Er zijn niet slechts een paar criminele Marokkanen.

Het grote probleem zit al decennia vooral verderop in de justitiële koker. Bij het OM, en vooral bij de strafrechters. Elke dag beslissen tientallen officieren en rechters-commissarissen dat seriecriminelen die iemand hebben mishandeld voor een Tomtom of een laptop, na een uur, een dag of drie dagen, weer vrijgelaten moeten worden. Op zijn best komt er een half jaar later een strafzaak die uitmondt in een (on)voorwaardelijke veroordeling en beslist een andere strafrechter dat de straatrover meteen of na een paar maanden al weer vrij komt.

De manier waarop het strafrecht in Nederland nu werkt, versterkt in feite de machtspositie van de Marokkaanse misdadigers in de buurt. „Als die zoon twee of drie keer is opgepakt en steeds weer is vrijgelaten, haakt zijn vader gewoon af en gaat hij in de moskee of het koffiehuis zitten”, zegt leerplichtambtenaar en voormalig agent Abdel Betti. „Als de zoon al vervolgd wordt, komt de dagvaarding pas een half jaar later. Het didactisch effect daarvan is nul. Die jongen gaat door met het terroriseren van zijn omgeving. Sterker nog: hij wordt dé man in de buurt. Vooral als hij voor iets heel ergs gepakt is, zoals een straatroof en al helemaal als hij een agent geschopt en geslagen heeft. Het foute gedrag van die jongens wordt elke keer versterkt, door de manier waarop justitie werkt.”

„Er zit hier gewoon een heel grote groep criminele vaders. Deze factor wordt zelden genoemd in het verhaal”, zegt procesmanager van de gezinsbezoekers Mourad Taimounti van Stichting Aanpak Overlast Amsterdam. „Die criminele vader weet: misdaad loont heel erg in Nederland. Je verdient bakken met geld met de drugshandel en de pakkans is vrijwel nihil. Dat zijn de vaders die je in je gezicht uitlachen als je ze vertelt dat hun zoon zijn school moet afmaken.”

De ontkenning van deze feiten werkt verlammend en staat de oplossing van dit multiculturele drama in de weg.