En toen was je kind 'autistisch' oftewel een zogenaamd Nieuwetijdskind
Al heel lang wil ik graag over die bijzondere, vaak heel spirituele en zo ándere kinderen schrijven. Ze worden Nieuwetijdskinderen genoemd, soms ook Sterre(n)kinderen of Indigokinderen. En vandaag bedacht ik me dat ik dat gewoon maar eens moet gaan dóen. Zo krijg je dus dat iemand die eigenlijk taaltrainingen geeft, opeens over iets heel anders gaat schrijven.
Maar ja, waarom zou een mens alleen maar over z'n werk schrijven? Ik ben toch zelf ook zo'n nieuwetijdskind geweest (met alle toestanden vandien) en ik heb er nu zelfs twee. Het heeft me heel wat tijd en moeite gekost om daar allemaal mee om te leren gaan; om te begrijpen waar dat anders-zijn toe dient. En sinds kort weet ik het, met dank aan www.niburu.nl en aan die lieve paragnoste Grada. Het wordt dus tijd dat ik andere mensen ook een duwtje in de rug ga geven.
Okee, eerst maar eens beginnen bij het begin. Sinds de jaren '30 van de vorige eeuw zijn er hier op aarde bijzondere kinderen geweest, die later bijzondere volwassenen werden. Ze waren op het spirituele gebied een stuk verder dan andere mensen, wat zich uitte in bepaalde gaven, zoals helderziendheid, een sterke intuïtie en heel goed weten wat ze willen in het leven. Het uitte zich ook in andere karaktertrekken, zoals een hoge gevoeligheid, een hoge intelligentie, soms nogal druk gedrag of juist een zich terugtrekken van de wereld. Allemaal dingen die hier op aarde nogal lastig te plaatsen zijn en die nogal eens 'raar' worden gevonden door de omgeving.
Het zijn vaak mensen die niet veel geven om materiële zaken en het kan ze dan ook vaak niet zoveel schelen of ze bijvoorbeeld een eigen huis bezitten of een hoop andere dingen. De meeste andere mensen zijn hier wél in geïnteresseerd, alleen al omdat het leven in deze tijd een stuk moeilijker wordt, wanneer je weinig geld hebt. De buren, collega's, vrienden en familie doen ook mee aan de rat race, dus ze komen simpelweg niet op het idee om het leven anders aan te pakken.
Maar eigenlijk zijn we hier op aarde om ons spiritueel gezien te ontwikkelen en niet om een in materiële termen succesvol leven te leiden. Nieuwetijdskinderen voelen dit en - sterker nog - ze zijn zelfs hier gekomen met het doel om iedereen te vertellen dat wij mensen in feite spirituele wezens zijn in een aards lichaam. In feite zijn wij niet veel anders dan engelen, alleen bevinden wij ons op ons levenspad op een plek met lage energetische trilling (rond de 8 Hertz om precies te zijn), waar alles nogal zwaar is. Dat is een stadium in onze ontwikkeling, meer niet. Op een gegeven moment zijn we klaar hier in deze lage trilling en gaan we weer omhoog naar spirituelere sferen. Daar zijn we ook vandaan gekomen, ooit.
Kun je je voorstellen dat je een lichtlichaam hebt, net zoiets als een engel en een stuk minder zwaar dan het lichaam dat we nu hebben? En dat je in liefde, harmonie en vrede samenleeft met andere mensen? Dus geen oorlog meer, geen racisme, geen honger, geen eeuwigdurende stress om elke dag weer te vechten voor een inkomen? Hoe zou dat je toeschijnen?
Nieuwetijdskinderen zijn hier gekomen om ons het goede nieuws te vertellen dat ONZE planeet de Aarde, of Gaia, nu op dit moment bezig is om sneller te gaan trillen. Sneller trillen betekent dat ook wijzelf (dat wil zeggen de elektronen en andere partikeltjes in onze cellen) sneller gaan trillen. Wanneer dat gebeurt, worden wij vredelievender en harmonieuzer. We houden op te denken dat we allemaal gescheiden van elkaar zijn en beginnen te beseffen dat we bij elkaar horen en samen één wereld vormen.
