De privatisering van God (5)

Sneeuwvlokken!

Het sneeuwt alweer. Laten we dat toeval volgen. We bestuderen de vorm van sneeuwvlokken. Je kunt proberen ze zelf onder een microscoop te bekijken, maar op Wikipedia vind je een paar prachtige afbeeldingen van een wonderlijk verschijnsel van georganiseerd toeval. Het is namelijk absurd dat sneeuwvlokken zesvoudig symmetrisch zijn. Hoe weten de ijskristalletjes links en rechts van een symmetrieas waar zij moeten vastplakken? En dat verschijnsel doet zich zesmaal voor per vlok; alsof er een geheimzinnige mal is die organiseert waar de ijskristallen moeten plaatsnemen om een keurige zesvoudig symmetrische vorm aan te nemen.

Als je uit een zak gevuld met 5 zwarte en 5 witte knikkers willekeurig één voor één een knikker haalt en je hebt er al 9 uitgehaald, dan kun je de kleur van de laatste knikker voorspellen. Toen alle knikkers nog in de zak waren, was het puur toeval dat je bij willekeurige trekking een witte of een zwarte kreeg.

En nu hetzelfde probleem, maar getransponeerd naar dobbelstenen. Als je met een dobbelsteen gooit dan is er altijd een kans van 1 op 6 welk aantal ogen boven komt te liggen. En als je met 6.000.000 dobbelstenen gegooid zou hebben en het zouden perfecte eerlijke dobbelstenen zijn en je hebt 5.999.999 keer gegooid, dan is het laatste aantal ogen dat je zult gooien voorspelbaar. Of niet? Ik heb bij lezingen mathematici met schuim om de mond horen beweren dat altijd het aantal ogen dat boven komt te liggen een kans van 1 op 6 is, of je nu één keer gooit of pakweg 100.000.000 keer. Wat heeft u aan deze gedachte-experimenten? Als u van mening bent dat, hoe vaak u ook gooit, het aantal ogen dat boven komt te liggen een zaak is van 1 op 6, dan bent u eendimensionaal logisch denkend. Laten we zeggen normaal redenerend. Als u denkt dat bij meerdere worpen er uiteindelijk een voorspelbaar aantal ogen boven moet komen, als u maar genoeg geworpen hebt, dan bent u meerdimensionaal denkend. Er is een verhaal van Edgar Allen Poe waarin iemand verschillende apen willekeurig op de toetsen van een schrijfmachine laat slaan en op een dag verschijnen er hele boeken; zelfs een van de schuimbekkende mathematici moest toegeven dat zoiets mogelijk is.

Mijn gedachte achter dit alles is deze. Dat wat we toeval noemen is bezien vanuit een andere dimensie wetmatigheid. We kennen normaal 3 dimensies. 4 als je inziet dat tijd een aparte dimensie is. (In een ruimte kun je heen en weer gaan maar in de tijd niet – terwijl je heen en weer gaat blijft de klok doorlopen.) Er zijn 5 dimensies als je de tijd opgenomen ziet in een ‘bovenliggende’ dimensie.

Het is een wet dat vingerafdrukken op een ingewikkelde toevallige manier alle en altijd van elkaar verschillen. Je kunt er dus op rekenen dat de vingerafdrukken van een pasgeboren baby niet eerder zijn voorgekomen. Toevallig verschillen vingerafdrukken van elkaar maar dat dat het geval is, is op zich dus geen toeval maar wetmatig. Toeval bestaat alleen maar binnen de tijd die lijnvormig is. Maar de tijd zelf bestaat alleen binnen een ruimere mogelijkheid, die iets anders is dan rechtlijnige tijd.

Om het eenvoudig te maken: u verschilt van mij en daarom leest u dit artikel. Als wij identiek aan elkaar waren, zou u niet dit artikel lezen. U zou het alleen kunnen herlezen. Iets bestaat alleen tegen een achtergrond die niét iets is. Een schilderij kan niet in het wilde weg zweven, het moet tegen een muur hangen en daarvan verschillen. Een tafel kan alleen in een kamer staan als de kamer niet samenvalt met de tafel. Een ding bestaat alleen bij de gratie van het feit dat waarin het bestaat, verschilt van het ding. Nu is het duidelijk wat de filosoof Hegel bedoelde toen hij zei: ‘De these (een uitspraak, de zin, het ding) bestaat alleen dankzij de antithese.’ Al wat is, bestaat alleen dankzij het bestaan van iets totaal anders. Tijd en tijdelijkheid bestaan alleen dankzij het bestaan van eeuwigheid. Heidegger werd verpletterd door het inzicht dat alles wat bestaat kan bestaan omdat er ook een groter geheel bestaat en dat is het Niets. Het niets is dus blijkbaar niet een leegte, maar een conglomeraat van mogelijkheden waaruit de gehele schepping is voortgekomen.

