Leiding bij scheiding

Dank voor je uitgebreide reactie.
Ik denk dat iedereen wel zulke situaties kent. En er zijn inderdaad gevallen waarin het beter is als de ouders uit elkaar gaan.
Maar is het soms ook niet een beetje té makkelijk?
Ik werk veel met kinderen en wat zij steevast zeggen is 'Wij zijn gescheiden'. Altijd maar weer dat 'wij'. Dan heb ik zo met ze te doen!

Je zegt dat Henk zijn gezin psychisch mishandelt. Kan zijn.
Het kan ook zijn dat zíj Hénk psychisch onderdrukt, mishandelt, of hoe je 't ook wilt noemen. Uit teleurstelling, frustratie, wat dan ook.
(inderdaad een heel veel gemaakte fout: hij/zij verandert wel als we maar eenmaal getrouwd zijn - leren we 't dan nooit?)

Heeft zij geprobeerd hem te helpen om over zijn onhandigheid met de kinderen heen te komen? Of werd haar houding er al snel een van 'Dan doe ik alles zelf wel'?

Nogmaals, ik ken het verhaal van haar kant alleen. Zou hem ook wel eens willen horen, maar soms liggen de dingen niet zo eenvoudig.

En Jos? Kent hij de kinderen? Weet hij waar hij aan begint of zijn het mooie woorden - net als vroeger wellicht bij Henk?
En wat is dat gedoe met een andere relatie waar hij nog niet uit is?

Oeps! We zitten al in een groepsgesprekje;-)

Men kan het stukje ook opdelen in fragmenten, en elk fragment weer reflectie geven.

Wat ik een zwak punt vind in Henk, dat is dat hij zich schaamt voor zijn zoon met een oogafwijking.

Een eigenaardig punt van haar vind ik, dat ze al zo met Jos bezig is, terwijl die nog in een relatie zou zitten. Daarom zei ik ook al: ze kan er ook voor besluiten even alleen te zijn.

Ze heeft verwachtingen van Henk, en Henk komt niet aan die verwachtingen tegemoet. Daar kunnen ze over praten, maar in al die tijd hebben ze dat niet goed gedaan, of ze hebben in elk geval het probleem niet op weten te lossen.

Mijn indruk van hun huwelijk is echt dat er geen romantiek en liefde in lijkt te zitten. Het zijn geen tortelduifjes die gewoonweg alles op alles zetten, en met overgave, om het elkaar behagelijk te maken. Misschien moeten ze wel veel meer echt gezellig onafgebroken knuffelen?

Als je jezelf (niet) waardeert dan is dat omdat je (niet) genoeg van jezelf hebt gegeven. Daar begint het mee. Als je dan gegeven hebt en het wordt goed ontvangen dan pas kun je genieten. Geef je niets / minder of wordt het niet in dank afgenomen dan doe je er verstandig aan je geluk ergens anders te beproeven.

Ja, natuurlijk zijn er situaties waarin de boel niet meer te repareren is. Het is bijzonder spijtig voor iedereen als dat het geval is, zoals bij jou.

Maar mijn vraag is toch in dít geval: heeft deze vrouw wel alles gedaan om haar huwelijk überhaupt goed te kríjgen! Is ze er niet al te gemakkelijk van uitgegaan dat Henk haar wel gelukkig zou maken op háár voorwaarden?
Zou ze niet eens goed naar zichzelf moeten kijken?

Tja, die zogenaamde leiding...
Ik denk dat je de spijker op z'n kop slaat, dat ze zo lekker de verantwoordelijkheid afschuift.

En nu ga ik gauw stoppen, want er komt een verschrikkelijk onweersbui aan.

@els_x, ik ken het boek van Roodnat alleen van horen zeggen, maar door wat jij hier beschrijft word ik heel nieuwsgierig en zal ik het zeker gaan lezen.

Ik denk dat het heel raak is wat je schrijft.

De vrouw laat inderdaad een afhankelijkheid zien die verlammend werkt op alle partijen.

Mijn vraag is alleen: kan een mens dan niet veranderen?