Het is vaak niet leuk om zo'n kind te zijn en een hele opgave om er één (of meerdere) te hebben. Ik weet nog uit mijn jeugd dat ik het moeilijk vond om anderen te begrijpen, vooral wanneer die jaloers waren, hebzuchtig of bezig met hun eigen belangen. Daar begreep ik niets van en het heeft me veel tijd gekost om het toch te snappen. In mijn jeugd dachten de meeste mensen om me heen - helaas ook mijn ouders - dat ik een beetje gek was en toch minimaal nogal raar. Ze dachten ook dat ik ADHD had, maar gelukkig hebben ze me daar nooit op laten testen, omdat er in die tijd (jaren 60-70) nog geen therapieën voor waren (nu ook niet, maar daar hebben we het een andere keer wel over). Gelukkig dus dat mijn ouders zo verstandig waren om mij met rust te laten. Uiteindelijk bleek dat ik gewoon een beetje hoog IQ heb en nogal gevoelig ben. Dat uitte zich in mijn kinderjaren in nogal druk gedrag. Herken je dit bij jezelf of je kind?
Omdat ik ondanks alles toch mezelf niet mocht zijn, heeft het me vele jaren gekost mezelf te leren kennen en een beetje te leven. Toen ik moeder werd van mijn oudste zoon, had ik direct in de gaten dat ook hij een heel spiritueel jongetje was. Ik wist wel dat ik alles anders wilde doen dan mijn ouders gedaan hadden, maar het is toch een heel langdurig proces geweest om uit te vinden hoe ik alles dan wel wilde en wat mijn zoon nodig had.
Een kind dat zo gevoelig is, kun je niet opvoeden op de ouderwetse manier. Zo'n kind heeft veel meer liefde, warmte en begrip nodig dan andere kinderen (nou ja, in feite hebben ze dat allemaal nodig natuurlijk). Mijn zoon sliep dus bij mij toen hij nog klein was en ik droeg hem veel, wel tot hij een jaar of 6 was. Iedereen in mijn omgeving vond dat idioot en veel mensen begonnen spontaan tegen me te oreren dat ik hem te veel verwende, maar ik trok me er niets van aan en daar ben ik blij om. Ik vind het zelfs heel jammer dat ik niet nog veel meer voor hem heb gedaan. Voor mij was het ook een leerproces om eerst mezelf toe te laten en vervolgens hem. Ik werd namelijk erg onzeker van al dat commentaar steeds en van al die aanvallen op mij, om mij als moeder voor gek te verklaren. Er staat nog altijd in een aantal dossiers van school en andere instanties dat ik geen goede ouder zou zijn. Herken je elementen uit dit verhaal?
Ik ga nog wel meer artikelen schrijven over nieuwetijdskinderen, waarin ik meer inga op al die aspecten die anders zijn en hoe je daarmee om zou kunnen gaan. Er is niet één manier voor, maar er zijn er vele. Elk kind is anders en heeft een andere aanpak nodig. Mijn jongste zoontje is ook een nieuwetijdskind, maar heeft een heel andere opvoeding nodig dan zijn oudere broer. De opvoeding die voor mijzelf ideaal geweest was, was ook weer anders.
Eén laatste ding wil ik nog zeggen: ga door je onzekerheid heen, wees er niet bang voor. Als je omgeving zich met je bemoeit en je bekritiseert omdat je je kind anders opvoedt dan zij, sta daar dan boven, hoe moeilijk dat ook is. Vrouwen hebben natuurlijke intuïtie en tegenwoordig hebben veel mannen het ook. Gebruik die intuïtie en laat je niet van je pad afbrengen. Het is niet fout maar juist erg goed om je kind liefdevol groot te brengen. Het is goed om je kind bij jouw leven te betrekken in plaats van allerlei dingen expres niet met hem of haar te bespreken. Natuurlijk kan ook dit verschillen per kind - ga dus niet je financiële of relationele problemen tot in detail met je kinderen bespreken! - maar wees daar niet rigide in. Kinderen voelen wat jou bezighoudt en reageren daarop. Ze voelen wat er zich in anderen afspeelt, ook in de juf of meester op school of in andere mensen.
Ik ben heel benieuwd of je dingen herkent in dit artikel! Reageer maar als je wilt.
