Vannacht miste ik een man

Ik ben al jaren gewend aan mijn alleengaande staat.Momenteel levert t me meer voordelen dan nadelen op.Ik heb er niet eentje nodig, een man bedoel ik.Maar soms, soms zou ik willen dat ik er eentje had,vannacht mistte ik hem.

Ik werd om ongeveer half drie wakker van de voordeur waaraan gemorreld werd.
Eerst dacht ik nog dat ik t me verbeeldde maar ik hoorde echt de deur opengaan en iemand lopen.

Ik me een beetje aangekleed,
ondertussen mopperend op mezelf dat ik de nachtsloten ook op slot moet doen,
via de brievenbus ben je in 2 tellen binnen, domdomdom.

Voorzichtig uit t raam gekeken en geluisterd of ik me misschien vergiste en t geluid t konijn was dat aan t stoeien was met zijn etensbakje,
die was rustig voor de verandering..

Overwogen om 112 te bellen,
overwogen om kennisdiender te bellen,
gebaald dat dat ik geen man heb die met een honkbalknuppel naar beneden sluipt en mij beschermt,
ik wil een man
NU Ik hoorde voetstappen onder mijn kamer,
hartkloppingen,
en toen,
niets meer.

Zouden t dan toch de buren geweest zijn die luidruchtig naar t toilet gingen of zo,
even ingeslapen weer,
Ik droomde van een man. En toen
ben ik heel stoer de trap geruisloos afgeslopen met
bonzend hart.

Straks ontmoet ik een blinddate-inbreker,
ik huiver.
Wat zal ik doen, wat zal ik zeggen,
zal ik hem een kopje koffie aanbieden.

Shit,
de lichten zijn aan beneden, de deur dicht die ,s nachts altijd open staat ..spullen in de gang zijn verschoven.
Er moet wel iemand in huis zijn,
ik heb me niet vergist,
hij is er echt! Ik keek door t raampje boven de deur de woonkamer in en daar zag ik hem,
een stukje man,
zijn neus nog net onder de plaid uit,
samen liggen ze op de bank,
T is een glimpje van mijn zoon
die in zijn eigen bedje in zijn eigen huisje zou horen te slapen.

Ik heb hem met t volle licht op hem gericht fijn wakker gemaakt natuurlijk/
Hij was niet erg aanspreekbaar,
murmelde wat over een feest van zijn werk en daarna de kroeg nog in achter mijn huis.

Hij was vergeten dat hij niet op de fiets was en dat de laatste trein en bus allang vertrokken waren en bedacht
t lumieuze plan om dan maar weer even bij mamma te slapen. Dit schatje heeft zijn eigen logica en altijd wat bijzonders,
grijze haren krijg ik ervan.

Hij wilde me niet laten schrikken van een nachtelijk telefoontje of deurbelletje en is daarom maar "zachtjes" op de bank gaan slapen.

Nu zit ie lekker te onbijten met gebakken eieren en spek.
Wat vind ik hem leuk,
deze man,
mijn zoon!

Dit verhaal gaat de familiegeschiedenis in,
bijna had ik 112 gebeld.