Wisselgeld

Waar in het gulden, kwartjes en dubbeltjes tijdperk mijn portemonnee nog uitpuilde van het kleingeld moet ik nu bekennen dat ik regelmatig geen cent in diezelfde portemonnee heb zitten. Overal waar ik ga of sta, pin of chip ik. Parkeren, boodschappen, zelfs een pakje kauwgum betaal ik met de chipknip.

Jammer voor al die mensen die 's avonds met een collectebus van deur naar deur lopen om ergens nog wat kleingeld los te kunnen peuteren. Voor sommige instanties heb ik soms nog wel een briefje van vijf of tien verdwaald in een jaszak zitten maar meestal krijgen ze niks en moet ik ze teleurgesteld naar de buren sturen die tegenwoordig ook alles pinnen.

Alleen rond oud en nieuw heb ik een potje met wat kleingeld bij de voordeur staan voor de krantenbezorger dat als ze geluk hebt vol blijft tot ze geweest zijn. Diverse malen wordt het potje geplunderd voor een broodje gezond op school.

Jaren geleden werkte het nog om met gulden, kwartjes en ander muntgeld diverse dingen uit automaten te pulken door slechts een munt er in te gooien en dan met een oogst van vijf stuks thuis te komen. Ook de lipjes van de blikjes cola deden het goed.

Tijdens een vakantie op een camping in Frankrijk hadden mijn nazaten al snel in de gaten dat ze bij het inwerpen van een of ander muntje van nog geen cent hun slag konden slaan. Wanneer ze deze in een bepaalde automaat gooide kregen ze het voor elkaar spullen van toch tenminste een gulden of twee er uit te halen.

Lang heeft de pret niet geduurd omdat de eigenaar aan het eind van de week, toen hij zijn automaat, kwam legen, er snel achter kwam dat deze normaal gesproken behoorlijk winst draaiende met onzinnig gevuld speelgoed deze week niet meer had opgeleverd dan plus minus 1,50, in guldens. Reden om de automaat weg te halen, waarna onze kinderen hetzelfde trucje gingen uitproberen bij de pooltafel, de gokautomaat en de tafeltennistafel. Negen van de tien keer hadden ze geluk. Soms werden ze gesnapt wat ons een boze campingbeheerder opleverde en een speelverbod voor de kinderen die daardoor onze dag dubbel verziekten omdat ze de tent niet uitmochten en wij dus ook genoodzaakt waren de hele dag voor de tent door te brengen.

Ondermeer om deze reden ben ik heel vaak blij dat ik geen wisselgeld bij me heb, behalve die keren dat de chipknipautomaat van de parkeermeter niet werkt, ik daardoor een paar honderd meter verderop een kaartje moet gaan halen bij een automaat die het wel doet en ondertussen een bekeuring krijg van de parkeerwachter die mij uiteraard nergens kan ontdekken.

Misschien toch maar terug naar het kleine beursje met wat losse muntjes diep verstopt in ongetwijfeld die ene tas die ik op de dag dat ik hem nodig heb niet bij me heb.