De stem.

Het was nacht. Een uur of 3. Hij wachtte. Stil. Hij luisterde. Van binnen. Zijn naam, haar stem, waar ben je? Ik heb je nodig! Soms komt de stem. Dan is hij verdrietig. Soms komt de stem niet. Dan wacht hij. Ooit zal de stem niet meer komen. Dan moet hij haar aankijken. Vergeving vragen. Dan zullen ze weer samen zijn.
Hij ging 2 x per dag op bezoek in het ziekenhuis. Een uur heen, een uur terug, een uur heen, een uur terug, dag in, dag uit. Het werk verslonsde, de rekeningen konden niet betaald worden, de schulden liepen op. Maar de operatie was geslaagd. Ze zou volledig genezen.
Alleen ze kon niet meer eten en haar gezicht was misvormd. Plastische chirurgie mocht niet, dat was te gevaarlijk en ze schaamde zich, ze wilde niet zo verder leven. Het mooiste meisje van de klas ….
Ze dronk, eten ging niet en ze viel af. Heel snel. Ze kon niet zelf in bad, niet alleen naar de wc. Het huis werd smerig en de hond verwilderde. De man kon het niet aan maar er was geen hulp. Er bestond geen hulp, alleen schaamte en angst en twijfel en moeheid.
Ze had driftbuien, woedeaanvallen en niemand mocht haar zien. Niemand mocht het huis binnen. De schijn moest worden opgehouden. Maar ze ging steeds verder achteruit. Achteraf besefte de man dat ze dit zelf deed, zelf wilde. Het was haar keus om te sterven, voor hem. Om hem kans te geven op een toekomst. Zonder haar. Maar toen wist hij dat nog niet. Hij vocht voor haar leven. Probeerde haar te overtuigen dat ze nog mooi was. Maar ze geloofde hem niet.
Hij kon haar niet meer alleen laten, bleef dag en nacht bij haar. Als ze sliep luisterde hij naar haar adem die telkens even stopte. Dan raakte hij in paniek maar telkens begon het toch weer. Hij wist: Als ik in slaap val word ik wakker en dan is ze dood. Dan is ze alleen gestorven. Zonder mij.
Ze kreeg epileptische aanvallen en hij belde de ambulance. In het plaatselijke ziekenhuis werd ze wild. Als een beest werd ze vastgebonden om haar te beschermen tegen zichzelf. Of om het voor het personeel makkelijker te maken. De dokter bezwoer dat de kanker niet was uitgezaaid en ze zou beter worden. Maar ze lag alleen op een achterafkamertje. Een sterfhok.
Het was nacht. Een uur of 3. Hij besefte wat er ging gebeuren, ze moest naar dat andere ziekenhuis, een uur verderop. Hier kon ze het niet redden. Hij stapte in de auto en reed naar het ziekenhuis om haar weg te halen. Het was 4 uur en hij stond op de parkeerplaats, staarde naar het raam en rookte een sigaret. Twijfel, angst. In zijn hoofd hoorde hij haar stem. Ze riep klagend zijn naam, waar ben je? Ik heb je nodig! Het werd stil en de mobiele telefoon rinkelde. Het ziekenhuis. Ze was zojuist gestorven.
De man is nooit meer terug gegaan naar huis. Na de begrafenis heeft hij iemand geld betaald om het hele huis leeg te halen. Alle papieren en foto’s te vernietigen. Alle herinneringen uit te wissen.
Maar het lukte niet. Zelfs na 10 jaar bleef de herinnering. De stem. Zijn naam, haar stem, waar ben je? Ik heb je nodig!