Soms kan het leven té opwindend worden

Afgelopen nacht heb ik slecht geslapen. Er dansten voortdurend blauwe boerkapoppetjes op mijn hoofd. Dat kwam door Job. Als het aan hem ligt hebben werkloze boerkadraagsters binnenkort geen brood meer op de plank. En van het een komt het ander.

Als Job straks met het CDA verder oreert over zijn stelling, dan komen ze vast op rare ideeën. Dat de boerka helemaal weg moet bijvoorbeeld. Het komt niet in hun hoofd op dat mensen zoals ik (en daar zijn er heel wat van) veel baat hebben bij die boerka's. Voor mij is de boerka een soort therapie.
Als ik onverwacht oog in oog sta met een boerkadraagster flitst er altijd hetzelfde door mijn hoofd: gevaar! Terrorisme! Mijn ogen schieten breed detecterend naar de onderkant van de boerka: ik wil de voeten zien. Het formaat van het schoeisel bepaalt de duur van mijn angst. Bij maat zeilboot treedt onmiddellijk mijn vluchtmechanisme in werking. Ik voel hoe mijn pupillen uitgroeien tot schoteltjes, mijn bloeddruk zich haast naar een hoogtepunt en mijn longen uitdijen als een trekharmonica. Ik doe een stap naar achteren; soms kan het leven té opwindend worden.

Ik krijg ook explosieve gedachten bij zo'n ontmoeting.
Maar het mooiste is dat ik door die confrontatie verloren emoties hervind. Ik heb vaak het gevoel dat mijn gevoelens afgestompt raken. Of beter gezegd: dat gevoel heb ik dan juist niet meer. Mijn gevoelige topjes zijn dan verdoofd, zoiets gaat heel sluipend. Voor je het weet ervaar je de sensaties van het leven niet meer. Totdat ik een boerka tegenkom. Bij zo'n ontmoeting onderga ik als het ware een multicultitransformatie. Ik voel me daarna herboren omdat ik weer voel dat ik leef.

En nu gaat Job de boerkameiden dwarszitten. Job, die altijd zo graag de theemuts van de moslims wilde zijn, wil nu de kopjes aan diggelen slaan. Ik rook meteen onraad toen ik het krantenbericht las. Softie Job, die al te vaak zijn wijsvinger in de pruttelende brij stak, maar steeds weer vliegensvlug terugtrok. Heeft die Mokumse cavia misschien de langverwachte nachtmerrie gehad waarin zijn volk hem kwam lynchen, of had hij die dag gewoon zwaar getafeld?

Een boerka is helemaal geen probleem bij het vinden van werk. Maar iemand moet de draagsters natuurlijk wel de spelregels uitleggen. Hulpvaardigheid noemen ze dat. Even in helder Nederlands vertellen voor welke functies ze wel en voor welke ze niet in aanmerking komen. Wij autochtonen weten wel dat je met een zak over je kop beter geen kleuterjuf of politieagent kunt worden. Maar voor boerkadraagsters is dat niet zo vanzelfsprekend. En als Job te beroerd is om ze dat uit te leggen, dan moet hij ook niet raar opkijken als ze steeds terugkomen voor een uitkering.
Met een paar simpele aanwijzingen kan er een wereld voor die mensen opengaan. Werk genoeg. Marketingbedrijven hebben een chronisch tekort aan telemarketeers. Lekker thuis aan de telefoon lollige gesprekjes voeren in je boerka. De Efteling kampt met hetzelfde probleem. Boerkadraagsters kunnen er zo aan de slag, veilig verstopt in een olijke knuffelpop. En je hoeft maar twee woordjes Nederlands te leren: 'papier hier, papier hier.' Ze kunnen ook voor zichzelf beginnen. Erotische lijnen zijn er nooit teveel. Als Tele-Fatima veilig vanuit je huiskamer hitsige mannen uitkleden, dat is niet voor iedereen weggelegd.

Job let ook niet op zijn woorden. Je kunt niet zomaar plompverloren zeggen dat werkloze boerkadraagsters geen uitkering moeten krijgen. Nee, dat moet je een beetje leuk verpakken. Zo in de trant van: "Ik heb goed nieuws: jullie mogen vanaf nu zelf aangeven van welke organisatie je voortaan je integratiebonus wilt ontvangen. Kijk, hier heb ik een lijstje waar je uit kunt kiezen." Daar herken ik de oude Job tenminste in. Want wat gebeurt er als de boerkameiden straks boos worden, of erger nog: heel boos? Als ze zich straks door Job tekort gedaan voelen, dan kunnen er allejezus nare dingen gebeuren. Boze moslima's kunnen heel gevaarlijk worden. Vooral als ze gaan rondbazuinen dat ze geen uitkering meer krijgen. Dan gaan ze niet enkel samen theedrinken, maar ook samenzweren. En dan wordt het een steeds grotere groep, erg woedende moslims. Want van het een komt het ander. En erg woedende moslims kunnen ook in Mokum onaangename dingen doen. Ze draaien er hun moslimhand niet voor om om Job's honk te doorboren met een sportvliegtuigje of hem in een luguber steegje een mes tussen zijn ribben te zetten. Of erger nog: hem in zijn eigen stadhuis de keel door te snijden.

En als de broodplank binnenkort toch leeg blijft bij de boerkadraagsters, dan kunnen ze zich altijd nog aanmelden bij een terroristische groepering, als menselijke bom. Lekker in je boerka je moslimkarkas opblazen in de werkkamer van Job.