Handgebaren verraden je moedertaal
Als we praten maken we daar zonder na te denken allemaal handgebaren bij. In eerste instantie lijken die gebaren niet heel bijzonder, maar uit onderzoek blijkt dat handgebaren bijdragen aan de betekenis van wat je zegt en eigenschappen weerspiegelen die specifiek zijn voor een taal.
-
Geplaatst:over 2 jaren geleden, populair sinds over 2 jaren (in 6 uur)
-
Door:
-
Categorie:
-
Bronlink:
-
-
Discussie:
Reageren op dit artikel? Log in of registreer jezelf
Waarom eKudos gebruiken
- Deel en ontdek nieuws, video’s, foto’s en tips
- Schrijf en plaats nieuws dat jij belangrijk vindt
- Start een vriendennetwerk
- Stem! Op ekudos is heel Nederland de redactie
- Geef je mening en start discussies
- Volg het nieuws van vrienden en bekenden
- Start een weblog met gelijk een groot publiek
- Ontdek het leukste en beste nieuws van het web
En met opgroeien,ik heb voor 80% een Italiaanse opvoeding gehad.
Ik praat meestal met mijn armen over elkaar. ;-)
Dat was bij een gigantisch grote brand van een bedrijfspand van mij die niet verzekerd was. Maar mijn visie is als je wint loop je er niet mee te koop ,en als je verliest moet je dat ook niet doen. Dat is het lot van een kleine zelfstandig ondernemer. Als je dan negatief bent , staat de volgende dag de bank bij je an de deur en gaat je crediet intrekken.
Gewoon met beide voeten op de grond blijven staan dus !!!
Kijk hier eens naar als je wilt , gaat over "onze" diabetisch.
http://www.infowebweistra.eu/homeopathie-reguli...
We wonen in West Friesland. Hier zitten veel Oost Europeanen. Die herken je ook zo.
Ook ben ik samen met mijn zuster een aantal maanden in friesland naar school geweest, Dat kwam doordat wij nog een zusje kregen , Uiteraard sprak men daar friesch en hadden wij ons snel aangepast, verstaan nog deze taal, maar spreken hem niet.\
Het Dorp was wat ze noemden een rood dorp, zeer arme mensen, vaak ruzie en altijd een mes bij zich. Vanaf die tijd had ik altijd een mes, een herder gekregen van mijn oom. Hij had het altijd over "een herder is mijn redder, en dan bedoelde hij dat mes.
Wat je van een dorp die ligt aan verschillende grenzen en culturen ziet is dat ze zeer kort stukje verstand gebruiken , altijd ruzie maken , dat was vroeger zo en nu is er nog altijd een bepaald karaktertrek bij deze mensen, waar je wel of niet goed mee om kunt gaan. je hoort er bij of je bent er buiten, tussen weg is daar niet.
Ik heb ook een voorouder waar in dat gebied iets naar genoemd is, een school. Mijn grootvader was hoofd van die school en die school heeft nog steeds zijn naam. Ik vertel niet precies waar dat is hoor, vanwege mijn privacy.
Je hebt gelijk wat betreft privacy , dat is een goede keuze , maar helaas ben ik daar niet in geslaagd. ik zat teveel in de postieve publiciteit en schrijf onder eigen naam vaak in dagblad of streekbladen. Mooie dag gewenst, Reiny
Die streek die ik bedoel in Friesland (die grenst aan het Groninger Westerkwartier), het heidegebeid, daar was het vroeger ook een ruige boel. Armoe brengt dat vaak met zich mee. Men had niks en leefde er in plaggenhutten en holen in de grond. Maar toen de tijden veranderden, en ze de kans kregen, bleek het een werklustig volkje, met een handelsinstelling. Maar de mentaliteit van vroeger vind je er nog altijd terug. Vooral in de voetbalclubs, fanatieke spelers, en fanatieke supporters.
Riny;
Dit gaat ook over hakema , en Jelle Dam . Daar is ook een boekje over geschreven.
http://www.sociabel.nl/weblog/reiny .
Eenzaamheid .
Vanmorgen zag ik een jonge vrouw op het terras staan , het is iemand die vaak heel veel vrienden en kennissen om zich heen heeft . ze is altijd erg aardig , soms te aardig , maar ook altijd zorgzaam en belangstellende en spontaan naar andere mensen toe. En toen ze daar zo stond straalde ze een soort intens verdriet uit en je zag en voelde dat ze zich erg eenzaam voelde . Dat maakt je verdrietig , raakt je emotioneel , want op z’n moment besef je dat alles vaak maar schijn is, en dat mensen heel erg eenzaam kunnen zijn , want ook al zitten ze midden tussen hun vrienden en kennissen , dan kunnen ze nog heel erg eenzaam zijn.
Zouden er veel mensen zijn die dat gevoel herkennen ?
.