Australiërs meppen padden dood

De geimporteerde mensen in Australie hebben de natuur en de origine bewoners zo zwaar verneukt dat niet alleen de natuur maar ook de oorspronkelijke bevolking naar de kloten geholpen is.

Een voorbeeld.

Groot- Britanie mocht kernproeven doen in de 60ger jaren van de vorige eeuw in Australie.

Rondom het testgebied waren borden geplaatst waarop aangegeven stond dat er dan en dan een kernexplosie zou plaats vinden.

Aangezien de oorspronkelijke bewoners van Australie, de aboriginals, niet kunnen/konden lezen, liepen zij het gebied in en verdampten, hele families stierven, die dachten via de droompaden door het land te kunnen reizen.

Bron: Bruce Chatwin, zijn boek: Reis rondom de Aarde.

De godvergeten onbeschofte wijze waarmee australiers met mensen en natuur omgaan is mijn insziens een aanklacht tegen dat daar wonend tuig waard.

En dan nu de wijze hoe het filosofisch denken van de Aboriginals in elkaar zit.

De Schepping volgens de Aboriginals van Australië

De Aboriginals vertellen:

In den beginne was de Aarde een eindeloze en donkere vlakte, gescheiden van de lucht en van de grijze zoute zee en gehuld in een schimmig schemerduister .

Er was geen Zon, geen Maan en geen Sterren .

Maar ergens ver weg woonden de Luchtbewoners : Wezens met de zorgeloosheid van de jeugd , met een menselijke gedaante maar met de poten van emoes en gouden haar glinsterend als spinnenwebben in de ondergaande zon, leeftijdloos en nooit ouder wordend, wezens, die sinds de eeuwigheid huisden in hun groene, waterrijke paradijs aan gene zijde van de westelijke wolken .

De enige markante punten op het aardoppervlak waren hier en daar holten, die op en dag
waterpoelen zouden worden .

Er waren geen dieren en geen planten , maar rond de waterpoelen bevonden zich de weke massa ‘s ,materie :klonters oersoep –zonder geluid , zonder zicht , zonder adem, niet wakker en niet slapend - die elk de geest van leven bevatten of de mogelijkheid om mens te worden .

Maar onder de aardkorst twinkelden de sterrenconstellaties, scheen de Zon, waste en kromp de Maan en lagen alle vormen van leven te slapen: het scharlakenrood van een duivelskop, de iriserende glans van een vlindervleugel, de trillende witte snorharen van Oude Man Kangoeroe –sluimerend als zaadjes in de woestenij, die moeten wachten op een toevallig langskomende regenbui.

Op de ochtend van de Eerste Dag voelde de Zon de drang om geboren te worden .

Die avond zouden de Sterren en de Maan volgen .

De Zon barstte door het aardoppervlak, overspoelde het land met gouden licht en verwarmde de holten waaronder de voorouders lagen te slapen .

In tegenstelling tot de Luchtbewoners waren de Ouden nooit jong geweest .

Het waren kreupele afgeleefde grijsaards met knoestige ledematen en ze hadden eeuwenlang in afzondering liggen slapen .

En zo geschiedde het dat op die Eerste Ochtend alle sluimerende Voorouders de warmte van de Zon op hun oogleden voelden drukken en hun lichaam kinderen voelden baren .

De Slangenmensen voelden slangen uit zijn navel kronkelen .

De Kaketoeman voelde veren .De Wilgenhoutrupsman voelde gewriemel, de Honingmier gekriebel, de Kamperfoelie voelde zijn bladeren en bloemen ontluiken .

De Buideldasman voelde Buideldasjongen onder zijn oksels spartelen .

Alle levende dingen, elk op zijn eigen geboorteplaats, kropen omhoog naar het daglicht .

Op de bodem van hun holten ( die zich met water vulden ) strekten de Ouden een been, toen hun andere been .

Ze schudden hun schouders en strekten hun armen .

Ze hesen hun lichaam omhoog uit de modder.

Hun oogleden braken open .

Ze zagen de kinderen spelen in de zonneschijn .
De modder viel van hun dijen, als de moederkoek van een baby.

Toen, als eerste kreet van een baby, opende elke Voorouder zijn mond en riep: Ik ben! Ik ben Slang …Kaketoe….Honingmier…..Kamperfoelie…En dit eerste ‘Ik ben, deze oerdaad van benoeming, werd vanaf dat moment tot in de eeuwigheid beschouwd als het meest geheime en heilige couplet van het lied van de Voorouder.

De Ouden ( nu gekoesterd door de Zon ) zetten hun linkervoet naar voren en roepen een tweede Naam .

Zij zetten hun rechtervoet naar voren en riepen een derde Naam.

Ze benoemden de waterpoel, de rietkraag, de gombomen –links en rechts riepen ze alle dingen tot leven en verweefden hun namen tot verzen .

De Ouden zongen zich een weg door de hele wereld .

Ze zongen de rivieren en gebergten, de zoutpannen en de zandduinen .

Ze jaagden, aten, bedreven de Liefde, dansten en doodden: in hun voetstappen lieten ze een spoor van muziek achter .

Ze omspanden de hele wereld met een web van gezang; en toen de Aarde ten slotte was gezongen, voelden zij zich moe .

Weer voelden ze in hun leden, de starre onbeweeglijkheid der Eeuwen .

Sommigen zonken in de grond, waar zij stonden .Anderen kropen in grotten.

Weer anderen sleepten zich naar hun Eeuwige Huizen, de voorouderlijke waterpoelen waar uit zij waren geboren .
Allemaal gingen zij terug naar binnen .

Het lijkt mij dat er sprake mag zijn van herbezinning als het gaat om de oorspronkelijke bewoners van dat land alsook de inmiddels verkrachtte natuur in Australie.