Hold on to your kids – voed de band met je kinderen

"Natuurlijk opvoeden is opvoeden zonder trauma’s."

Ik denk dat dit godsonmogelijk is (sorry voor de blasfemie).

Onderzoekers hebben ontdekt, dat kinderen uit een zelfde gezin, in dezelfde situatie totaal verschillend kunnen opgroeien.

Kinderen besluiten zelf of en hoeveel trauma's ze zelf opslaan en wat ze er mee doen.
Voorbeeld: gezin met 2 kinderen zit aan tafel. Moeder vertelt over een nare ervaring op haar werk. Ze zit er mee en dat zie je. Haar man staat op, neemt haar in de armen en knuffelt haar.
Het ene kind besluit dat verdriet van iemand anders uitsluiting voor hemzelf betekent.
Het andere kind besluit dat het gerust kan zijn als je verdriet hebt, want er is altijd iemand die je troost.

Je kan simpelweg niet voorkomen dat je kind trauma's oploopt. Kleiner of groter. Dit wil niet zeggen dat ieder kind trauma's krijgt. Je kan door een bewuste opvoeding, voorkomen van overdracht en het voorkomen dat je je eigen gevoelens projecteert op je kinderen, pogen om je kinderen zo goed mogelijk voorbeelden te geven.

In de transactionele analyse is één van de belangrijke concepten de scripttheorie. Een belangrijk schrijver hierin is Claude Steiner

Een script wordt door een kind geschreven als een verhaal met begin, midden en einde. Het is ook wel vertaald als een "personal lifeplan".
Op basis van de vroegste ervaringen van het kind, vaak beïnvloed door de ouderfiguren, besluit dit kind tot zijn script. Deze wordt later bekrachtigd door ervaringen.
Dit is wel heel summier, maar goed. Het boek van Steiner geeft alle informatie.

Het is, conform de theorie van Eric Berne, de grondlegger van dit psychiatrische concept, inderdaad zo, dat het kind inderdaad op basis van wat hij ziet, ervaart en voelt van zijn ouder(figuren), zelf besluit. Dat is een onbewust gebeuren.

Het werkt ongeveer zo dat als je op een knop drukt en er spuit water in je gezicht, je de volgende keer wel uitkijk om op die knop te drukken. Op latere leeftijd gaat een kind het ook nog eens beredeneren. Als heel jong kind is het een onbewust besluit. Dat zet zich vast als overtuiging, hetgeen later onderdeel uitmaakt van het script van dit mens.

Als ouder heb je de rol je kind de juiste grenzen te tonen en voorbeeld gedrag te laten zien.

Denk bijvoorbeeld aan kinderen van mishandelaars. Het is niet zelden dat die zelf ook gaan mishandelen. Of ze gaan misschien wel juist de hulpverlening in. Op basis van wat het kind ziet, ervaart besluit het hiertoe.

Het is geen tegenstrijdigheid, denk ik. Allemaal: jij, ik, iedereen, maken we dagelijks besluiten waar we ons niet bewust van zijn. We besluiten bijvoorbeeld een donker straatje niet in te lopen als we alleen zijn. Doen we dat bewust beredeneerd? We reageren op gevoel, voornamelijk. Pas daarna wegen we af en schakelen we onze volwassene in (zie het concept van de egotoestanden).
Kinderen hebben nog geen ontwikkelde volwassene in hun systeem en besluiten puur vanuit hun Kind.

Overigens, als je er zo vaak mogelijk van uit gaat dat iedereen in principe OK is, dan is ieder besluit van een ander iets dat hij of zij besluit en daar heb je in eerste instantie respect voor. Vervolgens benader je het daar waar het jouw besluit jou raakt en bespreek je wat het met jou doet. Zo kan je met elkaar proberen om beiden vanuit een OK-positie je eigen en elkaars belangen zo goed mogelijk te dienen.

Het gaat dus niet om het aanrekenen van een besluit, maar om te constateren dat iemand blijkbaar dat besluit nam. Dat is iets van hem/haar.

Een kind neemt dat besluit op basis van een ervaring. Je als ouder daar van bewust zijn, geeft je mogelijkheden om het kind te helpen opgroeien. Zonder dat je het een waarde-oordeel hoeft te geven.

Eigenlijk ben ik je nu de basisbeginselen van de transactionele analyse aan het overdragen. Ik hoop dat ik je er mee kan verrijken.

Iedere volwassene is verantwoordelijk voor zijn of haar eigen gedrag. Kinderen leren verantwoordelijkheid te dragen. Als ze ouders hebben die veel verantwoordelijkheid tonen en zelf verantwoordelijkheid nemen voor hun daden, dan heb je een aardige kans, dat ze zelf ook verantwoordelijkheid zullen nemen. Een aardige kans. Er zijn aardig wat factoren die bepalen of een volwassene heeft geleerd om op de goede manier zijn eigen verantwoordelijkheid te dragen.

Een TA-therapie heeft ook vaak als belangrijk onderdeel het terugvinden van je eigen verantwoordelijkheid in situaties. Dat betekent erkennen van jezelf, jezelf in situaties en wat je daarin voor opties hebt. Dat gaat heel erg over je eigen verantwoordelijkheid.

Kinderen is heel makkelijk de TA te leren. Er is zelfs een boek van: TA for kids. Een collega van mij begint er net aan om deze te vertalen naar het Nederlands. Kinderen begrijpen soms nog beter dan volwassenen hoe deze theorie werkt. Vaak omdat kinderen veel dichter bij hun natuurlijke gedrag nog staan en wij volwassen al veel meer gecontamineerd zijn met aangeleerd gedrag (staar niet zo..., wees beleefd..,hou je kleren schoon... etc.)

