al weer inhoudt, dit ben ik dus beslist niet! Mezelf verwonden? Alleen toen ik met de hamer op mijn duim sloeg. Korte relaties? Juist het tegendeel! Emotioneel verwaarloosd? Ik had een vader en een moeder die van me hielden. Wisselende seksueele contacten? Ik heb een monogame inslag. Stemmingswisselingen? Nope.
Nee, ik ben dit juist niet.
Natuurlijk doe je zelfdoding niet uit weelde, dat moge duidelijk zijn. En als ik een poging doe, dan slaagt ie ook, ik ga niet met pillen aan het rotzooien. Ook de koolmonoxide methode is niet aan mij besteedt. Het is dan een weloverwogen keuze, het resultaat van een groeiproces.
Puur egoïsme natuurlijk, maar ik zou je missen!
Daar snij je een teer punt aan. Ik zou zo graag afscheid nemen van hen die mij dierbaar zijn, real life. Gewoon een zaaltje afhuren, lekker slempen, praten, nog even zwelgen in alles wat me dierbaar is, herinneringen ophalen. Wel met een deadline (!) Want anders zou ik niet meer willen. Ik denk alleen dat de praktische uitvoering niet haalbaar is.
Maar, don't worry hoor. Het is nog niet zo ver. Ik moet eerst nog de 'ekudos top 30 aller tijden' uitzenden;-)
Jawel. Serieus!
Waarom zou de praktische uitvoering niet mogelijk zijn? Huur een café af, doe je ding en sluit het af. Maar mochten daar teveel vrienden komen denk ik dat je weer van gedachten veranderd....
Ik kan wél vertellen wat me tegenhoudt en dat is mijn loyaliteit aan bepaalde mensen en daarmee heb ik ook precies mijn persoonlijke pijnpunt.
En dat is de deloyaliteit van vele mensen.
Uitermate herkenbaar.
Daarom kunnen ook alleen mensen mij begrijpen die dit herkennen. Dat is een gevoel wat in mij zit, altijd al zat en er ook altijd in zal blijven zitten.
Een anekdote: Ik werkte ooit in een team van 6 mensen en ik ben een echt team-mens. Ik wil best de waterdrager uithangen, maar laat niemand dan waterdrinker uithangen. Het is allen voor één en één voor allen.
Dat ging best wel goed. Totdat de legerleiding uit het team één man haalde en er een ander voor terugzette. Toen kwamen er troebelen. Okee, dat kan. De legerleiding had een truc bedacht, die riep ons alle 6 apart en zette aan tot uit de school klappen. 4 van de 6 deden dat ook gedienstig. Ik en nog iemand hieden de kaken op elkaar.
Drie keer raden wie de klos was. Dat soort dingen tekenen de mens. Veraden worden voor een hand zilverlingen.
Ja, die Ramses heeft ook altijd mazzel! Er goed uitzien, een mooie carriere, op zijn oude dag niet te veel meer weten en nou nog dood ook!
Als ie nou nog homo zou zijn was het helemaal mooi! maar dat weet ik eigenlijk niet.
Mijn devies.
Er zijn nog maar weinig mensen die daadwerkelijk begrijpen wat solidariteit inhoud.
@loner
Je kan solidair met iemand zijn en tóch de competitie aangaan. Je verwart zaken. Bovendien heb ik het idee dat jij het over macro-niveau hebt, ik heb het in dit bestek over micro-niveau.