Wanneer ze uit deze relatie stapt - met alle gevolgen voor de kinderen bovendien - zal ze misschien verder willen met Jos. En hoe lang houdt dat dan weer stand? Ik ken Jos niet, maar helemaal stabiel komt hij niet op me over. En hij zal nogal wat op z'n bordje krijgen.

Als ze niet verdergaat met Jos zal ze wel weer een ander tegen het lijf lopen waar ze haar ziel en zaligheid aan verkoopt. En weer een en weer een...

Dus blijf ik bij m'n vraag: kunnen ze (Henk en zij) niet beter hulp zoeken om samen te proberen om hun huwelijk te redden? Volmaakte huwelijken bestaan alleen in boeken, dus misschien kunnen ze samen leren om de realiteit en zichzelf onder ogen te zien en er wat van gaan maken?

"dat sommige mensen niet geschikt zijn om mee door het leven te gaan" vat je samen.
Is zo.
Maar ze hééft de stappen al gezet. Ze heeft ja gezegd, kinderen gekregen, een leven opgebouwd (hoe moeilijk dan ook).

Ik vraag me trouwens ook wel af hoe lang Henk dit nog volhoudt. Daar heb ik haar niet over gehoord. Alleen haar eigen portie lijkt van belang.

Kan bij allebei door hun jeugd komen, maar wie komt ongeschonden door het leven? Ben je dan gedoemd tot het volgen van patronen waar je nooit meer van af zult komen?

Moeilijk...

In hoeverre mijn waarnemingen objectief zijn kan ik natuurlijk niet zeggen. Ongetwijfeld spelen mijn eigen emoties en ervaringen mee.
Maar verbaal meppen doet ze echt.
Ik zal geen voorbeelden noemen, maar je kunt gerust van me aannemen dat ze (uit onmacht?) niet bepaald respectvol met Henk omgaat.

Dank voor je genuanceerde meedenken. Vooral ook je laatste opmerking, daar krijgt een mens weer een beetje hoop van;-)

Natuurlijk heb ik de namen een beetje veranderd en zo - je gooit dit soort dingen niet zomaar op het internet - maar ik zal haar zeker nog hierover spreken en de suggesties die hier gedaan zijn doorgeven.

@Ingrid_Nelis, de vraag is natuurlijk wie dat zinkende schip veroorzaakt heeft/hebben, hoe het kapotgegaan is.
En of het nog te repareren is - in dit geval!

Waar wordt een kind gelukkiger van, vraag je.
Het is kiezen tussen twee kwaden.
Maar als een kind merkt dat ouders niet van elkaar af, maar naar elkaar tóé 'vechten', zal het dan niet heel graag willen dat het die ouders ook gaat lukken?

Let wel: ik heb het over de relatie tussen 'haar' en Henk. Geen enkele situatie is als een andere.
En ik denk dat 'zij' zich een beetje te veel laat leiden door het mooie gevoel dat Jos bij haar opwekt, iets wat zij voor het gemak maar goddelijke leiding noemt.

Ik heb het idee dat ze nog lang niet genoeg heeft geïnvesteerd in hun relatie. Klinkt misschien hard, maar ik vind dat echt. Wél in de kinderen, dat wel, maar waarom nam ze zo de 'slachtofferrol' op zich? Waarom schiep ze niet meer kansen voor Henk? Voor zover ik weet, deed ze dat namelijk niet.

Wat doet ze de kinderen (en zichzelf) aan als het straks met Jos ook weer spaakloopt?
Komt er dan weer goddelijke leiding die haar naar Piet verwijst? En vervolgens naar Joop, naar Ben of naar Trudie, Jans of Mary?

Aan zichzelf werken lijkt me geen slecht idee.

Ach, het is inderdaad heel moeilijk, ik schrijf ook maar wat er in m'n hoofd komt. Maar het kan geen kwaad om er eens stevig over na te denken. Er zijn al zoveel verscheurde kinderen. En grote mensen.

Andrea heeft het steeds over die kinderen. Die kinderen zijn natuurlijk heel erg belangrijk, het belangrijkste.

Maar ik ken volwassenen, en ook kinderen, van gescheiden ouders, en die zeggen gewoon: "Ik heb nooit een vader gehad."

Ik zie absoluut niet in waarom het per definitie beter voor kinderen zou zijn wanneer ouders bij elkaar blijven.