Als je meer wilt weten en je engels is in orde, dan is wat rondsnuffelen op de site van Eric Berne en Claude Steiner wel interessant.

Waar ik onduidelijk was of je meer wilt weten: vraag gerust. Schroom niet. Je kan me altijd per PB hier bereiken.
Ik ben bezig met de opleiding, dus ik weet lang niet alles en ook niet op de meest duidelijke wijze te vertellen. Mijn trainer kan dat veel beter dan ik op de een of andere wijze... :-)

Het handige zij effect van zo'n opleiding in het engels is, dat je engels een goede update krijgt. :-)
Veel boeken die ik lees zijn in het engels. Dat komt omdat de TA mondiaal georiënteerd is en als voertaal engels heeft. Ik krijg nu ook supervisie van Julie Hay uit Engeland. Even goed zou ik supervisie kunnen krijgen van een Indiase of Roemeense TA opleider. Supervisie gaat dan via Skype.

Babylon ken ik niet, maar ik gebruik de google vertaler wel eens, als er een woord in het engels is, dat ik niet precies kan vertalen.

ik zal het eens opzoeken... bedankt!

@languagecoach,

Nu moet ik toch even corrigeren. Ik zeg nergens dat jouw hele artikel onzin is. Ik zeg:



Ik weet niet waarom je hier zegt dat een olifantenjong minstens 30 jaar bij zijn moeder blijft. Het gaat om het geven van de borst. Een olifantenjong drinkt 2 jaar bij de moeder. Daarna eet hij gewoon vast voedsel. Hij is dan gespeend.

Je wilt toch niet serieus vol gaan houden dat er kinderen zijn die nog bij de moeder 'drinken' als ze al 7 jaar zijn. Zo'n kind kan toch met goed fatsoen geen vriendje of vriendinnetje mee naar huis nemen? Als die erachter komen worden ze vierkant uitgelachen.

Ik weet dat er mensen in Nederland zijn die hun kind inderdaad wel twee jaar aan de borst houden. Moeten ze helemaal zelf weten, maar ik denk niet dat het handig is. Er zit geen voeding meer in het vocht wat ze krijgen. Het is puur een troostmomentje. Dat kan ook anders.

Mensenkinderen hebben die twee jaar borstvoeding helemaal niet nodig. Dat is pure onzin. Op het consultatie-bureau heeft nog nooit iemand tegen mij gezegd dat ik mijn kind minimaal twee jaar moet voeden omdat ze dat zo nodig hebben.

Mooi dat het in de Koran zo staat, maar heden ten dage is er geen moslima die hieraan gehoor geeft. In tijden van hongersnood is het een prachtige manier om je kind in leven te houden, maar daar houdt het echt wel mee op.

Flauwekul dus... deze passage van jouw artikel.

@languagecoach: een traumaloze wereld is volstrekt onmogelijk. Ik zou zeggen: droom voort.
De oorden die je noemt hebben nooit bestaan. Er is geen enkel goed bewijs voor. Het lijkt meer op wishfull thinking.

Het feit dat trauma's er zijn, ligt hem er in, dat ouders mensen zijn en fouten maken. Allemaal. Ik, jij, allemaal. Dat levert zeker trauma's op. Kleiner of groter; soms hebben ze er totaal geen last van, soms groeien ze op tot gemankeerde kinderen.

Positief denken ben ik voor, maar ik vind dat jij het wat overdrijft. Voor mij ben je de drempel van dromen en fantasie overgestoken. Het is mijn mening daarover hoor, ik veroordeel jou er niet om. Als jij jouw kinderen met jouw opvoeding gelukkig maakt, dan ben ik daar heel blij om.

Behold the poet Pat... lol.

Dankje.

Psst @Pat3766 Mooi hoor. Die had ik zelfs nog niet gezien ;-)

@Pat3766
Atlantis, want daar hebben we het over, is in de oceaan gezonken, hoogstwaarschijnlijk door een natuurramp. Aangezien die nogal diep is, hebben mensen niet veel gevonden. Maar bij Cyprus en in het Caribisch gebied zijn de laatste tijd wél vondsten gedaan, ik heb het ergens gelezen een paar maanden geleden. http://www.niburu.nl/index.php?articleID=2126 Dit is niet wat ik toen las, maar het verwijst naar hetzelfde. Er zitten links in naar Engelstalige artikelen erover. Natuurlijk mag je je mening hebben Patrick, graag zelfs. Het zou best saai zijn als we het allemaal steeds met elakar eens waren:-)

@riny www.theintentionexperiment.com is een website waar je kunt zien hoe het werkt met het zetten van intenties.

@Paulien_Odendaal: borstvoeding na de leeftijd van een jaar of 2 is niet meer heeeel lang lebberen aan de borst, maar af en toe een klein slokje, bijv. voor het naar bed gaan. En in mijn schoonfamilie, bestaande uit zeer ruimdenkende moslims en hun familie en vrienden, kennissen, buren etc. geven allemaal 2 jaar lang borstvoeding. Verder ken ik nog heel veel moslima's die dat doen. EN heel veel niet-moslims, kijk maar eens op www.natuurlijkopvoeden.org bijvoorbeeld

Dank je Languagecoach. Doe je best, het kan geen kwaad. Baat het niet, het schaadt ook niet.

Trouwens ... kan ik mijn naam ook veranderen? kan niet he, dan moet ik een nieuw account ben ik bang voor? want ik schrijf uiteindelijk weinig over taal/inburgering haha. Weet iemand het, want tot nu toe is het mij nog niet gelukt? alvast bedankt

@languagecoach,

Zijn dit niet je eigen woorden?



Of geldt dat alleen voor @Pat3766? ;-)