Maar ja, waarom zou een mens alleen maar over z'n werk schrijven? Ik ben toch zelf ook zo'n nieuwetijdskind geweest (met alle toestanden vandien) en ik heb er nu zelfs twee. Het heeft me heel wat tijd en moeite gekost om daar allemaal mee om te leren gaan; om te begrijpen waar dat anders-zijn toe dient. En sinds kort weet ik het, met dank aan www.niburu.nl en aan die lieve paragnoste Grada. Het wordt dus tijd dat ik andere mensen ook een duwtje in de rug ga geven.
Okee, eerst maar eens beginnen bij het begin. Sinds de jaren '30 van de vorige eeuw zijn er hier op aarde bijzondere kinderen geweest, die later bijzondere volwassenen werden. Ze waren op het spirituele gebied een stuk verder dan andere mensen, wat zich uitte in bepaalde gaven, zoals helderziendheid, een sterke intuïtie en heel goed weten wat ze willen in het leven. Het uitte zich ook in andere karaktertrekken, zoals een hoge gevoeligheid, een hoge intelligentie, soms nogal druk gedrag of juist een zich terugtrekken van de wereld. Allemaal dingen die hier op aarde nogal lastig te plaatsen zijn en die nogal eens 'raar' worden gevonden door de omgeving.
Het zijn vaak mensen die niet veel geven om materiële zaken en het kan ze dan ook vaak niet zoveel schelen of ze bijvoorbeeld een eigen huis bezitten of een hoop andere dingen. De meeste andere mensen zijn hier wél in geïnteresseerd, alleen al omdat het leven in deze tijd een stuk moeilijker wordt, wanneer je weinig geld hebt. De buren, collega's, vrienden en familie doen ook mee aan de rat race, dus ze komen simpelweg niet op het idee om het leven anders aan te pakken.
Maar eigenlijk zijn we hier op aarde om ons spiritueel gezien te ontwikkelen en niet om een in materiële termen succesvol leven te leiden. Nieuwetijdskinderen voelen dit en - sterker nog - ze zijn zelfs hier gekomen met het doel om iedereen te vertellen dat wij mensen in feite spirituele wezens zijn in een aards lichaam. In feite zijn wij niet veel anders dan engelen, alleen bevinden wij ons op ons levenspad op een plek met lage energetische trilling (rond de 8 Hertz om precies te zijn), waar alles nogal zwaar is. Dat is een stadium in onze ontwikkeling, meer niet. Op een gegeven moment zijn we klaar hier in deze lage trilling en gaan we weer omhoog naar spirituelere sferen. Daar zijn we ook vandaan gekomen, ooit.
Kun je je voorstellen dat je een lichtlichaam hebt, net zoiets als een engel en een stuk minder zwaar dan het lichaam dat we nu hebben? En dat je in liefde, harmonie en vrede samenleeft met andere mensen? Dus geen oorlog meer, geen racisme, geen honger, geen eeuwigdurende stress om elke dag weer te vechten voor een inkomen? Hoe zou dat je toeschijnen?
Nieuwetijdskinderen zijn hier gekomen om ons het goede nieuws te vertellen dat ONZE planeet de Aarde, of Gaia, nu op dit moment bezig is om sneller te gaan trillen. Sneller trillen betekent dat ook wijzelf (dat wil zeggen de elektronen en andere partikeltjes in onze cellen) sneller gaan trillen. Wanneer dat gebeurt, worden wij vredelievender en harmonieuzer. We houden op te denken dat we allemaal gescheiden van elkaar zijn en beginnen te beseffen dat we bij elkaar horen en samen één wereld vormen.
Het is vaak niet leuk om zo'n kind te zijn en een hele opgave om er één (of meerdere) te hebben. Ik weet nog uit mijn jeugd dat ik het moeilijk vond om anderen te begrijpen, vooral wanneer die jaloers waren, hebzuchtig of bezig met hun eigen belangen. Daar begreep ik niets van en het heeft me veel tijd gekost om het toch te snappen. In mijn jeugd dachten de meeste mensen om me heen - helaas ook mijn ouders - dat ik een beetje gek was en toch minimaal nogal raar. Ze dachten ook dat ik ADHD had, maar gelukkig hebben ze me daar nooit op laten testen, omdat er in die tijd (jaren 60-70) nog geen therapieën voor waren (nu ook niet, maar daar hebben we het een andere keer wel over). Gelukkig dus dat mijn ouders zo verstandig waren om mij met rust te laten. Uiteindelijk bleek dat ik gewoon een beetje hoog IQ heb en nogal gevoelig ben. Dat uitte zich in mijn kinderjaren in nogal druk gedrag. Herken je dit bij jezelf of je kind?
