Het "akkoord" over het ontslagrecht

Vanmorgen hoorde ik redelijk verontrustend nieuws op de radio. Minister Donner (SZW) zou met werknemersorganisatie FNV en werkgeversorganisatie VNO-NCW een akkoord hebben bereikt over verlaging van de WW-premie, een loonmatiging die neerkomt op een maximale looneis van 3,5 %, en een versoepeling van het ontslagrecht.

Gelukkig zijn er nog wel wat positieve kanten aan dit bericht. Laat ik daar eerst mee beginnen. Een loonmatiging die neerkomt op een maximale looneis van 3,5 % vind ik zeer goed en ook redelijk, gezien de huidige eonomische status en de verlaging van de WW-premie. Werknemers kijgen op deze manier meer op hun bankrekening bijgeschreven door premies af te schaffen en niet door de lonen te verhogen. Dat betekent dat de kostenkant van de bedrijven niet verder omhoog gaat en dat de prijzen dus ook niet verder omhoog hoeven, dat is weer goed voor de inflatie en uiteindelijk ook voor de hele ecoomie. Tot zover dus geen problemen.

Waar zitten de problemen dan wel? Nou, allereerst in het feit dat de werknemersbond CNV buiten de gesprekken is gelaten. Het was bekend dat het CNV een stuk moeilijker deed over een loonmatiging dan het FNV. Door het CNV buiten de gesprekken te laten en tot een akkoord met het FNV te komen hoopt minister Donner het CNV zover onder druk te kunnen zetten dat zij ook akkoord gaan met deze loonmatiging. Kortom een perfect voorbeeld van de zogenaamde “achter-kamertjes-politiek”. Iets waarvan belooft was dat het niet meer zou gebeuren…

Het tweede probleem is dat het FNV vervolgens naar buiten komt met een verklaring waarin het zegt dat het helemaal geen akkoord over loonmatiging heeft met minister Donner. Dat betekend 1 van de volgende twee dingen, of het FNV liegt, of minister Donner liegt. Ik neig naar het tweede, en wederom doordat dit een klassiek voorbeeld van politiek zou zijn. Minister Donner verwacht namelijk dat er positief op deze plannen wordt gereageerd. De werkgevers(organisatie) zullen dat ook zeker doen. Zij zijn namelijk degene die aan alle kanten de voordelen van dit akkoord ondervinden. Minister Donner hoopt dat hij, onder druk van de werkgevers(organisatie), de publieke opinie achter deze plannen krijgt. Op die manier kan hij zijn plannen vervolgens opdringen aan zowel het FNV als het CNV. Gebeurt dat, dan is het FNV ordinair gebruikt (of zoals sommige het zeggen: genaaid) door minister Donner. Het FNV wordt er ook door verzwakt. Zij raken namelijk een groot deel van hun geloofwaardigheid kwijt (het FNV heeft eerst een akkoord, vervolgens spreken ze dat tegen en ten slotte gaan ze toch akkoord met de plannen, dan ben je pas echt een draaikont) en dat kan minister Donner in de toekomst weer helpen. Krijgt minister Donner de publieke opinie niet achter zich dan is er nog niks aan de hand. Gewoon een persbericht uitgeven waarin je verklaard dat het allemaal een misverstand was en dat er werd bedoeld dat er een akkoord is over versoepeling van het ontslagrecht en het hele gebeuren ligt weer achter ons.

Het derde en laatste probleem bezorgt bij mij rillingen op mijn rug, ik krijg er een vieze smaak van in mijn mond en ik heb het gevoel dat we langzaam afglijden naar de situatie van begin vorige eeuw. Ik denk dat dat wel aangeeft dat ik hier zeer bezorgd om ben.
Dat probleem betreft de versoepeling van het ontlsagrecht. Allereerst waar gaat het hier precies om. Werknemers met een jaarsalaris van minimaal 75.000 euro per jaar krijgen, als zij worden ontslagen, niet meer de gebruikelijke 3 jaarsalaris, maar “slechts” 1 jaarsalaris mee. Minister Donner zou beloofd hebben dat er dan deze regeringsperiode geen verdere versoepeling van het ontslagrecht meer komt. Het treft alleen de top-inkomens, toch nog goed voor ongeveer 100.000 werknemers. En het feit dat deze mensen veel verdienen betekend niet dat zij geen bescherming hoeven te krijgen. In mijn ogen is iedere afbraak van de bescherming van werknemers een slechte zaak.
Verder heb ik nog drie problemen met dit akkoord. Minister Donner heeft beloofd dat er deze regeringsperiode geen verdere versoepeling komt. Nou heb ik het idee dat die beloften van minister Donner niet zo heel veel waard zijn en denk ik dat ook dit gewoon een politieke uitspraak is die weinig tot geen waarde heeft. De belofte stopt ook nog eens aan het eind van deze regeringsperiode. Begin 2011 komt er een nieuwe regering en die hoeft zich dus niet te houden aan de belofte van minister Donner. Werknemers kunnen dus nu alvast langzaam wennen aan het feit dat hun bescherming straks steeds verder wordt afgebroken.
Mijn laatste probleem is de grens van 75.000 euro per jaar. Wat gebeurt er straks als een werknemer 74.900 euro per jaar verdient en wordt ontslagen. Krijgt die persoon dan gewoon 3 jaar slarissen mee of wordt deze pesoon in de nieuwe regeling betrokken. Als dat laatste het geval is, waar stopt het dan?

Ik hoop dat ik vanavond goed kan slapen, en dat ik geen nachtmerries krijg waarin ik, voor een minimaal loon, werkdagen van 16 uur en werkweken van 6 dagen moet maken.

Bovenstaand is mijn visie op dit onderwerp. Onderzoek zelf, denk zelf na en beslis zelf of je het hier mee eens bent.

Copywright: Oscar Verloop, Noordwijk, 09/09/2008