Het is van hieruit maar een kleine stap om te beseffen hoe gestoord mensen zijn die goede dingen doen voor God of die weten hoe God denkt en wat God wil. Het minst krankzinnige beeld vind ik de beschrijving van God als een Roe’ach Elohim, een goddelijke wind. God is als de wind, je kunt er gebruik van maken als je weet hoe je moet zeilen. En als je geen gebruik maakt van de wind wordt de wind niet kwaad. En of je nou vloekt of tiert of psalmen zingt voor de wind, je kunt hem niet beïnvloeden.

Mensen hebben geen absoluut vrije wil, zij zijn bijvoorbeeld onderworpen aan natuurwetten. Waarin hebben ze wel een vrije wil? Zij kunnen alleen nee of ja zeggen tegen iets wat er is of wat mogelijk is.

Ieder mens past op zijn plaats zoals het minieme ijskristalletje zijn plaats inneemt in het prachtige symmetrische vormenwerk van een sneeuwkristal. En zoals een pijnboom er altijd uitziet als een pijnboom, en een eik er uitziet als een eik.

Een mens past in een roeping maar vrij van wil als hij is, kan hij weigeren. Ooit bezocht mij een meisje, laten we haar Sylvia noemen. Sylvia leed aan anorexia toen zij mij bezocht. Toen zij daarvan genas wilde ze Hebreeuws studeren en op een dag ging ze naar Israël. Toen ze mij na haar terugkeer bezocht was ze totaal overstuur van wat zij in Palestijnse gebieden had meegemaakt. U moet weten dat Sylvia een heel gevoelig mesje is met een groot rechtvaardigheidsgevoel. Ze vertelde me wat ze gezien had en ik zei: ‘Schrijf er een boek over.’ Dat zou ze doen. Wij bespraken hoe zij het boek zou moeten inrichten, wat er in moest staan. Om redenen die te ver voeren voor dit verhaal heeft zij het boek niet geschreven. Ze kreeg nog wel dromen die door mij uitgelegd werden als ‘het boek moet geschreven worden’. Maar zij schreef het boek niet. Ik raakte in grote verwarring, want er waren zoveel tekens dat het boek geschreven moest worden. Ik kon het niet schrijven want het zou een gek boek zijn geworden dat vol zou staan met ‘en toen zei Sylvia dit en toen zei Sylvia dat’. Ik begon mijn geloof in het bestaan van de menselijke roeping bijna te verliezen tot ik op een dag in een winkel een boek opensloeg waarin alles stond dat Sylvia had moeten schrijven. Het boek was geschreven door Anja Meulenbelt.

Er is een grotere werkelijkheid die ons draagt en die ons voedt. En het behoort tot de menselijke vrijheid daartegen als hij dat wil neen te zeggen. Je wordt er niet voor gestraft, je wordt er niet ziek van en als je op je schreden terugkeert word je ontvangen als een verloren zoon.

Er is een wijze van leven voor ieder van ons waarbij je zeggen kunt ‘zo wil ik het en zo doe ik het.’ Ik ben maar zeer zelden in het leven gelukkig geweest. Misschien een keer of drie hooguit maar wat ik heb gedaan daar sta ik nog altijd achter en dat geeft me een gevoel van vanzelfsprekendheid; tevredenheid; bijna geluk.

Ik moest wel zoveel ellende meemaken dat ik ontdekte dat bidden niet helpt (ik heb wel een uitzondering gevonden die ik u graag t.z.t. zal verraden), dat God zoals de kerken ons willen laten geloven niet bestaat en lid zijn van een kerk of sekte je verwijdert van je eigen en privé godsbeeld en ik moest het denken overwinnen dat ik gehallucineerd had en dus ernstig ziek moest zijn.

De algemene God van de kerken is dood – morsdood. Maar er is een andere God. Een Roe’ach Elohim. Ieder van ons leeft naar zijn eigen wil en welbehagen. Als je leeft volgens je roeping krijg je de wind in de zeilen – maar of je er gelukkig mee wordt? ;-)

Ik had het net over hallucinaties. Er bestaat een hallucinatie die kennelijk algemeen menselijk is. Volgende keer graag!

Ronald Pino


Voor een eventuele nadere kennismaking met de auteur zie www.ronaldpino.blogspot.com