Omdat ik ondanks alles toch mezelf niet mocht zijn, heeft het me vele jaren gekost mezelf te leren kennen en een beetje te leven. Toen ik moeder werd van mijn oudste zoon, had ik direct in de gaten dat ook hij een heel spiritueel jongetje was. Ik wist wel dat ik alles anders wilde doen dan mijn ouders gedaan hadden, maar het is toch een heel langdurig proces geweest om uit te vinden hoe ik alles dan wel wilde en wat mijn zoon nodig had.
Een kind dat zo gevoelig is, kun je niet opvoeden op de ouderwetse manier. Zo'n kind heeft veel meer liefde, warmte en begrip nodig dan andere kinderen (nou ja, in feite hebben ze dat allemaal nodig natuurlijk). Mijn zoon sliep dus bij mij toen hij nog klein was en ik droeg hem veel, wel tot hij een jaar of 6 was. Iedereen in mijn omgeving vond dat idioot en veel mensen begonnen spontaan tegen me te oreren dat ik hem te veel verwende, maar ik trok me er niets van aan en daar ben ik blij om. Ik vind het zelfs heel jammer dat ik niet nog veel meer voor hem heb gedaan. Voor mij was het ook een leerproces om eerst mezelf toe te laten en vervolgens hem. Ik werd namelijk erg onzeker van al dat commentaar steeds en van al die aanvallen op mij, om mij als moeder voor gek te verklaren. Er staat nog altijd in een aantal dossiers van school en andere instanties dat ik geen goede ouder zou zijn. Herken je elementen uit dit verhaal?
Ik ga nog wel meer artikelen schrijven over nieuwetijdskinderen, waarin ik meer inga op al die aspecten die anders zijn en hoe je daarmee om zou kunnen gaan. Er is niet één manier voor, maar er zijn er vele. Elk kind is anders en heeft een andere aanpak nodig. Mijn jongste zoontje is ook een nieuwetijdskind, maar heeft een heel andere opvoeding nodig dan zijn oudere broer. De opvoeding die voor mijzelf ideaal geweest was, was ook weer anders.
Eén laatste ding wil ik nog zeggen: ga door je onzekerheid heen, wees er niet bang voor. Als je omgeving zich met je bemoeit en je bekritiseert omdat je je kind anders opvoedt dan zij, sta daar dan boven, hoe moeilijk dat ook is. Vrouwen hebben natuurlijke intuïtie en tegenwoordig hebben veel mannen het ook. Gebruik die intuïtie en laat je niet van je pad afbrengen. Het is niet fout maar juist erg goed om je kind liefdevol groot te brengen. Het is goed om je kind bij jouw leven te betrekken in plaats van allerlei dingen expres niet met hem of haar te bespreken. Natuurlijk kan ook dit verschillen per kind - ga dus niet je financiële of relationele problemen tot in detail met je kinderen bespreken! - maar wees daar niet rigide in. Kinderen voelen wat jou bezighoudt en reageren daarop. Ze voelen wat er zich in anderen afspeelt, ook in de juf of meester op school of in andere mensen.
Ik ben heel benieuwd of je dingen herkent in dit artikel! Reageer maar als je wilt.
-
Geplaatst:over 2 jaren geleden, populair sinds over 2 jaren (in 21 uur)
-
Door:
-
Categorie:
-
-
Discussie:
Reageren op dit artikel? Log in of registreer jezelf
Waarom eKudos gebruiken
- Deel en ontdek nieuws, video’s, foto’s en tips
- Schrijf en plaats nieuws dat jij belangrijk vindt
- Start een vriendennetwerk
- Stem! Op ekudos is heel Nederland de redactie
- Geef je mening en start discussies
- Volg het nieuws van vrienden en bekenden
- Start een weblog met gelijk een groot publiek
- Ontdek het leukste en beste nieuws van het web
Wij hebben hier ook nieuwetijds - sterrren kinderen ;-)
Ik geef er niet om als ze zeggen " geef die maar eens aan mij se hij/zij zal wel luisteren"
Of " een goei pak rammel en het zal wel gedaan zijn "
Neen opvoeden is iets waar jezelf ook in groeit en ook voor je eigen is opvoeden een leerschool.
