Oerend hard

Vandaag was het weer zover. Postbode bracht slecht nieuws, brief van het Justitieel Incassobureau. Te hard gereden. Veel te hard. Welnee, acht kilometer. Honderdacht waar ik honderd mocht. Op weg naar huis in de avond na een etentje in de Brabant. Niks gedronken, nou ja twee cola en een kopje thee maar bij Amstelveen begon het te kriebelen en wilde ik naar huis. Na een lange dag waarvan vier uur in de auto was ik het zat en gaf gas.

Nou ja gas.

De auto die naast me reed ging in mijn ogen vrij langzaam en dan moet je toch even op het gaspedaal drukken wil je er voor bij kunnen.

Stom, fout, mag niet, ik weet het. Maar om van vijfennegentig naar honderd te komen moet je toch even met je voet naar beneden op dat gaspedaal en daardoor kwam ik op honderdacht terecht. Na aftrek en correctie op honderdvier..

Een bekeuring van zestien euro. Zestien, denk ik bij mezelf. Wat moet dat de overheid wel niet kosten.
Eerst flitsen, dat zijn toch al snel twee mensen die met gevaar voor eigen leven het filmpje in de flitspaal langs de snelweg vervangen. Kosten; waarschijnlijk een paar honderd euro, die mensen werken ook niet voor niks. Bovendien moet dat stuk weg er voor worden afgezet en staan ze daar wel met gevaar voor eigen leven een filmpje te vervangen terwijl iedereen met een noodsnelheid voorbij raast.

Foto versturen, brief aanmaken, verwerken, posten, acceptgirokaart aanmaken, straks bij betaling verwerken.

Minimaal tien mensen zijn er betrokken bij mijn overtreding plus een, ikzelf de boosdoener.

Die overtreding kost in feite een paar duizend euro. Toch hoef ik er maar zestien te betalen. Mits ik op tijd betaal natuurlijk. Maar ik ben niet gek. Wel wacht ik tot de laatste dag want die rente gun ik ze dan weer niet.

Deze week was op tv dat de bekeuringen in Finland naar inkomen gaan. Je betaalt daar anderhalf maal je maandsalaris als je door het rood rijdt of te hard rijdt. Er was iemand die moest 170.000 euro betalen omdat hij door het rood had gereden. Mijn hemel wat een inkomen moet die man hebben dacht ik nog toen ik het hoorde. Toch zal hij er geen boterham minder om eten.

Wij ook niet om die zestien euro.

Toch heb ik er geen goed gevoel bij, niet bij die zestien euro, niet bij het feit dat ik te hard reed en al helemaal niet bij de evenredigheid boete overtreding.

Het enige dat ik denk als ik straks betaal is. Eigen schuld want ik reed uiteraard wel oerend hard.