Het AFM zou hebben zitten slapen

Gisteravond keek ik naar een discussieprogramma over de DSB-soap in het programma Rondom Tien. Ik heb me erg gestoord aan het commentaar van sommige gedupeerden. Eén van hen beklaagde zich er tot 3 maal toe over dat financiële waakhond Autoriteit Financiële Markten (AFM) zou hebben zitten slapen. En als consument zou je een kennisachterstand hebben ten opzichte van de agressieve verkopers van DSB.

Maar als diezelfde klager vervolgens opmerkt dat zijn woning 130.000 euro waard is en hijzelf een hypotheek van 250.000 euro heeft aangevraagd, dan kan zelfs een kind van tien beseffen dat je zélf onverantwoord bezig bent. Het past dan niet om half Nederland inclusief DSB-bank, het AMF en DNB de schuld te geven. M.a.w. zadel niet de rest van Nederland met de gevolgen van jóuw stupide leengedrag op.

En dan nog dit: begin dit jaar gaf directeur Hoogervorst van AFM aan dat men de verkoop van tophypotheken aan banden zou leggen. Mensen zouden voortaan niet meer mogen lenen dan de waarde van hun onderpand. Hij kreeg toen werkelijk half Nederland over zich heen: het zou de doodsteek betekenen voor de toch al kwakkelende bouwsector. Wat meende zich die Hoogervorst wel? Hij moest zijn plannen intrekken en kreeg naar ik meen zelfs een reprimande van Wouter Bos. Nou ben ik geen fan van Hoogervorst want hij is ook verantwoordelijk voor de drastische wijziging van ons zorgstelsel, maar het gaat mij te ver dat DSB-gedupeerden bij herhaling beweren dat het AFM heeft zitten slapen.

Ter illustratie:
Toen wij begin jaren 70 trouwden, bezaten we zelfs geen meubilair om op te zitten. Onze wederzijdse ouders hadden helaas altijd moeten passen en meten en konden ons geen riante bruidsschat meegeven. Wél hadden ik en mijn partner een goede baan.

In de eerste 15 jaar van ons huwelijk hebben we letterlijk elke stuiver opzij gezet voor de aanschaf van een huis en huisraad. We gingen in die periode nauwelijks met vakantie, hooguit één weekje per jaar in eigen land. Toen we eind jaren 70 onze huidige woning kochten, hadden we op die manier toch een aardig bedrag aan eigen geld bij mekaar gesprokkeld. Ondanks dat hadden we toch een tophypotheek nodig, maar we kwamen bij lange na niet aan 90 % van de verkoopwaarde van ons huis. Inmiddels lachen we om de bedragen van toen.

Tegenwoordig gaan de meeste mensen minimaal 2 maal per jaar met vakantie, niet in eigen land maar werkelijk in alle uithoeken van de wereld. Ons leengedrag kent geen grenzen meer en we puilen uit van consumptieve weelde. En als het dan een keer faliekant misloopt, krijgt iedereen de schuld behalve jezelf.