Ineens was je dood!

Ineens was je dood!

Afgelopen nacht ben je overleden, lieve Bob. We werden gebeld door je vrouw dat je in het ziekenhuis lag en of misschien je naasten gebeld konden worden. Onder andere wij, dikke vrienden al jaar en dag. Ik was er pas de laatste twee jaar bijgekomen. Geen moment van twijfel reden we in de late avond naar het ziekenhuis om je te zien en je vrouw bij te staan. De stilte van de grote hoofdingang overviel ons en met zachte stappen gingen we naar afdeling hartbewaking. Mijn hoofd was stil en ik vroeg me af wat ik zou kunnen verwachten. Ondanks het akelige onderbuikgevoel bleef ik stiekem hopen dat in ieder geval niet het ergste over me heen zou komen.
Ik vertraagde mijn stappen en probeerde de laatste twee jaar in mijn gedachten te laten passeren. De mooie momenten die zo verassend waren, jullie 50 jarige huwelijk, je mooie toespraak, een dag om niet snel te vergeten. Onze ellenlange discussies over recente politieke ontwikkelingen, de lokale politiek, mijn werk als journalist en jou soms ongezouten mening over mijn publicaties. Je was super intelligent, en duidelijkheid was je credo. We dronken vaak onze geliefde Rosé van Portugese herkomst, het land waar een deel van mijn wortels liggen.
Nooit heb je me laten merken dat mijn allochtone afkomst een probleem zou kunnen zijn. Waardig als je was, vol respect naar anderen, maar vooral naar mij. Ik herinner me nog de eerste keer dat we elkaar ontmoeten, de beroemde ‘klik ‘ die we samen hadden en je acceptatie. Ik voelde me omarmd door je warmte, je altijd weer op ‘ tijd complimentjes’ om me weer even je laten voelen, dat een vreemde eend in de bijt vaak zeer verhelderend kon werken. De altijd vriendelijk Bob, de mooie begroetingskus als we elkaar zagen. Je had wat moeite met je spieren en lopen en opstaan waren een ware hel, toch nam je altijd de moeite jezelf uit je geliefde stoel te hijsen en mee te lopen naar de deur, de afscheidskus en het ga je goed.
Op zulke momenten realiseerde ik me hoeveel krachtsinspanning je moest leveren, maar het gentlemengedrag mocht nooit lijden onder je kwaal.

Een paar maanden geleden vertrok ik naar Parijs, waar ook enige wortels van herkomst liggen en je vertelde dat je dit ook zo graag zou willen. Enthousiast bood ik onmiddellijk aan, ondanks alle beperkingen jouwerzijds deze reis graag te willen maken, maar je zou van je principes moeten afstappen en plaats moeten nemen in de door jou zo gehate rolstoel. Iets wat je al die jaren principieel hebt geweigerd. Een glimlach op je gezicht en een zacht gemompel, misschien doe ik dat wel! Wie had kunnen vermoeden dat de kerstdagen van 2008 voor jou geen belevenis meer zouden worden, maar dat je zou zweven in het land der duizend zielen.
Ons geplande diner voor de Kerst, onze reis naar Parijs zullen niet meer plaatsvinden.
Gisterenavond heb je besloten dat je leven was geleefd, en misschien heb je wel gedacht het is goed zo. Zoals je hebt geleefd, zo heb je ook afscheid genomen van dit aardse bestaan, waardig!

De uren die we bij je hebben gezeten, de worsteling met de dood, waren geheel in jouw stijl. Toen ik tegen middernacht afscheid van je nam, pakte ik je arm en voelde de koude van het hiernamaals. Je keek me aan en ik wist dat dit het laatste moment was dat ik in je ogen zou mogen kijken. Je knipperde en dat was het teken, blijft volhouden en vergeet me niet!
Langzaam deed ik de deur dicht, liep naar de ijzig stille gang en had het gevoel dat de dood je pad ieder moment zou kruizen. Zal ik teruggaan, nee, ik wil je niet dood zien gaan. Langzaam liep ik naar de buitenwereld, daar waar alles gewoon verder gaat en niets ook maar een moment stil staat. Want doodgaan, doe je alleen!
Nauwelijks thuisgekomen kregen we het bericht dat je was overleden. Reanimatie wilde je niet, je eigen wil en je waardigheid mochten niet worden aangetast.
Lieve Bob, waar je nu ook bent na een lange eeuwige reis, omringd door de eeuwigheid zal het aardse leven doorgaan en ik denk in alle eerbied, met oneindig respect aan een geweldige man. Jij die het leven beschouwde als een feestje, nam met tromgeroffel afscheid.
Ik heb nog even naar je mogen kijken, een omhulsel waar we mee door het leven gaan. Maar je ziel was allang op weg naar het oneindige, de lange reis met onbekende bestemming.
Want je bent niet dood, slechts naar de andere kant.


De dood is niets
Ik ben maar aan de andere kant
ik ben mijzelf
Noemen jullie me steeds zoals je me hebt genoemd
spreek tegen mij,zoals weleer
op dezelfde toon
niet plechtig, niet triest
Lach om wat ons samen heeft doen lachen
Bid, glimlach
en denk aan mij

Spreek mijn naam uit overal
zoals jullie altijd hebben gedaan
zonder hem te benadrukken
zonder zweem van droefheid
Het leven is wat het altijd is geweest
de draad is niet gebroken
Waarom zou ik uit jullie gedachten zijn?
Omdat je me niet meer ziet
Neen,ik bent niet ver
Juist aan de andere kant van de weg

Zie je, alles is goed
Je zult mijn hart opnieuw ontdekken
en er de tederheid terugvinden
zuiverder dan ooit
Dus droog jullie tranen
en ween niet als je van me houdt

Liefs Maydana
© Maydana