Onze zoon van 11 heeft een autismespectrumstoornis ( wat een woord he ).
Hij gaat sinds 2 jaar op internaat en een aangepaste school...
Moet je hem nu zien ;-)
Hij gaat in zevenmijls laarzen vooruit...
Ze zijn gevoelig en meestal zijn ze ook allergisch aan voedingsmiddelen ..
Ze geven aan wanneer het te druk is omdat wij er hier heel erg mee bezig zijn dat het ok is hoe ze zijn .
Ze voelen zich anders en toch willen ze erbij horen .
Dat maakt het nou net zo moeilijk voor hen ...
Groetjes
Autisme is dus helemaal geen sterrekind of anderzins, maar gewoon een handicap die meer voorkomt dan we denken en in allerlei gradaties.
Ik herken dus niets in het verhaaltje, autistische kinderen/mensen zijn erg gericht op bepaalde zaken en lang niet altijd sociaal vaardig.
Vermoedelijk heeft de plaatser een 'oplossing' voor een probleem willen bedenken en heeft zo een fantasiewereldje geschapen. Prima hoor, ik ben geen specialist en wie weet zit ik er wel finaal naast.
Heb al heel wat opzoekwerk gedaan en lezingen bijgewoond over autisme en weet dat het ongeneeslijk is.
Gelukkig heeft onze zoon een stoornis vanautisme en zal hij zelfstandig alleen kunen gaan wonen als hij er aan toe is ..
Je kan kinderen met een lichte stoornis heel veel aan leren zoals gewenst sociaal gedrag.
Natuurlijk is dat anders dan bij kinderen zonder autisme maar onze zoon leert heel veel bij sinds hij op een aangepaste school zit.
Hij kan echt zwanzen en moppen tappen als de beste.
En ja je hoort soms heel duidelijk dat hij het gekopieerd heeft van anderen.
Maar hij geraakt er wel.
Ben ook gaan snuffelen op de betreffende link en het is heel interessant hoor ..
Nou ja, TS doet het voorkomen alsof autisme iets moois is en dat is nu eenmaal niet zo. Autisme is een vervelende afwijking waar de desbetreffende persoon maar zijn hele leven mee moet zien te leven.
Nou komt autisme in allerlei gradaties voor en situaties zijn ook niet altijd een op een te vergelijken. Wel zijn er uitstekende therapieen voor het motorische gedeelte.
Autisme is inderdaad een soortement van ontwikkelingsstoornis, maar toch moeten we ons hierin niet vergissen. Juist omdát dit soort stoornissen vaak niet correct vastgesteld kan worden, doordat er geen echt objectieve methoden voor bestaan, krijgen veel kinderen nogal eens foutief de diagnose en daarmee het label 'autistisch' toebedeeld. Hetzelfde gebeurt met andere stoornissen, waarvan de bekendste ADHD is.
Bij Nieuwetijdskinderen is het nu juist vaak zo, dat deze - ik blijf even bij het autisme - zich afzonderen van andere kinderen, omdat die op een heel andere manier met elkaar omgaan. Komen ze echter kinderen tegen die ook spiritueel meer ontwikkeld zijn, dan kunnen ze daarmee heel goed omgaan en is er opeens niets meer te zien van dat zogenaamde autisme.
Het is eigenlijk niet zo dat nieuwetijdskinderen (ik heb het hier dus niet over échte autistische kinderen) niet weten wat gewenst sociaal gedrag is, maar dat zij zelf heel intuïtief zijn en al weten wat een ander voelt of denkt terwijl 'ie iets zegt. Ze nemen dan aan dat anderen net als zij zijn en ook weten wat zij voelen/denken. Aangezien dat in de meeste gevallen niet zo is, lijkt het dan net alsof het nieuwetijdskind niet weet hoe 'ie zich dient te gedragen. In werkelijkheid zit het probleem 'em dus in het intuïtief aanvoelen van anderen, dat veroorzaakt dat ze dingen niet uitleggen en soms nalaten iets aardigs te zeggen, omdat ze denken dat de ander wel weet dat ze die aardige opmerking denken.
