Het verwijsbriefje

Zaterdagnacht half twee, ik pak de telefoon omdat mijn kind heel erge buikpijn heeft, geen schoolziek buikpijn, dat onderscheid weet ik na vier kinderen wel te maken, maar echte buikpijn. Inmiddels zijn er al het maximaal aantal paracetamol ingegaan, om heel eerlijk te zijn, meer dan het maximale aantal, maar het helpt niks.

Temperatuur 39,6 en wil niet zakken. Na een paar minuten krijg ik het antwoordapparaat van mijn eigen huisarts die doorgeeft dat hij het weekend geen dienst heeft en wij bij spoedeisende gevallen contact kunnen opnemen met de huisartsenpost. Zelf vind ik de situatie redelijk spoedeisend, zeker nadat hij voor de vierde keer mijn bed heeft ondergekotst.

Nadat ik het nummer van de betreffende huisartsen post heb ingetoetst krijg ik wederom een antwoordapparaat, uiteraard, het is zaterdagnacht en er is waarschijnlijk maar een dienstdoende secretaresse annex verpleegster en een huisarts die net even de deur uit is, op weg naar de snackbar, omdat ze wel trek hadden in iets hartigs zo midden in de nacht. Nu niet allemaal gaan brullen dat dit echt niet gebeurt want regelmatig zie ik op de meeste vreemde tijden, politiewagens, ambulances en van die kleine speciale huisartsenpost autootjes bij ons om de hoek bij de snackbar staan.

Terwijl mijn kind nog maar eens wat maaginhoud over mijn zojuist aangetrokken joggingbroek werpt krijg ik een stem te horen die meedeelt dat alle medewerkers in gesprek zijn en de wachttijd ongeveer twee minuten bedraagt, precies de tijd om even snel een patatje weg te werken. Voor zeer ernstige gevallen kunt u echter op sterretje drukken en dan wordt u direct doorverbonden. Nu vindt iedereen midden in de nacht zijn geval doorgaans zeer ernstig en drukt daarom direct op het sterretje van de telefoon met als gevolg dat je na een kwartier nog steeds wanhopig met een kotsend kind op schoot en een telefoon tegen je oor gedrukt probeert contact te krijgen met iemand die je zou kunnen helpen.

Naar het ziekenhuis is geen optie want dat mag niet meer zonder verwijsbriefje, dat gaat je namelijk geld kosten, heel veel geld zelfs als het aan onze minister ligt.

Dat mijn kind de volgende dag met een doorgebroken blindedarm en een buikwandperforatie op de intensive care ligt bij te komen dat kost in zijn ogen waarschijnlijk niet zo veel. Dat mijn kind nog weken moet herstellen en diverse keren moet terugkomen voor controle nemen we ook maar voor lief.

Ook het feit dat geen mens in het hele land deze man nog serieus neemt zal hem ook een zorg zijn. Hij is er namelijk van verzekerd dat hij wel zonder verwijsbriefje geholpen wordt, dat kan ik u op een briefje geven.