Ik hoef alleen maar aan de situatie te denken van mijn zus. Wat een "echte vader" ze hebben gevonden in de nieuwe partner van haar. Een vader die er gewoon wel is.

Verder staat Henk mij gevoelsmatig heel erg tegen, omdat hij zich schaamt voor de handicap van zijn zoontje. Hier moet hij echt aan werken vind ik, om het te accepteren.

Ook ben ik best benieuwd hoe oud ze waren toen ze elkaar leerden kennen. Hadden ze daarvoor relaties? De situatie kan daarnaast opgedeeld worden in fragmenten, en die kunnen reflectie krijgen.

Verder vind ik het erg twijfelachtig dat ze iets ziet als "een goddelijke leiding". Ze ziet dit metaforisch, of ze is heel gelovig?

Gelooft ze er echt in, dan kan men het ook bestempelen als een waanidee dat zoiets zou bestaan. Vindt ze Jos een lot uit de loterij, dan vind ik het concreter.

Daarnaast ben ik iemand die zegt: een mens hoeft zeker niet van de ene relatie in een andere te rollen.

Zelf heb ik 2 keer een eind gemaakt aan een relatie, beide keren duurde die relatie ongeveer 5 jaar. Ik kon me er niet meer in vinden, en er was geen ander meisje in het spel.

Ze zegt: Henk, jij verandert, anders ga ik bij je weg. Dan zal hij moeten kiezen. Een mens heeft namelijk het recht op het beste van het beste!

Twee keer heb ik iemand tegen een ex horen zeggen: "Als ik had geweten dat je zo zou uitgroeien, was ik niet weggegaan."
Dat zet je weer tot nadenken.

Kennelijk werkte de combinatie niet, zou je kunnen zeggen.
Hij verstikte haar
of
zij verstikte hem
of zij verstikten elkaar.
In ieder geval is het zo dat hij/zij in de nieuwe relatie wél de ruimte kreeg om te groeien.
Kennelijk hadden de mensen die dit zeiden niet in de gaten dat zij deel van het probleem waren.

Dus? In het geval van haar en Henk?
Therapie?
Of toch uit elkaar gaan, maar dan zonder direct Jos op het toneel te brengen?
Of wel met Jos?

Nee, ze is niet erg gelovig, voor zover ik weet.
Die 'leiding' lijkt me eerder een soort vage opwelling van religiositeit.

Over Henk en zijn zoontje:
Wellicht (ik weet het niet, ken hem niet goed) speelde mee dat hij dacht met een zoon wat 'sterker te staan' in een huis met vrouwen. Lekker met hem te kunnen voetballen en zo, vaderdingen doen, zijn mannelijkheid bevestigen nu het met de tweeling niet zo ging (en zij hem alles uit handen nam en hem geen kans gaf om in zijn rol te groeien! want dat meen ik wel te zien). Hij is namelijk wel een man bij wie het zo zou kunnen werken.

Dus?

Met een kind met een handicap, die ooraandoening, kan men volgens mij ook heel leuk voetballen, of van alles en nog wat ondernemen.

Je kind accepteren zoals je kind is, dat lijkt me nog het meest getuigen van echte "mannelijkheid".

Een jaar samenwonen is misschien kort om dan te gaan trouwen? Maar dit is nu eenmaal gebeurd.

Ook ales wat gebeurd is voor vandaag tussen mensen, dat kan men niet veranderen. Men kan er zo goed mee omgaan als dat mogelijk is, en uigaan van het nu en de toekomst.

Kijk, natuurlijk niet bij Henk weggaan, zonder heel duidelijk met hem te praten, dat is ook mijn mening. En ook aan Henk de juiste gevoelsreflectie geven, dat is ook belangrijk.

Om het met Jos te proberen, en dan misschien weer terug te keren naar Henk, dat lijkt me geen goede oplossing.

En nogmaals, ik vraag me af, als ze bij Henk weg zou gaan, waarom moet er dan meteen een ander zijn?

Voor de vriendschap kan dat natuurljk wel. Maar om meteen in een relatie te belanden, over dat zou ik twijfels hebben. Ze weet per slot van rekening niet eens of Jos een relatie heeft. Zo weinig weet ze over Jos.