To google or not to google

Sinds vorige week woensdag heb ik een gebroken neus. Hoe ik dat weet, dat voel ik, nadat ik onwijs op mijn gezicht was gegaan en het bloed er uit stroomde, ik ook nog eens een flinke krak hoorde leek dit voor mij een voldongen feit. Foto's heb ik niet laten maken dat heeft geen zin. In de eerste plaats zit je ruim 2 uur in de wachtkamer omdat je wordt ingedeeld in de categorie niet belangrijk tot totaal onbelangrijk zodat zo ongeveer iedereen die na jou de spoedeisende post betreedt voorgaat. Buiten dat doen ze er toch niets aan. Ze bekijken de foto, constateren dat je neus is gebroken en sturen je weer naar huis, zeker als je neus, zoals in mijn geval niet scheef staat en je geen moeite hebt met ademhalen.

Ruim twintig jaar geleden heb ik ook een keer mijn neus gebroken dus ik weet hoe het voelt. De toenmalige KNO arts wilde geen foto maken omdat hij overtuigd was van het feit dat er niets aan de hand was. Toen ben ik zelf maar op die rőntgentafel gaan liggen. Dat was mogelijk omdat ik op die afdeling werkte en een foto dan heel snel gemaakt is. Met de foto in mijn hand die toch duidelijk een breuk in mijn neus liet zien toog ik terug naar de KNO arts met een ha ha zie je wel gevoel. Ja ik zie het gaf hij toe, maar we doen er toch niks aan dus ga maar weer lekker aan het werk.

Tegenwoordig hebben we internet. Als we menen dat we iets mankeren of iets lezen dat we zouden kunnen mankeren of in de krant symptomen herkennen bij een ziekte die bestaat waar wij ook wel eens last van zouden kunnen hebben gaan we op zoek op internet. Urenlang gaan we op zoek naar allerlei symptomen, gevolgen en oorzaken van de eventuele ziekte die we onder de leden zouden kunnen hebben. Dat we daar niet vrolijk van worden lijkt me een duidelijke zaak.

Bij een tranend oog kom je al de meest vreselijk aandoeningen tegen zodat je tegen de tijd dat je ogen echt vreselijk tranen van het turen naar het beeldscherm je jezelf al dood en begraven ziet. Je hebt bij wijze van spreken de kaarten voor de begrafenis al geschreven, de muziek uitgezocht en de hapjes besteld.

Drankje erbij, beetje leuke locatie en de volgende dag kom je er achter dat je tranende oog over is en je het geld dat je gisteren in gedachten hebt besteed nu kunt opmaken aan een feestje voor je 40e, 50e (komt wel heel dichtbij nu) of 60e verjaardag die nadert.

Gelukkig kunnen we wel ook via hetzelfde internet direct de medicijnen voor je kwaal bestellen. Immers naast alle afwijkingen die je zou kunnen hebben staat direct een link naar een of andere farmaceutische firma die je van deze afwijkingen afhelpt. Het enige waar ze je vanaf helpen is heel veel geld en het enige waar ze je mee helpen is het aanpraten van nog meer onzekerheid.

Daarom, niet meer doen, niet meer googelen, gewoon een bezoek aan de huisarts, mocht deze tijd hebben, of het ziekenhuis en lekker naar buiten. Frisse lucht inademen en daarna een lekkere borrel , die neemt vaak ook al de grootste zorg weg.

En mijn neus, ach nog een week of vijf aan dan is die ook wel weer aan elkaar gegroeid. Het doet alleen wel verdomd zeer, zeker als die kleine er achteloos een keer tegenaan zwiept.