En Sonnke: natuurlijk lijkt het aangeleerde gedrag van je zoon dan een beetje nep, want hij heeft moeten leren dat het zo hoort. Vanuit zichzelf neemt hij w.s. aan dat de anderen hem gewoon begrijpen, maar aangezien dat niet zo blijkt te zijn, heeft hij trucs geleerd om anders te communiceren. En dat doet wat aangeleerd aan, dat is logisch. Als jij zegt dat hij een nieuwetijdskind is, dan kan het best eens zijn dat het ook bij hem zo in elkaar zit als ik hierboven schets. (Maar goed ik ben geen dokter en ik ken je zoon niet, dus een oordeel vellen kan ik natuurlijk niet)
Je kunt kinderen nu wel in allerlei hokjes douwen, zoals autisme, hyperactiviteit, hoogbegaafdheid en weet ik wat allemaal meer, maar het zou beter zijn als we gewoon eens onbevooroordeeld naar ze zouden kijken. Als we ons hart voor ze zouden openzetten en ze gewoon zouden leren hoe je omgaat met mensen, die jou niet automatisch aanvoelen.
We vertalen dat blijkbaar snel naar ziek, of geestelijk niet goed ontwikkeld.
Ik vraag me soms ook wel eens af, of mijn zoon met PDD-NOS en lichte ADHD nu gewoon anders is, of dat hij ziek is.
Ik vind hem helemaal niet ziek. Als ik naar hem kijk, zie ik zelfs heel veel kenmerken van mezelf terug. Zijn IQ is gemeten en viel behoorlijk laag uit. Dat terwijl hij zich druk maakt over zaken waar kinderen van zijn leeftijd helemaal niet mee bezig zouden moeten zijn. Hij denkt heel ver door en beredeneert zaken veel te ver. Hij kan het niet goed plaatsen en loopt daar nog wel eens op vast merk ik.
Mijn IQ schijnt 135 te zijn. Ik denk wel eens dat, als hij de kans ziet om zijn gedachten goed te plaatsen, dat hij niet minder IQ heeft dan ik.
Je kan mij nu best geslaagd noemen in het leven. Getrouwd, goede baan, goed aan het ontwikkelen etc. Ondanks dat ik net als mijn zoon als kind al introvert en filosofisch ben ingesteld.
Mijn zoon reageert anders en krijgt daarvoor ook medicatie. Liever zou ik hem de juiste begeleiding geven, maar hij woont bij zijn moeder en daar heb ik te weinig invloed op.
Mijn zoon reageert anders, maar voor mijn gevoel is het gewoon een bijzonder manneke van 9 jaar. Ik vind hem niet ziek. Ik ervaar de bestempeling met ADHD als een onterechte diskwalificatie.
Onze maatschappij heeft een kijk op zijn deelnemers. Die is blijkbaar bepalend.
En wat dat IQ van je zoon betreft: hij kan best niet testbaar zijn. Dan valt zijn IQ laag uit op zo'n test en heel veel tests zijn helemaal niet goed. Ook zijn heel veel testers niet goed in het omgaan met kinderen die anders zijn. Ik ben ook hoogbegaafd en wilde mijn zoon eens testen. Nou, ik was er gauw weer vanaf gebracht toen ik die mensen van dat testbureau alleen al aan de lijn had!
Als ik jou was, zou ik wél zorgen dat mijn zoon van die medicijnen afkwam en dat hij een normaal leven kreeg. Je moet je invloed laten gelden en anders vergroten via de rechter, ik meen het! Je zoon is je meest waardevolle bezit in je leven en als je zegt dat hij op jou lijkt, dan ben jij degene die het in dit geval het beste weet. En dat weten verplicht jou tot het ondernemen van actie. Wees niet bang voor de maatschappij! Als je ertegen vecht om je zoon een menswaardig bestaan te geven, zal de hele maatschappij veranderen, want als mensen het niet meer pikken dat hun kinderen worden volgepropt met kwalijke pillen en voor gek worden verklaard, kan die maatschappij dat niet meer maken en moeten ook scholen zich aanpassen aan kinderen in plaats van andersom. Actie Pat!
