Roodkapje en de Wollige Wolf
... omdat oude mensen er heen gebracht werden en na verloop van tijd werden afgelegd. Wat dat afgelegd worden precies inhield wist eigenlijk niemand omdat er nooit iemand op bezoek ging, maar het klonk wel goed. De betovergrootmoeder van Roodkapje woonde daar en ook haar minnaar. Een minnaar is overigens iemand die het leuk vindt om met een betovergrootmoeder in bed te liggen en gezellig samen een kopje thee te drinken....
-
Geplaatst:over 2 jaren geleden, populair sinds over 2 jaren (in 6 uur)
-
Door:
-
Groep:Bloggers |
-
Bronlink:
-
-
Discussie:
Reageren op dit artikel? Log in of registreer jezelf
Waarom eKudos gebruiken
- Deel en ontdek nieuws, video’s, foto’s en tips
- Schrijf en plaats nieuws dat jij belangrijk vindt
- Start een vriendennetwerk
- Stem! Op ekudos is heel Nederland de redactie
- Geef je mening en start discussies
- Volg het nieuws van vrienden en bekenden
- Start een weblog met gelijk een groot publiek
- Ontdek het leukste en beste nieuws van het web

Stond er eigenlijk wel een lekker wolfsgerecht in het grote kookboek van de uberkwal Braakhokke, of stonden daar nou alleen maar vissige gerechten in vroeg zij zich af?
Flop, oogje op zijn plaats en luisterde naar wat de roepende daar uit stond te bleren. Hij had het over dat er wapens ingeleverd moesten worden, nou dat was ze niet van plan, en gaf inplaats daarvan de blerder een flinke dosis dooddoenertjes recht onder zijn kin. De vent stierf een mooie dood, zijn lachspieren hadden zich verkrampt en waren achter zijn oren tesamen gekomen en hadden zich met waarachtig een subsidie-waardige kunstknoop met elkaar vervlochten.
Zo'n mooi stukje kunst daar kon je niet zomaar aan voorbij gaan dus stopte ze haar pijpje vol met wat paddenstoelenskunk en genoot van al dat mooie.
Samen en gearmd huppelden ze door het bos (wat nog niet meevalt als u al eens door een bos gehuppeld heeft, laat staan al huppelend tesamen).
Moswolkje vroeg aan Roodkapje...zeg wat denk je? Je bent nu nog redelijk jong maar straks ben je ook een oud Roodmutsje...ben je niet bang voor die wollige geitenbreier met zijn scherpe tanden?
Nee, antwoordde Roodkapje, en trok uit het kapje op haar hoofd een paar vervaarlijk uitziende breipennen. "Je weet toch...de Wollige Wolf...ik brei gewoon inplaats van een trui een muilkorfje, dat moet afdoende zijn". De Wolf huppelde hen na en genoot vast bij het Sm-achtige idee dat hij, de almachtige figuur van het sprookje, straks gemuilkorft zou zijn!!! Hij had nog geen idee wat hem daadwerkelijk te wachten stond...
Voorzitter, vergeet u niet dat ik voor mijn verdediging moet aanvoeren dat ik een Wollige Wolf ben en deshalve niet Fortuynlijk genoeg ben om nu niet op de beklaagden-keukentafel te liggen, enkel en alleen omdat ik een Wollige Wolf ben.
Moswolkje als voorzitter zijnde had genoeg van het geweeklaag en zweepte er daarom nog maar eens lustig op los, tot schaamteloos plezier van het Rood-blossige Kapje. Nee, Kapje zei Mosje...er is een tijd voor alles maar die is niet nu, strakjes gaan we weer huppelen...(knipoogje)
Maar wat nu te doen? We kunnen de hoofdrolspeler eigenlijk niet missen in het sprookje dus laten we hem straks nadat we hem geknipt en geschoren hebben los, met alle risico's vandien?
Jaaahhh zei het Roodkonige Kapje, dan hebben we straks nog een ronde zoals deze! De Wollige Wolf rende naar het dichts bijzijnde krakersbolwerk alwaar 21 Blijf-van-mijn-Wollige-Wolvenlijf-huizen al klaar stonden om hem asiel te verlenen, echter de sukkel wist nog niet hoe het einde zou zijn van wolven die in asiels terecht kwamen...en hij zou het verdiend hebben als dit geen sprookje was.
Plots, op het hoogtepunt van zijn bezwaarde Wolvenhoofd, zag hij daar twee smurven...
Het waren van der Waan en Poeierie; de een blauw van zijn ide-fixjes over een grote boze wolf die de Wollige nog niet in het echt was tegen gekomen omdat deze wel bestond maar altijd omringt was door grauwe geiten, en de ander omdat hij scheen vast te zitten in zijn eigen blauwe smurven-hallalla waar liegen tegen iedere rose kikker een must was, en doorspekt was door het willte wolkenpoeder,ingegeven door de opper-smurf.
Wollige bedacht zich geen moment, dook op de twee raddraaiers en vrat ze in een keer op, eindelijk weer eens gebruik makend van zijn Ouwe mutsenmalers.
LOL @Breinbrouwsels
Superieure breinkronkels van de eerste orde!
Volgens de Min (nadruk op min)-ister en sprookjesverteller Piet Hein lopen er voldoende on-afgerukte maagdelijke kabouters rond in het Fabeltjesland van de natte klei, en okee, okee...ze zijn niet zo fris meer als wat jaartjes geleden, maar wel beschikbaar!
Ze kunnen de blonde ridders van drie hoog van hun balkon afspuiten (huh...?) en wonen daarna alle rood-blauw- en groenkapjes volledig uit, en kunnen en passant ook nog wel een paar wollige wolven aan.
Capaciteit genoeg dus....
En de Hamer zorgt gewoon voor goede bosrand-voorwaardes, probleempje opgelost! Tralalaaa...heihooo heihooo....en daar was Groenmutsje!
Met haar wijd open mond en idem ogen bedacht zij zich geen minuut, en besloot dat iedere stap door het woud betaald moest worden met 3 woudpaddestoelenskunkjes, met in acht neming van vermindering naar aanleiding wat er weer uit werd gestoten door het achterste deel van een sprookjeslijf.
De eerste die zij op het gele pad dwars door het bos tegen kwam was de bejaarde handlanger van de bosbeul, W. Kok, (zonder C O C K)gescootmobield en al, vol gas scheurend en kabouters verpletternd onder zijn vette, dikke wielen, hen allen achterlatend als vetvlekjes met alleen hun grote cock narillend op het bospad.
"Ik EIS NUUUUUUUU mijn kwartjes-skunk terug, natuurlijk met jarenlange interest terug" blerde Groenmutsje.