Een buitengewone ervaring.

Een buitengewone ervaring.

Toen mijn zus mijn ouders opbelde, was alleen mijn pa thuis en hij zei iets wat hij nooit zegt …Joh, ik voel me niet goed.
Mijn zus heeft direct op haar gevoel gereageerd en een ambulance naar het huis van mijn ouders gestuurd, en toen die aanbelden deed mijn vader open en zei stomverbaasd…Wat komen jullie nou doen???
-Meneer, wij komen voor U! Gaat u even mee naar binnen en gaat u maar liggen op de bank.
Terwijl mijn vader aangesloten werd (onder protest) op de apparatuur kwam mijn zuster binnen lopen.
Niets aan de hand dacht iedereen aanwezig, en toen zei mijn vader…hee ik word zo duizelig, en hup, in een klap was hij dood!
Meteen zuurstof gehad, vreselijk lang moeten reanimeren en naar het ziekenhuis toen dit gelukt was.
Dit speelde zich op een donderdag af.

Vrijdag en zaterdags ging alles naar behoren maar toen ik naar bed ging zaterdagavond en mijn ogen dicht deed om te gaan slapen, stond ik plotsklaps voor het bed van mijn vader in de CCU afdeling!
Ik schrok ervan want het was levensecht en mijn ogen gingen direct weer open…maar ik stond daar nog steeds.
Nee het was geen droom.
Ik zag mijn pa en hij zag mij.
Ik zag pap in bed zitten en dezelfde pap zag ik in een witte gedaante die uit zijn lijf omhoog ging, hij stak zijn gewone arm naar mij uit als zijnde HEE hou me tegen!
Ineens stond ik naast zijn bed en pakte die witte arm van hem, maar hij ging gewoon verder omhoog. Ik werd onrustig en dacht aan mijn zuster die de ambulance gestuurd had en ineens stond zij aan de andere kant van het bed en pakte die andere omhooggaande witte arm van hem.
Niets, hij was al zover uit zijn lijf dat alleen zijn benen nog in contact waren met zijn gewone lichaam.
Ik dacht aan mijn moeder en mijn andere zus; ineens waren we er allemaal en maakten een cirkel door elkaars handen beet te houden terwijl ik en mijn zus die er al bij was, de handen van mijn vader beet hielden. Het witte lichaam begon terug te zakken en ineens was het voorbij, ik ben (ook zo raar, net of ik doodmoe was) als een blok in slaap gevallen.

De volgende ochtend, zondagochtend dus, ben ik heel vroeg naar het huis van mijn ouders gegaan waar mijn mams open deed en ik riep “WAT is er vannacht met papa gebeurd?”
Mama zei heel verbaasd…”maar ze hebben jou toch niet gebeld? Het ging vannacht/gisteravond laat heel slecht met je vader”.
Ik schreeuwde Ja, mam ik was erbij! Mama snapte er niks van en ik eigenlijk ook niet.
De voordeur werd opengemaakt en mijn zuster (van de ambulance) kwam ook binnen, we pakten elkaar beet en zij zei..”Ohh dat was eng he, met papa gisteren?”
“Ik weet het, ik was erbij…”
Allebei wisten we wat we hadden gezien en meegemaakt.

We vertelden het aan onze moeder die heel hard begon te huilen.
Later ook aan pap verteld maar die wist er niets van, misschien maar beter ook.