Wonderwater Experiment zet homeopathie op scherp
Vijftien jaar nadat de Franse immunoloog Jaqcues Benenviste voor een rel zorgde door te opperen dat homeopathie wel degelijk echt is, durft een chemicus het weer aan om over de homeopathie te beginnen. De vooraanstaande Zwitserse chemicus Louis Rey beweert over bewijs te beschikken dat water een geheugen heeft voor stoffen die erin opgelost hebben gezeten.
-
Geplaatst:over 3 jaren geleden, populair sinds over 3 jaren (in 1 dag)
-
Door:
-
Categorie:
-
Bronlink:
-
-
Discussie:
Reageren op dit artikel? Log in of registreer jezelf
Waarom eKudos gebruiken
- Deel en ontdek nieuws, video’s, foto’s en tips
- Schrijf en plaats nieuws dat jij belangrijk vindt
- Start een vriendennetwerk
- Stem! Op ekudos is heel Nederland de redactie
- Geef je mening en start discussies
- Volg het nieuws van vrienden en bekenden
- Start een weblog met gelijk een groot publiek
- Ontdek het leukste en beste nieuws van het web
Het is als appels met peren vergelijken. Wat de werkzaamheid van dit soort zaken aantoont moet eruit gefilterd worden; de criteria waaraan een experiment volgens de consensus moet voldoen zijn te beperkt voor dit soort zaken.
Misschien is in het verleden iemands kont ermee gewassen.
Water met een geheugen? Ik dacht het niet.
Het coreolis-effect heeft niets te maken met enig geheugen van water maar wel met het draaien van de aarde.
De rotatiesnelheid heet dat.
Het enige dat je met zekerheid van water kan stellen is dat het aggregatiestoestanden kent.
De rotatiesnelheid van de aarde geeft een na-ijl-effect aan de oppervlakte van de aarde waardoor bij voorbeeld de lucht van het zuid westen naar het noordoosten gaat op het noordelijk halfrond.
Robbielab, duik eerst in je laboratorium, onderzoek vervolgens voordat je iets post.
De Zwitser voerde zijn experiment uit met zwaar water waarin de zouten lithiumchloride (LiCl) en keukenzout (sodiumchloride, NaCl) waren opgelost. Tijdens de opwarming kwam de lichtpuls rond de min honderd graden Celsius. Aangezien beide zouten waterstofverbindingen vernietigen, zonden de oplossingen minder licht uit dan puur water.
Met de homeopathie in zijn achterhoofd, besloot Rey de oplossingen te verdunnen. Precies zoals een echte homeopaat dat zou doen, verdunde hij de twee zoutoplossingen talloze keren, waarbij hij iedere verdunde oplossing heftig schudde. Op het laatst zat hij met een oplossing waarin logischerwijs geen molecuul lithiumchloride of keukenzout meer in aanwezig was.
Toen gebeurde het. Rey voerde opnieuw het thermoluminescentie-experiment uit – en ontdekte dat de lichtpiekjes van de vloeistoffen nog steeds van elkaar verschilden. Het water waarin de zouten had gezeten, zond minder licht uit dan onbehandeld water. Dat kan alleen maar betekenen dat de waterstofverbindingen in de drie vloeistoffen anders in elkaar steken, meent Rey. De zouten hadden een blijvende invloed op het water. De homeopathie veronderstelt dat al jaren: een geneesmiddel zou sterker gaan werken naar mate de oplossing waarin het zit meer wordt verdund.