Ken je de scholen voor natuurlijk leren of van iederwijs? www.democratischescholen.nl of www.iederwijs.nl , daar kun je ze vinden of gewoon erop googlen. Daar kunnen kinderen zelf leren op de manier die goed voor ze is, in vrijheid, en daar wordt niet gezwaaid met stoornissen. Sommige scholen van dit type zijn al bekostigd en erkend door de inspectie, je kunt je kind er dus veilig heensturen. Laat het er niet bij zitten, red je kind uit de klauwen van foute medicatie en van een minderwaardigheidscomplex!
Ook mijn zonen ( adhd en de andere autisme ) kunnen vaak alleen maar met gelijkgestemde zielen omgaan ;-)
Zijn wij dan met zen allen ziek?
Zelf heb ik ook adhd en 4 van de kids ook de 5de dat weten we nog niet ;-
Wij zijn heel gevoelig en soms heel snel van stemmingswisselend , maar dat maakt ons toch niet ziek !!
Ik durf me niet uit te laten over het feit dat die aparte scholen nou precies is wat deze kinderen nodig hebben, wel weet ik dat mijn neefje het contact met "gewone" kinderen wel mist.....
Voor de rest sataan veel stoornissen en iig autisme los van het IQ, niet van het EQ.
Onze zoon die een auti-stoornis heeft , gaat wel naar een klasje specifiek voor zijn " handicap " maar hij gaat ook al jaren mee op kampen met de andere kinderen die geen auti hebben.
Dus hij speelt en doet ook met gewone kinderen hij mist dan ook niet zozeer de contacten met kinderen die geen auti hebben...
Het is maar hoe je hetzelf bekijkt!
Als je je kind bekijkt als " den auti" wel dan ben je heel fout bezig!
Bekijk je kind om hoe het is en hou ervan zoals van je andere kinderen ,, niks moeilijk aan hoor ...
Zo heeft toch elk kind zijn speciefieke noden nietwaar ?
Weet je wat er soms heel mooi wordt gezegd als ze het moeilijk hebben ?
Me
is
aut!!!
Het is alleen zo dat heel veel kinderen ten onrechte het ene of het andere label opgeplakt krijgen van "gestoord want autistisch" of "gestoord want adhd" of "gestoord want anders" of alledrie. Als je nieuwetijdskind bent, ben je eigenlijk niet ánders, maar gewoon heel erg kínd. En omdat deze Echte Kinderen erg gevoelig zijn - vandaar het drukke gedrag, want ze pikken van alles op uit hun omgeving en moeten dat dan weer kwijt - en vaak, maar niet altijd, bovenmatig slim.
Daarbij kunnen sommigen van hen zich niet meer aanpassen aan deze liefdeloze en nogal harde wereld. Die weigeren bijv. te leren, waardoor er dan weer op school gezegd wordt dat ze dom zouden zijn.
Ja en het klopt ook dat sommige heel gevoelige kinderen juist heel erg op hun plek zijn op een heel ouderwetse, strenge school. Dat was ik in mijn enthousiasme even vergeten. Het klinkt misschien raar, maar het is gewoon echt waar. Zelfs onze jongste zoon zit op zo'n vreselijk strenge school en ik vind het er verschrikkelijk, maar hij vindt het allemaal geweldig! En vriendjes dat hij heeft!!! Maar de oudste zit heerlijk op de school voor natuurlijk leren, want die wil beslist niet leren met een boek.
Het belangrijkste is, denk ik, dat we de buitenwereld niet het recht moeten geven om te oordelen over onze kinderen. Zij zijn namelijk gewoon goed zoals ze zijn en als ze zich niet aanpassen, betekent dat dat de school zich te weinig aanpast aan de kinderen. Tenslotte moeten ze daar wel 14 jaar van hun leven hele dagen uitzitten, dus waarom moeten ze zich dan die hele tijd aanpassen aan anderen, omdat dat lekker makkelijk is voor die leerkrachten? Ze moeten gewoon zichzelf mogen zijn en de enige restrictie die daaraan verbonden mag zijn, is dat ze anderen niet storen. We mogen niet verwachten dat onze kinderen zich in een voor hen onmogelijke situatie handhaven.
Nogmaals, ik ken kinderen die met veel plezier naar het gymnasium gaan (was er zelf één), maar ook die weigeren één stap over de drempel van een school te zetten. Al die kinderen zijn goed zoals ze zijn en hebben recht op een plekje onder de zon - of nou ja het wolkendek dan, hier in Nederland LOL
Zo en nou ga ik koken. Leuk deze reacties!!