De privatisering van God - 3

In 1953 hebben geleerden (Google H.C. Urey en S. L. Miller) in een laboratoriumproef aangetoond dat als je een ‘oersoep’ samenstelt van eenvoudige anorganische stoffen en daar ultraviolet licht en elektrische ontladingen doorheen jaagt, er eiwitachtige stoffen ontstaan. Uit dergelijke stoffen, opgelost in de ‘oerzee’, kunnen stapsgewijs echte vormen van leven zijn ontstaan. Daaruit concluderen Urey en Miller dat het leven toevallig is ontstaan. Ik zat toen op de HBS en wekenlang werd er tijdens en na de lesuren gediscussieerd of de schepping een toevallige aangelegenheid was of niet. Die discussie is nog niet verstomd en dat is maar goed ook. Hadden Urey en Miller inderdaad ‘bij toeval’ eiwitachtige stoffen laten ontstaan? Zelf dachten ze van wel.

Daartegen zijn twee dingen in te brengen.
1. De afstand van eiwitachtige stof naar bewust leven is te vergelijken met de afstand van een auto uit klei geboetseerd naar de bolide die op een dag over de weg raast. Op het oog is er samenhang maar in werkelijkheid heeft het feit van een kleimodel niets te maken met het feitelijke bestaan van een auto. Een auto is uit ander materiaal ontstaan dan een kleimodel. Het kleimodel is de ‘gematerialiseerde’ gedachte van een auto-ontwerper. Een kleimodel van een mens is ook geen voorfase van een levend wezen. Wie een eiwit maakt heeft geen denkend leven gemaakt. Hij heeft hooguit een voorwaarde geschapen waaruit als er nog een aantal wonderen of toevallige gebeurtenissen plaatsvinden op een dag een virus zou kunnen ontstaan. Hoe een virus tot meercellig wezen evolueert is zelfs nog niet wetenschappelijk te bedenken, laat staan uit te voeren.

2. Van nog groter belang is het volgende. Urey en Miller hebben hun eigen invloed overgeslagen in hun experiment over de schepping van eiwitachtige stoffen. Ze hebben aangetoond dat een levend en van bewustzijn voorzien wezen (in hun geval dus zijzelf), een oersoep kan maken en daar vervolgens ultraviolet licht en elektrische ontladingen doorheen kan sturen, waarna er iets ontstaat dat zich tot eiwitten zou kunnen ontwikkelen. Niet het toeval maar zij hebben zelf en bij vol bewustzijn, nauwkeurig de voorwaarden voor het ontstaan van leven in hun lab geschapen. Zij hebben vonken op een door hen vastgesteld tijdstip door de oersoep gejaagd. Waar in hun verhaal blijkt het bestaan van het toeval? Nergens. Bij iedere fase in hun experiment was er hun eigen scheppende geest in het spel. Zij hebben eigenlijk alleen maar de noodzakelijke rol van een schepper gedemonstreerd. Die conclusie wordt niet door mij getrokken maar door monsignor Pinelli s.j. die U & M van repliek diende.

Nergens in het experiment van U & M was er sprake van toeval. De toevallige oersoep wordt bekokstoofd uit na diep doordenken bij elkaar gestopte stoffen. Een toevallige blikseminslag, zeiden de heren geleerden, hoort daarbij en ze maakten er een. Een toevallige elektrische ontlading werd door U & M of door hun assistenten door de kolf met oersoep gejaagd. Hoezo toevallig? Immers de toevallige blikseminslag kwam uit een elektrische pool die door een meneer die ervoor had gestudeerd was bedacht en waardoorheen stroom aangevoerd was volgens de methoden van weer heren die ervoor gestudeerd hadden. Kortom wat de geleerden toeval noemden is in hun geval een gebeurtenis die is ontstaan gebruikmakend van hun invloed en verstand. Toeval ontstaat uit zichzelf of het is geen toeval.

U & M hebben aangetoond dat er eiwitachtige stoffen kunnen worden geproduceerd op de door hen aangegeven wijze. Of eiwit tijdens de evolutie inderdaad op die manier is ontstaan is niet bewezen.

Als je wilt bewijzen dat het leven op aarde door het toeval is ontstaan dan moet je niet keurig georganiseerde situaties toeval noemen. Uit het experiment met oersoep en elektrische ontlading kun je alleen concluderen dat er leven is ontstaan doordat niet toevallige omstandigheden dat voor elkaar hebben gekregen. Dat eiwit toevallig is ontstaan is met de proefopstelling van U & M niet bewezen; eerder het tegendeel.

Het belangrijkste uit het hele verhaal is dit: wetenschap is een stelsel van interpretaties of van geloven. Ik kan echt niet nameten dat bij -273 C º atomen niet meer bewegen. Of minder gelovig gesteld: wat we weten is een interpretatie van feiten. Het bestaan van God of het niet bestaan van God is een interpretatie van wat je in het leven tegenkomt.

Hier gaat het mij nu om: JIJ bent niet anders dan JOUW interpretatie van jezelf. De grenzen die je aan jezelf stelt zijn jouw keuzes. Let wel de grenzen die JIJ aan jezelf stelt. Er bestaan uiteraard ook grenzen die er zijn zonder dat jij ze getrokken hebt: natuurwetten bijvoorbeeld. ‘Bid en u zal gegeven worden’ staat er in de bijbel – wel spring van een hoge flat, bid halverwege dat je op beide benen veilig op de grond komt en publiceer dat of schrijf het me, dan kom ik kijken als je het nog een keer doet.

Vrienden, in zaken als de natuurwetten zijn we (waarschijnlijk!) machteloos, maar waar liggen onze grenzen werkelijk? Ik doe een poging via mijn artikelen en met behulp van uw kritiek om op zoek te gaan naar het antwoord maar vergeet niet dat ik nergens iets anders weergeef dan mijn interpretaties van feiten (die je altijd via Google nader kunt geloven) en mijn beperkingen van mijn denken.

Ronald Pino


Dit artikel past in de reeks die begonnen is met ‘Dromen zonder bedrog.’ Voor een eventuele nadere kennismaking met de auteur zie www.ronaldpino.blogspot.com